Το μνημόνιο τελείωσε! Έρχεται η αναδιάρθρωση!

του Κώστα Ροδινού

Τις τελευταίες ημέρες, με όποιον και να μιλήσεις,  αποκομίζεις την εντύπωση ότι η χώρα οδεύει στο απόλυτο αδιέξοδο και ότι θα υπάρξουν  εξελίξεις. Θα επιχειρήσουμε να τις καταγράψουμε.

Το μνημόνιο  δεν βγαίνει

Έγραφε προχθές ο  Γκερντ Χέλερ στη γερμανική  οικονομική εφημερίδα Handelsblatt:  «Πέρσι η Ελλάδα δαπάνησε πάνω από 6% του ΑΕΠ για τοκοχρεολύσια. Εάν η ΕΚΤ αυξήσει το βασικό επιτόκιο, τότε η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους θα γίνει ακριβότερη. Τα τοκοχρεολύσια στραγγαλίζουν το κράτος, τις τράπεζες και την οικονομία. Το πρόβλημα της ρευστότητας επιδεινώνει την ύφεση και ακυρώνει τη μείωση του δημόσιου χρέους…» Και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η αναδιάρθρωση του χρέους, μπορεί να σταματήσει το φαύλο κύκλο.

Η αναδιάρθρωση έρχεται

Αυτό που ζητούσαν οι αγορές και η κυβέρνηση διέψευδε, χθές σχεδόν μας το ανακοίνωσε η κ. Βάσω Παπανδρέου, μετά την  θυελλώδη συνεδρίαση του Τομέα Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ, όπου ο κ. Παπακωνσταντίνου, για μια ακόμα φορά,  βρέθηκε αντιμέτωπος με σφοδρές επικρίσεις.  Να δείτε που στο τέλος όχι μόνο θα κάνουν αναδιάρθρωση, αλλά θα την εμφανίσουν και ως …επιτυχία! Όπως ακριβώς έγινε και με το μνημόνιο! Δεν έχουν ακόμα αποφασίσει το πότε και το πώς, αλλά η κυβέρνηση πλέον κινείται με ρυθμούς αναδιάρθρωσης.

Τα νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής

Θυμάστε τις δηλώσεις του κ. Παπανδρέου, παραμονές των περιφερειακών εκλογών, όταν διαβεβαίωνε τον ελληνικό λαό, ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα; Νέα μέτρα όχι μόνο έρχονται, αλλά θα είναι και σκληρά. Το ύψος απομένει να οριστικοποιηθεί: θα είναι 8, θα είναι 18 ή 25; Εξαρτάται από το πόσο έξω έχουμε πέσει! Εύλογα αναρωτιέται ο μέσος πολίτης: τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που ένα χρόνο τώρα παίρνει μέτρα και ούτε το χρέος, ούτε το έλλειμμα  έχει καταφέρει να μειώσει; Και πότε θα σταματήσει αυτή η μετρολαγνεία;

Αποκρατικοποιήσεις

Πέραν των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής, η κυβέρνηση πιέζεται (αφόρητα)  και θα υποχρεωθεί να προχωρήσει (άμεσα) σ’  ένα ευρύτατο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων. Με την παρούσα χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων ΔΕΚΟ στο ναδίρ, ουσιαστικά θα πρόκειται για εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Όμως αυτό κάθε άλλο παρά νοιάζει τους υποψήφιους αγοραστές! Αυτοί θα αγοράσουν σε  εξευτελιστική τιμή!

Τους πιέζουν να τα δώσουν όλα, όσο-όσο, για σταματήσουν να χρεώνουν ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτό είναι το κριτήριο και όχι τα έσοδα που θ’ αποκομίσει το Δημόσιο!

Τώρα, αρχίζουν τα δύσκολα

Και πώς θα περάσουν όλα αυτά;

Θα τα ψηφίσει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ;

Εδώ αρχίσουν οι τακτικοί χειρισμοί της Κυβέρνησης Παπανδρέου.

Όσον αφορά στην αναδιάρθρωση  άρχισε ήδη προετοιμασία.

Την προανήγγειλε ήδη ο κ. Καρατζαφέρης! Φτάνει, όμως;

Αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή

Την πρόταση την είχε υποβάλλει  η κ. Μπακογιάννη, πριν από μερικές βδομάδες. Η κυβέρνηση αρχικά την απέρριψε, αλλά δεν αποκλείεται τελικά να ζητήσει την ψήφιση των νέων μέτρων στη Βουλή από αυξημένη πλειοψηφία. Έτσι και τις ευθύνες θα επιχειρήσουν να επιμερίσουν και τον Αντώνη Σαμαρά να φέρουν σε δύσκολη θέση. Ενδεχομένως και μια αφορμή για εκλογές ν’ αναζητήσουν, ή να χρησιμοποιήσουν την καταψήφιση ως διαπραγματευτικό όπλο.

Επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου;

Ο άσσος που φαίνεται να κρατά στο μανίκι του ο κ. Παπανδρέου. Αν ενταθούν οι πιέσεις και το κλίμα στην Κ.Ο. είναι τέτοιο, που θα καθιστά  αμφίβολη την ψήφιση των  μέτρων, δεν αποκλείεται να θέσει ζήτημα επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου. Με πανθομολογούμενη την αποτυχία του,  μπορεί  να διεκδικήσει την  χαλάρωση των όρων (με συνέχιση, όμως,  των μεταρρυθμίσεων) προς μια περισσότερο αναπτυξιακή κατεύθυνση. Θα το πετύχει;

Και στο βάθος εκλογές;

Είναι γνωστή η ρήση ότι για να κερδίσεις τις εκλογές, χρειάζεται να θέσεις στο εκλογικό σώμα ένα καλό ερώτημα.  «Αναθεώρηση μνημονίου ή πτώχευση», εκ πρώτης όψεως ακούγεται ως καλό ερώτημα!  Όπως και «αναδιάρθρωση ή πτώχευση»!

Με τα εκλογικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ να καταρρέουν, την προσωπική του εικόνα να ξεθωριάζει, την εμπιστοσύνη των πάλαι ποτέ ισχυρών υποστηρικτών του υπό αίρεση, ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει ότι ο χρόνος που αγοράζει δουλεύει εναντίον του.  Με την κρίση να βαθαίνει και την κυβέρνησή του να αδυνατεί να ανταποκρίνεται,  η Ν.Δ. σύντομα θα σπάσει και δημοσκοπικά  το ψυχολογικό φράγμα και θα περάσει πρώτη. Όταν συμβεί αυτό, τότε θ’ αλλάξουν όλα.

Και η αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά;

Οι κινήσεις που προαναφέραμε, μεταξύ άλλων,  στόχο έχουν να εγκλωβίσουν τον Αντώνη Σαμαρά. Να τον μετατρέψουν σε αρωγό της κυβέρνησης, στο όνομα δήθεν μια κοινής προσπάθειας,  για το καλό της χώρας.

Τα ίδια που ακούγαμε και πέρυσι για την ψήφιση του μνημονίου.

Νομίζω ότι ο Πρόεδρος της Ν.Δ. έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του.

Το μνημόνιο, εξ υπαρχής, ήταν  μια λάθος συνταγή που μας οδηγεί στην καταστροφή. Όταν τα έλεγε αυτά τον χαρακτήριζαν «λαϊκιστή»! Τώρα έγιναν όλοι ….λαϊκιστές!

Όμως, οι χθεσινοί…υπεύθυνοι, που έλεγαν ότι  μας έσωσαν με  το μνημόνιο, σήμερα ζητούν ..αναδιάρθρωση.

Θεωρώ, ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα επιμείνει στη δική του πρόταση  εξόδου της χώρας από την κρίση.

Και θα  πει όχι στα σενάρια συγκυβέρνησης που εξυφαίνονται στο προσκήνιο, αλλά κυρίως στα παρασκήνια της οικονομικής και πολιτικής ζωής του τόπου (και όχι μόνον)

Γιατί πολλά ψέματα είπανε μέχρι τώρα.

Καιρός να ακουστούν και μερικές αλήθειες.

Και η αλήθεια απελευθερώνει!

Πηγή : antinews.gr

Η περίπτωση Rafael Correa (το χρέος είναι ανήθικο)

Μια περίπτωση πολιτικού ηγέτη που χρήζει ιδιαίτερης μνείας, είναι αυτή του προέδρου του Ecuador (Ισημερινού), Rafael Correa, που ανέλαβε την εξουσία το 2007, κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες για τη χώρα του συνθήκες.

