Αυτό είναιαναπόφευκτοκαθώς η υπέρβαση της κρίσης σε όφελος της πλουτοκρατίας σημαίνει αφόρητα βάρη στο λαό, ανεργία, πείνα, πόλεμους, κακουχίες. Για να καταφέρει η άρχουσα τάξη να υλοποιήσει αυτή την πολιτική πρέπει να κάμψει τις λαϊκές αντιδράσεις. Άρα, μοιραία πρέπει να περιορίσει τις όποιες λαϊκές ελευθερίες. Κάποτε, φτάνει στο σημείο να καταργεί ολοκληρωτικά την αστική δημοκρατία.
Οι σύγχρονες εξελίξεις στη χώρα μας επιβεβαιώνουν πλήρως την ιστορική εμπειρία. Από το ξέσπασμα της κρίσης οι κατακτήσεις του λαού μας στον τομέα των λαϊκών ελευθεριών πλήττονται ολοένα και πιο συστηματικά. Βέβαια, η τάση αυτή είχε εμφανιστεί ήδη κατά τις δεκαετίες του 1990 και 2000, όταν η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, μαζί και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, εκμεταλλεύτηκαν την αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού των δυνάμεων μετά τις ανατροπές στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη και άρχισαν να περιορίζουν τις δημοκρατικές κατακτήσεις με κύριο πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
Σήμερα όμως έχουμε περάσει και περνάμε ολοένα και πιο γρήγορα σε μια νέα κατάσταση. Η χρήση των δυνάμεων καταστολής σε βάρος των διαδηλωτών έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς, στο φόντο της κρίσης και της ανεργίας, υπονομεύει στην πράξη τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και το δικαίωμα στην απεργία. Η ελεύθερη διάδοση των ιδεών και απόψεων γνώριζε και παλαιότερα περιορισμούς, παρά το γεγονός ότι το λαϊκό κίνημα στη χώρα μας είχε επιτύχει σοβαρές κατακτήσεις. Σήμερα, πληθαίνουν τα φαινόμενα απαγόρευσης της διάδοσης των ιδεώνκαι βέβαια, όχι γενικά των ιδεών αλλά εκείνων που καλούν σε αντίσταση και που αντιμάχονται τις κυρίαρχες επιλογές της άρχουσας τάξης. Η πρόσφατη απόλυση των δημοσιογράφων Αρβανίτη από την κρατική τηλεόραση και η δίωξη του δημοσιογράφου Βαξεβάνη αποτελούν ενδεικτικά φαινόμενα αλλά και κατευθυντήριες γραμμές για το τι θα ακολουθήσει γενικά.
Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί η φασιστική τρομοκρατία της Χρυσής Αυγής. Συμπληρωματικά προς τους μηχανισμούς καταστολής των λαϊκών αγώνων δρουν οι φασιστικές συμμορίες που δέρνουν, μαχαιρώνουν, δολοφονούν, απειλούν: μετανάστες, εργαζόμενους, συνδικαλιστές, διαδηλωτές, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες κλπ.
Μαζί με όλα αυτά αφαιρείται από το λαό το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον του. Η Βουλή, με ευθύνη των κυβερνήσεων, έχει μετατραπεί σε βιομηχανία – εξπρές έκδοσης νόμων και αποφάσεων σύμφωνων με τις εντολές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο αλλά γνωρίζει μια ιδιαίτερη ένταση και ίσως μια ποιοτική αναβάθμιση. Ήδη πριν την κρίση το 80% σχεδόν των νόμων αφορούσε επιλογές και αποφάσεις της ΕΕ. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Ελλάδα κατέχει δευτερεύουσα και εξαρτημένη θέση στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Η άρχουσα τάξη της ήταν από τη γέννησή της στενά δεμένη με τους ισχυρούς ιμπεριαλιστικούς εταίρους της και υπέτασσε πάντοτε τη χώρα σε αυτούς.
Τι να κάνουμε;