Ο 48χρονος Correa, τονίζοντας το γεγονός ότι κάθε άλλο παρά παραδοσιακός πολιτικός είναι, προσπάθησε πάνω απ όλα να ανασκευάσει το όλο πολιτικό σύστημα της χώρας του, και να τονώσει τις δημόσιες δαπάνες. Μεταξύ άλλων, ακύρωσε τα χρέη της χώρας του προς τους ξένους επενδυτές, και συγκρούσθηκε με τη Ουάσιγκτον. Εκτός των άλλων, έχει αποκαλέσει τον Αμερικανό πρόεδρο George Bush «ηλίθιο», και έχει κατηγορήσει τα ΜΜΕ της χώρας του ότι συμπεριφέρονται σαν «άγρια θηρία». Ενώ στη διάρκεια αναταραχών στη πρωτεύουσα Quito, στάθηκε μόνος του ενώπιον του πλήθους, ανοίγοντας το πουκάμισό του και φωνάζοντας: «Αν θέλετε να με σκοτώσετε, ορίστε. Εδώ είμαι. Σκοτώστε τον πρόεδρο σας αν είσαστε δυσαρεστημένοι, αν είσαστε τόσο γενναίοι…».

Ο Correa, που έχει σπουδάσει στην Αμερική και έχει διατελέσει και υπουργός Οικονομικών, θεωρεί πως το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη της χώρας του είναι η εξάρτησή της στους ξένους δανειστές. Αναλαμβάνοντας τη προεδρία, χαρακτήρισε το χρέος του κράτους ως παράνομο, με την αιτιολογία ότι τα προηγούμενα καθεστώτα που δανείστηκαν τα ποσά αυτά ήταν διεφθαρμένα. Ορκίστηκε να πολεμήσει τους δανειστές στα διεθνή δικαστήρια, και να μειώσει τα χρέη.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Marc Chernick του Georgetown University, «ο πρόεδρος ανέλαβε την εξουσία, πιστεύοντας πραγματικά πως η χώρα του εξουσιάζεται χρόνια από μια διεφθαρμένη πολιτική τάξη, την οποία δεσμεύτηκε να ανασκευάσει.


Η κυβέρνησή του στάθηκε όρθια απέναντι στο ΔΝΤ και τη Παγκόσμια Τράπεζα, κατηγορώντας τους για τις οικονομικές δυσκολίες του Ecuador. Προχώρησε μάλιστα στην άμεση διακοπή των πληρωμών των δόσεων των «παράνομων» δανείων, προσπαθώντας παράλληλα να αυξήσει τα δημόσια έσοδα μέσω επαναδιαπραγμάτευσης των κρατικών συμβολαίων με τις ξένες πετρελαϊκές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα του. Το Ecuador, που ανήκει στον Opec, εξαρτάται οικονομικά κυρίως από τις εξαγωγές πετρελαίου, και από τα πάμπολλα εμβάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων υπηκόων του που εργάζονται στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Ισπανία).

Τον Ιούλιο του 2010, έφερε νόμο σύμφωνα με τον οποίο το σύνολο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που παράγεται, θα ανήκει στο κράτος, το οποίο και θα εισπράττει το 25% του ακαθάριστου εισοδήματος από τις πωλήσεις. Λίγο πριν, είχε απειλήσει πως αν δεν συμφωνήσουν οι ξένες εταιρίες, θα προχωρήσει στη κρατικοποίησή τους.

Το 2007, ο Correa προχώρησε σε επαναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού χρέους της χώρας του ύψους $10.2 δισ. (25% του ΑΕΠ), ακολουθώντας το παράδειγμα του Αργεντινού Nestor Kirchner. Αρνήθηκε μάλιστα την επιτήρηση από πλευράς ΔΝΤ. Όπως δήλωσε τότε ο υπουργός Οικονομικών Ricardo Patiño: «Αρνούμαστε αυτό που δέχτηκαν άλλες κυβερνήσεις, να μας υπαγορεύει δηλαδή το ΔΝΤ την οικονομική μας πολιτική. Το θεωρούμε απαράδεκτο». Μάλιστα, τον Απρίλιο του 2007, ο Correa διέταξε την απέλαση του εκπροσώπου της Παγκόσμιας Τράπεζας από τον Ισημερινό!

Τον Δεκέμβριο του 2008, ο Correa ανακοίνωσε πως δεν θα πληρωθεί η τρέχουσα δόση (τόκων) του δανείου, και κήρυξε τη χώρα σε πτώχευση. «Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τις συνέπειες», είπε. Όπως δήλωσε, το χρέος είναι ανήθικο, και βασίστηκε σε διαφθορά και μίζες από πλευράς των προηγούμενων κυβερνήσεων. «Θα το παλέψουμε στα διεθνή δικαστήρια» τόνισε, χαρακτηρίζοντας τους ξένους δανειστές της χώρας του «τέρατα, που θέλουν να την ισοπεδώσουν». Καθιέρωσε μάλιστα και ως σύνθημα τη φράση «ζωή πριν από το χρέος», με αποτέλεσμα να γίνει ίνδαλμα για τη πλειοψηφία του λαού του, εξαιτίας αυτής του της στάσης απέναντι στους ξένους κεφαλαιοκράτες.

Μια άλλη σημαντική απόφαση που πήρε ο Correa, ήταν η άρνησή του να ανανεώσει τη συμφωνία παραμονής των αμερικανικών αεροπορικών βάσεων, που χρησιμοποιούνται για τη καταπολέμηση του διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών. Το 2009 απελάθηκαν δυο Αμερικανοί διπλωμάτες, με τη κατηγορία ότι αναμίχθηκαν στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα της χώρας. Πιο πρόσφατα, χαρακτήρισε ανεπιθύμητο πρόσωπο την πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών Heather Hodges, και της ζήτησε να αποχωρήσει από τη χώρα το συντομότερο δυνατόν. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την αποκάλυψη των διπλωματικών τηλεγραφημάτων του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ μέσω του Wikileaks, στα οποία η κα Hodges εμφανίζεται να συζητά για τη διαφθορά στις τάξεις της αστυνομίας της χώρας.

Έχοντας κάνει τόσα και τόσα, επόμενο είναι να έχει και πολλούς αντιπάλους, οι οποίοι τον κατηγορούν πως προσπαθεί να υπερκεράσει τους θεσμούς και να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Παράλληλα, τον κατηγορούν ως «τσιράκι» του Hugo Chavez, αν και ο ίδιος συνεχώς επιμένει για την ανεξαρτησία της σκέψης και της πολιτικής του.

Μεταξύ αυτών που τον πολεμούν είναι και τα ΜΜΕ της χώρας του, τα οποία έχει χαρακτηρίσει ως τον «μεγαλύτερο εχθρό του», και ως εμπόδιο στις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζει.

Ο Correa, που διαθέτει διδακτορικό στα οικονομικά, αυτοχαρακτηρίζεται ως Χριστιανός αριστερός, και όχι μαρξιστής.

Εξωφρενικό! Βγάλαμε ελληνικά νησιά στο σφυρί!

Δώδεκα από τα ωραιότερα ελληνικά νησάκια στο Αιγαίο, αλλά και κοντά στην Αθήνα και στην Πελοπόννησο βγαίνουν ήδη στο… σφυρί με μεσίτη την εταιρεία Private Islands Inc που έχει έδρα τον Καναδά.

Τα νησάκια που πωλούνται είναι:

ΚΑΡΔΙΩΤΙΣΣΑ - Κεντρικό Αιγαίο – Σύνδεση με Φολέγανδρο και Σίκινο
280 στρέμματα, τιμή πώλησης: 6.500.000 ευρώ

ΝΑΥΣΙΚΑ: Έχει 2 φυσικά λιμάνια – Υποδοχή Ferry
1.280 στρέμματα, τιμή πώλησης: 6.900.000 ευρώ

ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ: Πολύ κοντά σε Αθήνα και Κόρινθο
300 στρέμματα, τιμή πώλησης: 15.500.000 ευρώ

ΒΟΥΒΑΛΟΣ: Κολυμπήστε με τα δελφίνια σε αυτό το θεσπέσιο νησί, σ΄ έναν κόλπο περιτριγυρισμένο από τη θαυμάσια θέα των βουνών της Δ. Ελλάδας.
31.63 στρέμματα, τιμή πώλησης κατόπιν αιτήματος

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ: Δίπλα στην Πελοπόννησο, δύο ώρες από την Αθήνα
750 στρέμματα

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ: Με καθαρούς τίτλους ιδιοκτησίας
2,5 στρέμματα, τιμή πώλησης: 1.500.000 ευρώ

ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ «ΛΙΧΝΑΡΙ»: Ιδανικό για ανάπτυξη οικισμού
95 στρέμματα, τιμή πώλησης: 3.000.000 ευρώ

ΤΡΑΓΟΝΗΣΙ: Κοντά στην Αθήνα, ιδανικό για ιδιωτικό θέρετρο
90 στρέμματα

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΗΣΙ 01: 2 φυσικά λιμάνια και 2 φυσικές ακτές. Το νησί διαθέτει λόφους με υψόμετρο 77 μ. από τη θάλασσα.
170 στρέμματα, τιμή πώλησης κατόπιν αιτήματος

"ΜΙΚΡΗ ΑΜΟΡΓΟΣ":

494 στρέμματα, τιμή πώλησης 6.100.000 ευρώ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΗΣΙ 03: Ένα από τα πέντε στο σύμπλεγμα νησιών Εχινάδες. Εύκολη πρόσβαση από Αθήνα.

49.4 στρέμματα, τιμή πώλησης κατόπιν αιτήματος

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΗΣΙ 02: Ιόνιο πέλαγος

58.3 στρέμματα, τιμή πώλησης κατόπιν αιτήματος.

Πηγή : www.newsbomb.gr

Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κατηγορείται για ξυλοδαρμό γυναίκας στα διόδια.

Σε περιστατικό ξυλοδαρμού ενός πολίτη φέρεται να εμπλέκεται ο βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τρικάλων, κ. Χρήστος Μαγκούφης.

Σύμφωνα με την καταγγελία που έκανε ο γνωστός γιατρός Βασίλης Παπαδόπουλος, μέλος του κινήματος «Δεν πληρώνω», ο βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ., την Πέμπτη 7 Απριλίου, προπηλάκισε και ξυλοκόπησε μία γυναίκα-μέλος του κινήματος. Κατά τα καταγγελλόμενα, η γυναίκα χτυπήθηκε άσχημα από τον βουλευτή και νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο Λαμίας, φέροντας κατάγματα στα πλευρά.

 

Όλα ξεκίνησαν όταν το αυτοκίνητο του βουλευτή Τρικάλων έφθασε στον σταθμό διοδίων της Αγ. Τριάδας στον Μώλο Φθιώτιδας, όπου εκείνη την ώρα βρισκόταν σε κατάληψη από τα μέλη του κινήματος «Δεν πληρώνω». Ο βουλευτής σταματάει με το όχημά του, προκειμένου να πληρώσει. 

Οι συγκεντρωμένοι, που δεν γνωρίζουν ακόμη με ποιον έχουν να κάνουν, του φωνάζουν να περάσει ελεύθερα, όπως όλοι οι άλλοι οδηγοί. Ο οδηγός επιμένει να καταβάλει το αντίτιμο των διοδίων, οι καταληψίες, ωστόσο, δεν τον αφήνουν και έτσι αρχίζει μια έντονη λογομαχία. Τότε, σύμφωνα με την καταγγελία, ο βουλευτής βγαίνει από το αυτοκίνητο, βουτάει μια γυναίκα από τον γιακά και αρχίζει να την ταρακουνάει.

Πηγή : Zougla.gr

Τι θα συμβεί αν χρεοκοπήσουμε;

Αμέσως μετά το φιάσκο της ευρωπαϊκής συνόδου της 25ης Μαρτίου, όπου η εγχώρια ελίτ είχε εναποθέσει της ελπίδες της διάσωσής της, είχαμε εγκαίρως επισημάνει με εμβόλιμο άρθρο, αναλύοντας τα αποτελέσματά της, ότι η αναδιάρθρωση του χρέους είναι ante portas.
Τι σημαίνει όμως η αναδιάρθρωση για τις τσέπες των καθημερινών ανθρώπων και τι....
επιπτώσεις θα έχει στην πραγματική οικονομία;

Όσοι πιστεύουν αφελώς ότι μια ελάφρυνση του χρέους θα ήταν προς όφελος της οικονομίας και της καθημερινότητας οφείλουν να αναθεωρήσουν. Γιατί ένα ‘’κούρεμα’’ της τάξης του 30 – 35% που σχεδιάζουν οι δανειστές μας, με τη συμμετοχή μάλιστα όλων των ...
ιδιωτών, θα προκαλέσει το απόλυτο χάος, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό, στην ήδη δοκιμαζόμενη χώρα μας.

Οικονομικό Χάος – Κατάρρευση χρηματοπιστωτικού συστήματος
Οι εγχώριες τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, ως κάτοχοι μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους, θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημία. Τα μεν ταμεία θα είναι αδύνατον να ανταποκριθούν στις οφειλές τους και θα εξαρτώνται άμεσα από τον προϋπολογισμό του κράτους οι δε τράπεζες θα περάσουν σε προστάδιο εκκαθάρισης, απόλυτα εξαρτημένες από τις κρατικές εγγυήσεις.

Το τελευταίο πακέτο των 30δις που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, ουσιαστικά ‘’ανακοινώνει’’ την αναδιάρθρωση του χρέους.

Με το πακέτο αυτό αποφεύγεται η άμεση κατάρρευση των τραπεζών και μετατίθεται στο (κοντινό) μέλλον. Οι ελληνικές τράπεζες οφείλουν να αντλήσουν 53δις ρευστό μέσα στο 2011 προκειμένου να αποπληρώσουν τις οφειλές τους, χωρίς να υπολογιστούν απώλειες λόγω αναδιάρθρωσης. Αντιλαμβάνεστε.

Συνέπειες για την τσέπη μας: Άμεσος κίνδυνος απώλειας των καταθέσεων, υποχρηματοδότηση οικονομίας –δεν θα παίρνουμε ούτε πιστωτική κάρτα- και ορατός έως σίγουρος κίνδυνος μετατροπής του τραπεζικού χρέους σε εθνικό (μέσω των εγγυήσεων), που σημαίνει νέα επώδυνα μέτρα.

Κοινωνικό Χάος

Οι οικονομικές συνέπειες που συνοδεύουν την επικείμενη αναδιάρθρωση θα προκαλέσουν τεράστια κοινωνική αναταραχή. Η χώρα μας, επισήμως αποκλεισμένη από τις αγορές, θα είναι απόλυτα εξαρτημένη από την Τρόϊκα, η οποία με αφορμή την αναδιάρθρωση, θα γίνει περισσότερο πιεστική και θα απαιτεί σκληρά μέτρα, όπως απολύσεις στο δημόσιο, νέες μειώσεις μισθών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, εκποίηση δημόσιας περιουσίας και άμεση εκχώρηση ενέργειας, μεταφορών και οδικού δικτύου. Η ανεργία θα ανέβει σε νέα ιστορικά υψηλά (18% η επίσημη και περίπου 30% η πραγματική) και πάνω από το 1/3 του πληθυσμού θα αδυνατεί να διαβιώσει αξιοπρεπώς. Αν συνυπολογιστεί το μεταναστευτικό πρόβλημα, η κατάσταση στην Αθήνα θα κάνει το Κάιρο να θυμίζει παιδική παράσταση.

Συνέπειες για την τσέπη μας: Σίγουρη μείωση εισοδήματος τόσο από μείωση του μισθού μας όσο και λόγω αύξησης της φορολογίας βασικών αγαθών (ρεύμα, πετρέλαιο, αέριο, τρόφιμα). Η εξεύρεση εργασίας θα γίνει αδύνατη και η προσδοκία μας να μη χάσουμε τη δουλειά μας θα αγγίξει τα όρια της μεταφυσικής αναζήτησης.

Πολιτικό Χάος
Όλα τα παραπάνω τα οποία θα πυροδοτήσει εντός μηνός η αναδιάρθρωση, θα πιέσουν ακόμα περισσότερο εκ των έσω την κυβερνητική πλειοψηφία. Καθώς οι βουλευτές θα γίνονται persona non grata στις εκλογικές τους περιφέρειες, θα μεταφέρουν στους υπουργούς τη δυσαρέσκεια του κόσμου. Η εκλογική επιρροή του ΠΑΣΟΚ θα περιοριστεί στον σκληρό πυρήνα των στελεχών του και όσων επωφελούνται οικονομικά από το κόμμα (συνδικαλιστές, εργολάβοι, λαμόγια), δηλαδή ένα ποσοστό 15 – 20%. Η δημοκρατική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης θα είναι περισσότερο εμφανής από ότι σήμερα και μοιραία ο τόπος θα οδηγηθεί σε ακυβερνησία, καθώς οι υπουργοί θα σκέφτονται δύο φορές πριν νομοθετήσουν τα τροικανά διατάγματα.

Συνέπειες για την τσέπη μας: Η παρατεταμένη ακυβερνησία, για όσο καιρό τουλάχιστον το ΠΑΣΟΚ αρνείται να αντιληφθεί το προφανές, θα συρρικνώνει την ήδη νεκρή αγορά και θα παρατείνει την ύφεση στο διηνεκές. Η ψυχολογία θα βρίσκεται στο ναδίρ και η οικονομική μας κατάσταση θα αγγίξει πάτο.

Η κυβέρνηση ήξερε πάρα πολύ καλά τις παραπάνω συνέπειες και παρά τις πιέσεις των Γερμανών προσπάθησε να αποτρέψει την αναδιάρθρωση με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, που διέθετε. Το μόνο που κέρδισε τελικά ήταν να πάρει μια –επώδυνη- παράταση. Σήμερα απομένει μόνο η επίσημη ανακοίνωση.

Έπειτα από 2,5 χρόνια σκληρής ύφεσης, έχοντας γίνει όλοι σοφότεροι, βλέπουμε με καθαρή κρίση ότι η πολιτική που επέλεξε ο βασικός υπεύθυνος της καταστροφής, ο κ. Παπακωνσταντίνου, ήταν απόλυτα λανθασμένη και τρομακτικά επιζήμια για τη χώρα μας. Βλέπουμε τώρα με τη σοφία του χρόνου, ότι είχαν δίκιο όσοι (γραφικούς τους λέγαμε τότε) ζητούσαν την άρνηση πληρωμής του χρέους.
Μέσα στο απόλυτο χάος υπάρχει ακόμα μια ελπίδα και ένα ισχυρό όπλο στα χέρια της επόμενης κυβέρνησης:

Το χρέος μπορεί ακόμα να κηρυχθεί απεχθές και μη πληρωτέο, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αργεντινής που προχώρησε σε ‘’κούρεμα’’ 75%

Το νέο χρέος (110 δις) που ‘’κατάφερε’’ να μας φορτώσει ο αδαής υπουργός, βασίζεται σε μια σύμβαση ιδιαζόντως ειδεχθή, πρωτόγνωρη στα παγκόσμια χρονικά, η οποία δεν έχει καν κυρωθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Η εφαρμογή της βασίζεται σε μια αντισυνταγματική τροπολογία, η οποία δίνει το –μοναρχικό- δικαίωμα στον υπουργό οικονομικών να υπογράφει οποιεσδήποτε δανειακές συμβάσεις, που δεσμεύουν τη χώρα και τους πολίτες της για δεκαετίες. Είναι προφανές, ότι η συγκεκριμένη σύμβαση και μάλιστα με τον τρόπο που επεβλήθη στη χώρα μας, αποτελεί κουρελόχαρτο ενώπιον οποιουδήποτε εγχώριου ή διεθνούς δικαστηρίου.

Κακοφωνίξ
Πηγή: http://kostasxan.blogspot.com
στις 7:30 π.μ.

Μία παράνομη κυβέρνηση μόνο με τη βία μπορεί συνεχίσει την ύπαρξή της

Η κυβέρνηση δεν έχει καμμιά νομιμότητα, απλώς επιβάλλει την θέλησή της με την βία, και γίνεται κάθε μέρα και βιαιότερη
Η οπλισμένη ολιγαρχία εξουσία, η οποία εμφανίζεται μάλιστα και ως εγγυητής της νομιμότητας, είναι εκείνη που έχει καταλύσει βίαια την νομιμότητα. Γυροφέρνει στις ελληνικές πόλεις κλούβες των δυνάμεων καταστολής της, με μόνο σκοπό να τρομοκρατήσει τους έλληνες πολίτες. Ωστε να συνεχίσει ο τρομοκρατημένος λαός να......

παράγει πλούτο, τον οποίο η κυβέρνηση ως εισπράκτορας συγκεντρώνει δια των φόρων, και παραδίδει στις δυνάμεις κατοχής, που αυτή η ίδια η κυβέρνηση, χωρίς καμμία λαϊκή εξουσιοδότηση προσκάλεσε, και στις οποίες παρέδωσε την εθνική μας κυριαρχία.
Το ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα της αντιπροσώπευσης των πολιτών (βουλευτές και κυβέρνηση με μακρά θητεία, ανέλεγκτοι για όλο το διάστημα της θητείας τους από τον λαό και τη δικαιοσύνη, με πρωθυπουργό απόλυτο μονάρχη, με δικαιοσύνη διορισμένη και υπόδουλη, και με την ποινική ασυλία των επαγγελματιών πολιτικών συνταγματικά κατοχυρωμένη), έχοντας σιγουρευτεί ότι δεν κινδυνεύει με κανενός είδους ποινικό κολασμό, συνεχίζει να παραβαίνει την νομιμότητα. Με τον πιο βάναυσο τρόπο.
Εμφανίζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του, ως τον εγγυητή αυτής της νομιμότητας. Και μάλιστα τρομοκρατώντας τους πολίτες με τις δυνάμεις καταστολής του, όλο αυτό το διάστημα, και εμποδίζοντάς τους ακόμη και να διαδηλώσουν, ρίχνοντας καταιγίδες χημικών ακόμη και στις πιο ειρηνικές συγκεντρώσεις.
Ο αρμόδιος υπουργός, θεωρώντας την εξουσία που εκφράζει ως τον μόνο εγγυητή της νομιμότητας, και ξεχνώντας πως η θεμελιώδης εξουσία είναι ο λαός και πως από τον λαό και μόνο απορρέει κάθε νομιμότητα και κάθε εγγύησή της, υποστηρίζει πως οι Κερατιώτες και όσοι ζητούν την “απομάκρυνση της αστυνομίας” έχουν “άλλες πολιτικές επιδιώξεις” (οι Κερατιώτες και μαζί τους κι εγώ για παράδειγμα). Και πως “η μοναδική τους επιδίωξή είναι η πρόκληση προς τη νομιμότητα και προς την ίδια την κυριαρχία του ελληνικού λαού, όπως αυτή εκφράζεται με τους νόμους”.
Μάλιστα, έτσι είπε ο αρμόδιος υπουργός: “Κυριαρχία του ελληνικού λαού“. Στην κατάσταση που είμαστε βέβαια μόνο ως εμπαιγμός μπορεί να ληφθεί. Και είναι εμπαιγμός φυσικά.
Μόνο ο αρμόδιος υπουργός φυσικά γνωρίζει ποια είναι αυτή η νομιμότητα, όταν η ίδια η ευρωπαϊκή ένωση καλεί την κυβέρνηση, εδώ και καιρό, να μην προχωρήσει στην λογική των ΧΥΤΑ. Και όταν τα δικαστήρια έχουν δικαιώσει, προσωρινά έστω, τους κατοίκους…
Είναι μια γνωστή ολιγαρχική λογική: η κυβερνητική εξουσία επικαλείται την νομιμότητα, της οποίας θεωρεί πως είναι ο αποκλειστικός εγγυητής, για να επιβάλλει, και με τον πιο βίαιο τρόπο μάλιστα, την δεσποτική της θέληση.
Και όσο πιο πολύ απομακρύνεται η κυβέρνηση από την θέληση του λαού, και συναντάει και τις ανάλογες λαϊκές αντιδράσεις, τόσο πιο πολύ θα επικαλείται τον ρόλο του εγγυητή της νομιμότητας. Μιας νομιμότητας που έγινε διάτρητη από τις πράξεις και τις παραλείψεις αυτής της ίδιας της κυβερνητικής εξουσίας.
Και όσο εναντιώνεται ο λαός, τόσο πιο βίαιη θα είναι η απάντηση της “εγγυήτριας” κυβερνητικής εξουσίας. Τόσο πιο πολλά κεφάλια, στην Κερατέα και αλλού, θα ανοίγουν από την εγγυήτρια κυβέρνηση και τόσο πιο πολλοί πολίτες θα αναπνέουν τα χημικά των δυνάμεων επιβολής της ολιγαρχίας.
Ολη μαζί η εκλογική δύναμη των κομμάτων αυτή τη στιγμή είναι πολύ κάτω από το 50% του εκλογικού σώματος.
Το κυβερνητικό κόμμα δεν ξεπερνάει ούτε το 25% αυτού του 50%. Δηλαδή έχει λιγώτερο από το 15% του συνόλου του εκλογικού σώματος.
Το 70%, και βάλε, των πολιτών, ακόμη και στις μαγειρεμένες δημοσκοπήσεις, ζητάει αλλαγή της πολιτικής, τιμωρία, κάθαρση και λοιπά.
Το ΠαΣοΚ έγινε κυβέρνηση με άλλες υποσχέσεις και άλλα εφάρμοσε.
Το Σύνταγμα είναι μαγειρεμένο για να έχουν οι επαγγελματίες πολιτικοί ποινική ασυλία.
Ολο το πολιτικό σύστημα είναι ύποπτο της μεγαλύτερης διαφθοράς στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, και κανένας δεν τιμωρήθηκε.
40 τόσες εξεταστικές επιτροπές της βουλής δεν βρήκαν κανέναν ένοχο.
Εγκλημα παντού και ένοχοι πουθενά.
Νομοθετείται διάταξη στον ΚΟΚ που απροκάλυπτα μετατρέπει μια αστική διαφορά σε ποινικό αδίκημα, δηλαδή νομοθεσία κατά παραγγελία υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων.
Ενας μη-εκλεγμένος υπουργός έχει εξουσιοδοτηθεί παρανόμως από την βουλή, να υπογράφει συμβάσεις με ξένες δυνάμεις, αντισυνταγματικώτατα.
170-τόσοι βουλευτές ψήφισαν νόμο με τον οποίο καταλύεται η εθνική κυριαρχία, παραιτείται το ελληνικό δημόσιο αμετάκλητα από την επίκληση της εθνικής του κυριαρχίας έναντι των δανειστών.
Ξένοι έπαρχοι αλωνίζουν τα υπουργεία και επιβάλλουν πολιτικές.
Και χίλια δυο ακόμη…
Και ο αρμόδιος υπουργός, θεωρεί ότι η εξουσία του νομιμοποιείται ακόμη να παριστάνει τον εγγυητή της νομιμότητας. Ο αρμόδιος υπουργός. Καμάρι του ελληνικού λαού. Εγγυητής της ασφάλειας του λαού. Εγγυητής της νομιμότητας με τις δυνάμεις καταστολής πρόχειρες.
Φυσικά και είναι ψέμμα ότι η κυβέρνηση αυτή έχει κάποια νομιμότητα. Η κυβερνητική εξουσία έχει απωλέσει κάθε νομιμότητα. Γι’ αυτό και χρειάζεται να επιβάλλει την θέλησή της με την χρήση απροκάλυπτης βίας. Η οποία μέρα με την μέρα θα γίνεται βιαιότερη.

Tο ερωτηματολόγιο του ΙΠΕΜ-ΔΟΕ για τα 800

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ συλλ. «ο Αριστοτέλης»

(ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ)

Θέλει η ΔΟΕ να κρυφτεί μα η συναίνεση με το υπουργείο δεν την αφήνει!

Δε νομιμοποιούμε με τη συμμετοχή μας μια έρευνα που με βάση το ερωτηματολόγιο του ΙΠΕΜ ΔΟΕ θα μπορούσε να είναι ερωτηματολόγιο του υπουργείου. Δεν κρατά καμία απόσταση από τη ρητορική του υπουργείου για τα 800,  θεωρεί δεδομένη τη συναίνεση  στην κυβερνητική στοχοθεσία και δε δίνει έστω τη δυνατότητα στους συναδέλφους να την κρίνουν. 

Το Δ.Σ. της ΔΟΕ με απόφαση της πλειοψηφίας του ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ αποφάσισε να πιστοποιηθεί και να γίνει φορέας υλοποίησης προγραμμάτων από το ΕΣΠΑ για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών!!!

 Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ τόσο στο ΙΠΕΜ-ΔΟΕ όσο και στο Δ.Σ. της ΔΟΕ είχαμε διαφωνήσει κάθετα στην υπαγωγή του συνδικάτου μας σε τέτοιου τύπου διαδικασίες που μας υποβιβάζουν ουσιαστικά σε φορέα υλοποίησης της κυβερνητικής αντίληψης για την έρευνα και την εκπαιδευτική πολιτική.

Αντιπροτείναμε στο ΙΠΕΜ-ΔΟΕ μια σειρά ενεργειών ανάμεσα στις οποίες ήταν και η παρακολούθηση των 800 σχολείων και η καταγραφή των όποιων προβλημάτων. Δεν έγινε δεκτό αυτό αλλά αντιπροτάθηκε έρευνα με την οποία συμφωνήσαμε.

Όμως:

Θέσαμε θέμα οι διαδικασίες, το περιεχόμενο της έρευνας και οι πολιτικές της προϋποθέσεις να συζητηθούν δημόσια. Ζητήσαμε η προετοιμασία και η διαδικασία υλοποίησης να ανοίξει στους συλλόγους και σε όλους τους ενδιαφερόμενους συναδέλφους,-ισσες, να γίνει με βάση τις προτάσεις τους, έξω από το ΕΣΠΑ, χωρίς οικονομικό κόστος και με συγκεκριμένους άξονες.

Οι προτάσεις μας αυτές δεν έγιναν δεκτές. Αντί γι’ αυτές η πλειοψηφία των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ αποφάσισε να προχωρήσει σε έρευνα με επιστημονική ομάδα που πρότειναν και τελικά επέβαλαν παρά την έντονη διαφωνία μας. Αυτή η  επιστημονική ομάδα  διαμόρφωσε ένα ερωτηματολόγιο (με κόστος κατά προσέγγιση όπως αναφέρεται 21.000 ευρώ περίπου), έξω από τις συλλογικές διαδικασίες π.χ. συλλόγων Εκπαιδευτικών Π.Ε. και με περιεχόμενο προσανατολισμένο στη λογική της άμβλυνσης των …προβλημάτων που παρουσιάζονται στην υλοποίηση του «Νέου σχολείου» της αγοράς, της μορφωτικής υποβάθμισης, των 800σίων σχολείων της ατελείωτης 35άωρης παιδικής υπερεργασίας και της απλήρωτης ελαστικής εργασίας μέσα από το ΕΣΠΑ, που αποτελεί προτεραιότητα της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Αυτή τη διαδικασία και το περιεχόμενο τα καταψηφίσαμε επειδή θεωρούμε απαράδεκτη τόσο αυτή την επιλογή όσο και την επαναλαμβανόμενη ανάθεση όλων σχεδόν των  δράσεων του ΙΠΕΜ σε εξωτερικούς –«αντικειμενικούς και ουδέτερους (!!)»- «συνεργάτες». Η διεκδίκηση πολιτικής και ιδεολογικής ουδετερότητας από την πλευρά της πλειοψηφίας, συνιστά είτε στρουθοκαμηλισμό είτε προσπάθεια απόκρυψης των επιδιώξεων που καλείται να υπηρετήσει και αυτή δεν είναι άλλη από τη διευκόλυνση και νομιμοποίηση της πολιτικής του Υπουργείου. Όμως ειδικά σ’ αυτό το πεδίο, στη σημερινή συγκυρία με το γκρέμισμα του δημόσιου σχολείου και κάθε εργατικής κατάκτησης, κάθε υπό-υλοποίηση έρευνα της εκπαιδευτικής πολιτικής πρέπει να είναι πολιτικά ειλικρινής: να ομολογεί δηλαδή τόσο τα πολιτικά και ιδεολογικά της προαπαιτούμενα, όσο και τις στοχεύσεις της.

Με έκπληξη μάλιστα είδαμε το οριστικό ερωτηματολόγιο να αποστέλλεται στους /στις συναδέλφους χωρίς να τεθεί υπ’ όψιν του Δ.Σ. της ΔΟΕ ώστε να έχει την -τυπική έστω- έγκρισή του και να καταγραφούν οι συμφωνίες και οι διαφωνίες των μελών του. Προφανώς, για την πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΔΟΕ, η  «επιστημονική ομάδα  των αντικειμενικών και ουδέτερων συνεργατών» είναι πάνω από όλους στον κλάδο μας. Είναι λοιπόν συνειδητό ΨΕΜΑ αυτό που γράφεται από την πλειοψηφία των ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ περί ομόφωνης απόφασης για τη συγκεκριμένη έρευνα.

Όσον αφορά το περίφημο ερωτηματολόγιο της «επιστημονικής ομάδας».

Όπως ο ήλιος αντανακλά σε μια σταγόνα νερού έτσι και οι σημαντικότερες από τις αδυναμίες του κατεστημένου συνδικαλισμού αντανακλούν στην έρευνα του ΙΠΕΜ ΔΟΕ για τα 800. 

Συγκεκριμένα:

Φθηνό σχολείο φέρνουν οι συγχωνεύσεις

Θέμα: Αυτοχρηματοδοτούμενη εκπαίδευση

Ποιοτικές τομές

Βαθιά το χέρι στην τσέπη αναγκάστηκαν να βάλουν φέτος δεκάδες χιλιάδες γονείς που με έκτακτες εισφορές, λαχεία και εκδηλώσεις κλήθηκαν να αναλάβουν τα έξοδα λειτουργίας του σχολείου, μετά τη δήλωση αδυναμίας της κυβέρνησης και πιο συχνά του Δήμου να πληρώσουν αυτά που τους αναλογούν για την παιδεία. H κυβέρνηση δε θα διστάσει να πετάξει έξω από τα σχολεία τα παιδιά των πιο φτωχών, λαϊκών οικογενειών για να μειώσει το κόστος λειτουργίας τους.

ΓΙΩΤΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ

ΝΤΙΝΑ ΡΕΠΠΑ

ΑΙΜΙΛΙΑ ΤΣΑΓΚΑΡΑΤΟΥ

 Το αντιεκπαιδευτικό τσουνάμι των τελευταίων μηνών είναι πρωτοφανές σε σφοδρότητα και οξύτητα παρόλο που δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Τα 1.200 κατηργημένα σχολεία είναι το πρώτο κύμα μιας συντονισμένης επίθεσης που έχει βάθος. Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σαρωτικού χαρακτήρα μετάλλαξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κατεύθυνση της λειτουργίας του σχολείου ως επιχείρηση. Οι σημερινές εξελίξεις εμπνεύστηκαν από το αγγλοσαξωνικό μοντέλο συντηρητικής αναδιάρθρωσης: τη Λισαβόνα, τη Μπολόνια και τον ΟΟΣΑ. Απόπειρες εφαρμογής τους στην ελληνική εκπαίδευση έχουν γίνει κατ’ επανάληψη την τελευταία 20ετία. Το μοντέλο της εκπαίδευσης άλλαζε αλλά η ταξική πάλη, ιδιαίτερα σε ένα χώρο με μαχητικό ανατρεπτικό κίνημα διαρκείας καθώς και οι εσωτερικές αντιφάσεις των αναδιαρθρώσεων δεν ευνοούσαν την πλήρη μετάλλαξή της.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια άνευ προηγουμένου χρονική συμπύκνωση με σοβαρότατο βάθεμα των ποιοτικών χαρακτηριστικών λόγω της κρίσης και του Μνημονίου. Η επιλογή της κυβέρνησης με την καθοδήγηση του ελληνικού κεφαλαίου, ΕΕ, ΔΝΤ για ευρείας κλίμακας περικοπές στα κοινωνικά αγαθά οδηγεί με ραγδαίο τρόπο την εκπαίδευση στο απόλυτο μηδέν και δημιουργεί ανεξέλεγκτες απώλειες που δεν πρέπει να αγνοηθούν από το μαχόμενο εκπαιδευτικό κίνημα. Είναι σαφές ότι το κεφάλαιο δεν επιλέγει σήμερα το μαζικό διωγμό μαθητών από τη βασική εκπαίδευση. Αν όμως δεν κατορθώσει να μειώσει αισθητά τις δαπάνες με άλλους τρόπους (επιχειρηματική λειτουργία του σχολείου και τσάκισμα των εργαζόμενων σ’ αυτό), είναι έτοιμο ακόμα και για μέτρα που θα «πετάξουν» σημαντικά τμήματα του μαθητικού πληθυσμού εκτός εκπαίδευσης, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα και τους μετανάστες. Γι’ αυτό οι τομές που προωθούνται δεν είναι μια απλή επανάληψη κι αντιγραφή της συντηρητικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του ’90 αλλά ποιοτικό βάθεμά της. Το κεφάλαιο έχει στόχο μια εκπαίδευση αυτοχρηματοδοτούμενη, χωρίς σταθερή κεντρική κρατική χρηματοδότηση, την επέκταση της κερδοφορίας του στον τομέα των εκπαιδευτικών υπηρεσιών και τη δυνατότητά του να επεμβαίνει απευθείας στο περιεχόμενο της εκπαιδευτικής διαδικασίας για την εξυπηρέτηση των αναγκών της καπιταλιστικής αγοράς εργασίας. Είναι φανερό ότι ο πρώτος στόχος αυτήν την περίοδο αποκτά επείγοντα ρόλο γι’ αυτό και οι τομές που προωθούνται έχουν ισχυρά τα λογιστικά χαρακτηριστικά. Η πολιτική της κυβέρνησης όμως, δεν είναι η προσθαφαίρεση. Το ποιοτικό βάθεμα όλων των χαρακτηριστικών τις επίθεσης είναι ο βασικός πολλαπλασιαστικός παράγοντας. Γι’ αυτό και δομεί ένα απίστευτα συντηρητικό, συγκεντρωτικό, αυταρχικό και ιεραρχικό μοντέλο εκπαίδευσης, που αντιστοιχεί στις επιχειρήσεις κι όχι απλά λιγότερη εκπαίδευση.

Μέσα από τις επιχειρούμενες αλλαγές, ένας βασικός στόχος είναι το φτηνότερο σχολείο. Ενδεικτική είναι η επιλογή των συγχωνεύσεων που έχει ήδη ξεσηκώσει αντιδράσεις, την οποία η κυβερνητική προπαγάνδα της κυβέρνησης εμφανίζει ως ένα νοικοκύρεμα. Στην πραγματικότητα τα κριτήρια είναι λογιστικά, καθώς μείωση σχολείων σημαίνει μείωση δαπανών. Αυτό συνδυάζεται με τη δραστική μείωση των κονδυλίων που μέσω Δήμων καλύπτουν τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων. Επειδή οι δαπάνες αυτές είναι ανελαστικές, το κόστος περνάει στους γονείς, που δεν μπορούν να αφήσουν τα παιδιά χωρίς π.χ. θέρμανση. Έκτακτες εισφορές, λαχεία, εκδηλώσεις με εισιτήριο έγιναν φέτος σε πολλές περιοχές της Ελλάδας για να αντιμετωπιστούν τέτοιες ανάγκες. Πεδίο δοκιμής και η κρίση χρηματοδότησης της μετακίνησης μαθητών της Περιφέρειας, που δεν έχουν σχολείο στο χωριό τους. Χιλιάδες μαθητές έχασαν χιλιάδες ώρες από την αρχή του 2011 επειδή με τον «Καλλικράτη» δεν υπήρχε κάποιος να πληρώσει τους λεωφορειούχους. Οι αρμόδιοι δήλωναν αναρμόδιοι ή απλά άφραγκοι... Οι γονείς καλούνται ή να βάλουν το χέρι στην τσέπη ή να βρουν σπόνσορα.

Μια άλλη πλευρά των αλλαγών είναι η προσπάθεια συγκεντρωτικού ελέγχου της εκπαιδευτικής δομής. Ο «εκπαιδευτικός Καλλικράτης» αλλάζει, διευρύνει και ρευστοποιεί τα όρια της περιοχής που αντιστοιχεί σε κάθε σχολείο, επιτρέποντας τις μετακινήσεις μαθητών και τα «μαγειρέματα» ώστε τα τμήματα να παραμένουν μεγάλα, αλλά όχι τόσο όσο να επιτρέπουν τη δημιουργία νέου τμήματος. Αντίστοιχες νομοθετικές προβλέψεις επιτρέπουν τις μετακινήσεις εκπαιδευτικών σε ευρύτερη περιοχή.

Το πλαίσιο συμπληρώνει η πρόταση για το νέο ρόλο του διευθυντή «με υπερξουσίες και δυνατότητα τιμωρίας των εκπαιδευτικών ακόμη και με περικοπή μισθού» αλλά και η πρωτοβουλία διαμόρφωσης του Μεγάλου Αδερφού της εκπαίδευσης, της ηλεκτρονικής βάσης δεδομένων «Survey». Εκεί θα καταχωρούνται περίπου όλα όσα αφορούν στο σχολείο. Με το διευθυντή - μάνατζερ και το άγρυπνο μάτι του «Survey» επιχειρείται ο ολοκληρωτικός έλεγχος της εκπαιδευτικής καθημερινότητας, καθώς πολύ συχνά η πραγματικότητα επέβαλε μικρότερες ή μεγαλύτερες αποκλίσεις από το αναλυτικό πρόγραμμα και τις εγκυκλίους, ακόμη και από εκπαιδευτικούς που δεν είχαν προθέσεις αμφισβήτησης. Η καταδίκη των καθηγητών από τα Γιαννιτσά που δεν έγιναν εχθροί των μαθητών τους τηρώντας το γράμμα του κανονισμού είναι διδακτική.

Ταυτόχρονα δρομολογούνται σημαντικές αλλαγές στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης. Δυο στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης είναι τα 800 ολοήμερα δημοτικά ως μοντέλο για τη βασική εκπαίδευση και το «νέο λύκειο», όπως περιγράφεται στις διαρροές στα ΜΜΕ.  Το πρόγραμμα σπουδών για τα 800 ολοήμερα δημιούργησε πολλά ερωτηματικά, π.χ. για τη διδασκαλία πληροφορικής και αγγλικών από την Α’ δημοτικού. Μπορούν τα παιδιά να μάθουν αγγλικά, ενώ δεν ξέρουν να γράφουν στα ελληνικά ή πληροφορική χωρίς να ξέρουν καλά καλά να διαβάζουν;

Η απάντηση έρχεται όταν ρωτήσουμε τι είδους αγγλικά θέλουμε να μάθουν. Αυτά των οδηγιών χρήσης, του κινητού και της ταμειακής μηχανής; Τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Με αυτά εργάζεται και καταναλώνει η γενιά των 500 ευρώ.

Ανάλογα πορεύεται και το περίφημο «νέο λύκειο» κάθε εκδοχής. Η γενική παιδεία ξορκίζεται ως σπατάλη χρόνου, άχρηστη γνώση. Όλο το βάρος πέφτει στα μαθήματα ειδίκευσης. Από αυτά θα κρίνεται η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Τα μαθήματα επιλογής παραμένουν χωρίς συνεκτική λογική και χωρίς συνάφεια με την ειδίκευση. Στην εποχή της ελαστασφάλειας αποθεώνονται οι αποσπασματικές «δεξιότητες» και όχι η ουσιαστική μόρφωση, ο χειρισμός πληροφοριών αντί της κριτικής σκέψης, ο κατακερματισμός της γνώσης σε χρήσιμα στοιχεία. Από κοντά και η «μάθηση της μάθησης», η τεχνική αναβάθμισης πληροφοριών. Αυτή η χρησιμοθηρία οδηγεί στην αδυναμία συνολικής θεώρησης του σύγχρονου κόσμου, εξήγησης και αμφισβήτησής του.

Είναι όσα ζητά το «Σύμφωνο για το ευρώ» ζητώντας ανάμεσα στα μέτρα για την παραγωγικότητα, τη βελτίωση των εκπαιδευτικών συστημάτων. Για την ΕΕ ο άνθρωπος γεννιέται για να γίνει παραγωγικός μισθωτός...

Κρίσιμη διάσταση είναι η εντατικοποίηση με την πολύωρη παραμονή στο σχολείο, την ανάγκη εξωσχολικής δουλειάς, τη «διπλωματική» του λυκείου και φυσικά για το φροντιστήριο. Η ανάγκη για αυτό οξύνεται με την αύξηση της ύλης και τον ολοκληρωτικό προσανατολισμό του λυκείου στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, καθώς μετράνε οι βαθμοί όλων των τάξεων.

Ο ανταγωνισμός είναι μια ακόμα πλευρά που διαπερνά το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, κυρίως μέσα από τις εξετάσεις. Έτσι τα πειραματικά σχολεία «που έτσι κι αλλιώς είναι σε κρίση» από χώρος όπου δοκιμάζονται παιδαγωγικές πρακτικές σε ένα δείγμα μαθητικού πληθυσμού, γίνονται χώροι επιβράβευσης των νικητών στην κούρσα ανταγωνισμού. Μαζί με την εντατικοποίηση χαράζουν το δρόμο για να εμπεδωθεί το νέο εργασιακό ήθος του Μνημονίου. Δηλαδή πολλή δουλειά για ψίχουλα, σκυμμένο κεφάλι από φόβο και κούραση...

Τέλος, το περιεχόμενο διεκδικούν να σφραγίσουν πλάι στις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και οι νεοσυντηρητικές. Δεν λείπουν λοιπόν τα αρχαία ελληνικά ως ιδεολογική κατήχηση και εργαλείο ταξικών φραγμών, τα θρησκευτικά που θα πείσουν ότι αυτός ο κόσμος δεν εξηγείται με τα ανθρώπινα μέτρα και δεν αλλάζει, η Ιστορία ως μέσο εμπέδωσης της τρέχουσας εθνικής ιδεολογίας, καθώς ο εθνικισμός μπορεί να συναντηθεί με τον ευρωπαϊσμό σε μια αντι-ισλαμική, ξενοφοβική ΕΕ, αρκεί να αγνοηθεί ο «κινητής της Ιστορίας», ο λαός.

Παραπέρα η προοπτική που δίνεται στους μαθητές θα καθορίσει και την πραγματικότητα των εκπαιδευτικών. Αν το μέλλον που επιφυλάσσεται για τη μεγάλη πλειοψηφία των νέων μετά το σχολείο είναι η ελαστασφάλεια, η ριζική υποβάθμιση της εξαρτημένης εργασίας μαζί με τη γενίκευσή της, τότε ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να περιμένει πολλά.

Σε πρώτο επίπεδο βλέπουμε να πιέζεται ο μισθός του και η παιδαγωγική ελευθερία, με τις αλλεπάλληλες μειώσεις αποδοχών του Μνημονίου, με αποκορύφωμα το νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων που εξαρτά αποδοχές και μισθολογική εξέλιξη από τη συμμόρφωση.

Βλέπουμε ακόμη μια διπλή κίνηση που αφορά στις εργασιακές σχέσεις: Η πρώτη αφορά τη μείωση του μόνιμου προσωπικού με παράλληλη αύξηση των συμβασιούχων (αναπληρωτών, ωρομισθίων). Αυτό γίνεται με τον περίφημο κανόνα μία πρόσληψη (στις οποίες συνυπολογίζονται και οι μετατάξεις από τις ΔΕΚΟ που ιδιωτικοποιούνται) για πέντε αποχωρήσεις, καθώς και με την κατάργηση οργανικών θέσεων με τις συγχωνεύσεις που μόνο στην πρωτοβάθμια προσεγγίζουν τις 2.000. Η δεύτερη αφορά στη διαμόρφωση ενός ακόμη δυσμενέστερου εργασιακού περιβάλλοντος για τους συμβασιούχους με τις προσλήψεις μέσω ΕΣΠΑ, που νομιμοποιούν την πληρωμή με σημαντική καθυστέρηση, την υποαπασχόληση, την αφαίρεση ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Ακόμη μέσω ΕΣΠΑ μεθοδεύεται η ριζική υπονόμευση της σύμβασης εργασίας, καθώς ζητήθηκε από εκπαιδευτικούς να υπογράψουν συμβάσεις όπου δεν αναγράφονται οι αποδοχές!

Κρίσιμη παράμετρος είναι η δουλειά σε πολλά σχολεία, πάνω από δύο, κάτι που αφορά μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών. Είναι το τρίτο επίπεδο αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, αυτό που υπονομεύει τη παιδαγωγική σχέση και το δέσιμο με τους μαθητές: Είναι πολλοί, σε πολυπληθείς τάξεις, για λίγες ώρες.

Τέλος έρχεται η διαρκής υποτίμηση του εκπαιδευτικού. Ο Γ. Παπανδρέου και η Α. Διαμαντοπούλου διαπιστώνουν συχνά πυκνά πως υπάρχουν και κάποιοι που δουλεύουν. Αποθεώνονται οι διαδραστικοί πίνακες, τα λάπτοπ, τα βίντεο με φροντιστηριακά μαθήματα. Την προηγούμενη Κυριακή δημοσιεύτηκε πληρωμένη δημοσκόπηση του υπουργείου όπου το δείγμα κατευθυνόταν να καταδείξει τους εκπαιδευτικούς ως υπεύθυνους για τα χάλια στην εκπαίδευση. Η κεντρική ιδέα είναι πως οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν δα και την πιο περίπλοκη δουλειά, δεν είναι αναντικατάστατοι και απ’  την άλλη δεν την κάνουν και καλά...

Η κυβέρνηση επιχειρεί να κερδίσει την κοινωνία με ένα λαϊκιστικό λόγο κριτικής όσων είναι αρνητικά στην εκπαίδευση, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις αιτίες και φυσικά τον υπαίτιο. Αξιοποιεί αδυναμίες και αντιφάσεις της πολιτικής της λ.χ. η αδυναμία να καλυφθούν οι θέσεις με το δεδομένο προσωπικό γίνεται ο δρόμος για τη μαζική πρόσληψη αναπληρωτών και γενίκευσης της ελαστικής απασχόλησης. Παρ’ όλα αυτά, αλλά και παρά την επίδειξη πυγμής της Α. Διαμαντοπούλου, η κρίση της εκπαίδευσης είναι κάτι που δεν θα αποφύγει η κυβέρνηση. Δεν διδάχτηκε από την απαξίωση της «μεταρρύθμισης Αρσένη». Η κρίση του σχολείου είναι «ειδικά στο λύκειο» κρίση στόχων που να αγγίζουν τους μαθητές. Αυτό δημιουργεί το ασφυκτικό κλίμα πίεσης και δυσφορίας για μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς. Σύντομα θα αναδειχτούν αδιέξοδα που προκαλούν εκρήξεις. Το ερώτημα είναι αν οι εκρήξεις θα ανοίξουν μια νέα εποχή κοινωνικών κατακτήσεων στην εκπαίδευση.

Από το «μπαμπούλα» επιθεωρητή στο διευθυντή - μάνατζερ

 ΚΕΝΟ ΓΡΑΜΜΑ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟ ΑΓΟΡΑΙΟ, ΙΕΡΑΡΧΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Στις 5 Μάρτη είδαν το φως της δημοσιότητας αποσπάσματα από το σχέδιο νόμου «για την αναδιοργάνωση των περιφερειακών υπηρεσιών της εκπαίδευσης». Διαβάζοντας κανείς τα βασικά σημεία του νόμου, καταλαβαίνει εξαρχής ότι η «αναδιοργάνωση» αυτή μόνο στόχο έχει τη δημιουργία μιας αυστηρά ιεραρχικής πυραμίδας, που θα στραγγαλίζει οποιαδήποτε ελευθερία έχει απομείνει στο δημόσιο σχολείο.

Εξάλλου το «αγοραίο» σχολείο προϋποθέτει ιεραρχία και διοίκηση «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» του ιδιωτικού τομέα.

Προβλέπεται λοιπόν πως ο διευθυντής μετέχει στην αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου του σχολείου και του κάθε εκπαιδευτικού χωριστά, έχει την ευθύνη διοργάνωσης διαδικασιών αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας –συνεπώς αυτή γίνεται υποχρεωτική– είναι υπεύθυνος για τα προγράμματα ενδοσχολικής επιμόρφωσης, είναι ο πειθαρχικός προϊστάμενος για το προσωπικό και μπορεί να επιβάλει στον εκπαιδευτικό έγγραφη επίπληξη καθώς και την πειθαρχική ποινή του προστίμου μέχρι το ένα έκτο των μηνιαίων αποδοχών του.

Αυτά συνδυάζονται με πλήρη απαλλαγή από διδακτικά καθήκοντα. Ο σύλλογος διδασκόντων μένει σε ρόλο διακοσμητικό, αφού θα κάνει μόνο προτάσεις, με την τελική απόφαση να ανήκει στο διευθυντή.

Το νέο μοντέλο συνδέεται με το περιεχόμενο και το ρόλο του «νέου» αγοραίου σχολείου. Η διοικητική και ιδεολογική χειραγώγηση των εκπαιδευτικών είναι απαραίτητη προϋπόθεσή του.

Συνδυάζεται επίσης με την προσπάθεια δημιουργίας ενός τμήματος εκπαιδευτικών «παρά τω διευθυντή», με την ελπίδα «καλής» αξιολόγησης, που θα συνδέεται πλέον με τις αποδοχές. Όπως τονίζει και η περίφημη ακριβοπληρωμένη μελέτη για το μισθολογικό του Δημοσίου, πρέπει να φύγουμε από την εποχή που «η εκπαίδευση και τα χρόνια υπηρεσίας είναι τα μοναδικά κριτήρια για την ένταξη και την εξέλιξη στα μισθολογικά κλιμάκια χωρίς να δίνεται καμιά έμφαση στο ειδικό βάρος του ρόλου, στην προσωπική συνεισφορά και πρωτοβουλία για αποτελέσματα».

Η κυβέρνηση επιδιώκει να περάσουμε από την εποχή του συλλογικού κεκτημένου στην εποχή της ατομικής νομιμοφροσύνης, της αυταπάτη του «εγώ ελπίζω να τη βολέψω». Είναι λοιπόν επιτακτική η ανάγκη αποφασιστικής συλλογικής απάντησης.

ΝΕΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ

Ενιαίο 12χρονο, δωρεάν,
δημόσιο σχολείο

 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ

Η αποτυχία του παλιού σχολείου και η σημερινή του απαξίωση, δεν απαντιέται με το «νέο σχολείο» της κυβέρνησης. Χρειάζεται ριζοσπαστική άρνηση της σημερινής κατάστασης, των κριτηρίων και του πλαισίου του σχολείου της αγοράς. Μια τέτοια αντίληψη για την εκπαίδευση βασίζεται στη γνώση και τη διεκδίκηση των πρωτόγνωρων απελευθερωτικών δυνατοτήτων που γεννά η εργασία, η επιστήμη, η τεχνική.

Οι δυνάμεις του αντικαπιταλιστικού κινήματος ξεκινούν από την ανάγκη αλλά και τη δυνατότητα να αμείβεται, να ζει και να μορφώνεται ολόπλευρα ο εργάτης - δημιουργός του συνολικού πλούτου. Ο αγώνας για μια απελευθερωτική παιδεία συνδυάζεται με την πάλη για τη χειραφετημένη και χωρίς εκμετάλλευση εργασία, με την πάλη για να κυριαρχούν οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας στο τι, πώς, γιατί μαθαίνουμε, καθώς και στο τι, πώς και γιατί παράγουμε. Όλα τα παιδιά μέχρι τα 18 πρέπει να μορφώνονται και να μη δουλεύουν. Είναι αναγκαία η πρόσβαση σε ένα ενιαίο 12χρονο, δημόσιο και δωρεάν σχολείο. Στήριγμά του η δωρεάν, δίχρονη, προσχολική αγωγή. Προϋπόθεσή του η κατάργηση του διπλού δικτύου γενικής - τεχνικής εκπαίδευσης και η παροχή μετά τα 18 της όποιας δημόσιας τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης. Η εισαγωγή σε μια ενιαία, δημόσια και δωρεάν, πανεπιστημιακή παιδεία και σε οποιαδήποτε μορφή εκπαίδευσης μετά το σχολείο, πρέπει να είναι ελεύθερη εφ’ όρου ζωής, με την αναγκαία υποστήριξη (οικονομική κ.ά.). Είναι δικαίωμα των παιδιών να αποκτούν στο σχολείο ένα ολοκληρωμένο επίπεδο γνώσεων, σχέσεων, κριτηρίων, αξιών και ικανοτήτων. Η θεωρία ότι κάποιοι «δεν παίρνουν τα γράμματα» καλύπτει τις άνισες κοινωνικά αποσκευές που κουβαλούν οι μαθητές, γίνεται άλλοθι για τη σύγχρονη αμάθεια και εκμετάλλευση.

Η ουσιαστική γνώση στοχεύει στην κριτική διάνοια, την ανθρώπινη ικανότητα να κατανοεί τον κόσμο που ζει, να τον αμφισβητεί, να τον αλλάζει. Όχι να εξασφαλίζει απλά το χειρισμό πληροφοριών και την επικοινωνία. Αρνείται τον ιδεαλισμό, τα θρησκευτικά και άλλα δόγματα, τους εθνικούς, ρατσιστικούς, σεξιστικούς διαχωρισμούς. Απέναντι στην κατατεμαχισμένη, αποσπασματική γνώση, άθροισμα πληροφοριών, διεκδικούμε την ενιαία πολύμορφη γνώση που προωθεί το δέσιμο θεωρίας και πράξης, τη μελέτη των επιστημών σε σύνδεση με τις εφαρμογές τους στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Η αναγκαία παιδεία αντιμετωπίζει τη γλώσσα (μητρική και ξένη) όχι απλά ως μέσο επικοινωνίας αλλά ως όργανο σκέψης, συνειδητής συλλογικής εργασίας, συνδεμένης με το κοινωνικό γίγνεσθαι. Σαν δρόμο ενότητας, συλλογικότητας, αλληλεγγύης. Η απελευθερωτική παιδεία οικοδομεί δημοκρατικές διαδικασίες προσέγγισης της μόρφωσης. Αντίθετα από τα απόλυτα δεσμευτικά αναλυτικά προγράμματα, την αυθεντία του καθηγητή, τον παπαγαλισμό, τον πειθαναγκασμό. Σε αντιπαράθεση με τις αλλεπάλληλες αξιολογήσεις που προωθούν την τυποποίηση γνώσεων, δεξιοτήτων και επιδόσεων του μαθητή, καθώς και της εργασιακής απόδοσης του εκπαιδευτικού. Η εξετασιομανία του σημερινού σχολείου καταργεί το μορφωτικό - παιδαγωγικό του ρόλο. Προετοιμάζει την αποδοχή της ανισότητας, της κατάταξης, της απόρριψης και του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας.

Στόχος ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ο χρόνος και ο ρυθμός του θα αφήνουν περιθώρια ανάπτυξης στη σκέψη, δημιουργίας ταυτότητας και συνείδησης στο άτομο. Όχι στην εκπαίδευση των ευέλικτων ροών, της προσαρμοστικότητας στους εργασιακούς χρόνους, της συμπεριφοράς του «βραχυπρόθεσμου».Δεν είναι σπατάλη η χρηματοδότηση αυτού του σχολείου ούτε η διασφάλιση του αναγκαίου αριθμού εκπαιδευτικών, αποκλειστικής, πλήρους και μόνιμης εργασίας, με παιδαγωγική ελευθερία και αξιοπρεπή μισθό.

Αυτό το σχολείο δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στο συλλογικό, αποφασιστικό έλεγχο από το ζωντανό στοιχείο της εκπαίδευσης στο σύνολο της λειτουργίας της. Με δημοκρατία και όχι με ιεραρχία και μάνατζερ. Με λογοδοσία στους εργαζόμενους, για τις κοινωνικές ανάγκες κι όχι στην αγορά και την κυβέρνηση για τις ανάγκες του κέρδους.

Τι προκαλεί στην υγεία μας η ραδιενέργεια

Αύξηση στα κρούσματα καρκίνου η συνήθης συνέπεια

Τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στην έκθεση σε ραδιενέργεια. Η μικρή της φωτογραφίας, κάτοικος της Φουκουσίμα, απομακρύνεται από την επικίνδυνη ζώνη

Καίσιο-137 και ιώδιο-131 είναι τα ραδιενεργά υλικά που έχουν διαρρεύσει μέχρι στιγμής από το ατύχημα του πυρηνικού εργοστασίου στην Φουκουσίμα της Ιαπωνίας.

Ανεξάρτητα πάντως από το είδος του ραδιενεργού στοιχείου, η έκθεση στην ιονίζουσα ακτινοβολία έχει σοβαρές επιδράσεις στην ανθρώπινη φυσιολογία. Ειδικότερα, η ιονίζουσα ακτινοβολία διασπά τους χημικούς δεσμούς σε μόρια (DNA, πρωτεΐνες) των κυττάρων μας. Ο οργανισμός μας ανταποκρίνεται στην πρόκληση θέτοντας σε λειτουργία τους μηχανισμούς επιδιόρθωσης που διαθέτει. Ωστόσο, όταν η επίθεση που έχει δεχθεί είναι ισχυρή (μεγάλη δόση ακτινοβολίας) και διασκορπισμένη σε ολόκληρο το σώμα (σε αντίθεση με την θεραπευτική ακτινοβολία που είναι πάντοτε εντοπισμένη), οι μηχανισμοί επιδιόρθωσης δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν.

Ιστοί και κυτταρικοί τύποι που πολλαπλασιάζονται έντονα, είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την ιονίζουσα ακτινοβολία. Μεταξύ αυτών είναι τα αιμοποιητικά κύτταρα του μυελού των οστών, αλλά και τα επιθηλιακά κύτταρα του γαστρεντερικού συστήματος. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που η ναυτία και οι εμετοί είναι τα πρώτα συμπτώματα της έκθεσης σε ραδιενέργεια, ακολουθούμενα από διάρροιες πυρετό και πονοκεφάλους. Ισχυρές δόσεις ακτινοβολίας οδηγούν σε πολυοργανική ανεπάρκεια και θάνατο.

Εκτός από τις άμεσες επιπτώσεις, η ιονίζουσα ακτινοβολία έχει και μακροπρόθεσμες συνέπειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Οι μεταλλάξεις που υφίσταται το DNA από την ακτινοβολία, οδηγούν σε εμφάνιση καρκίνου. Καθώς το DNA είναι το υλικό που κληροδοτείται από τη μια γενιά στην επόμενη, οι επιπτώσεις της έκθεσης σε ραδιενέργεια συχνά διαπιστώνονται και σε απογόνους των θυμάτων.

Τα ισότοπα της Φουκουσίμα

Το καίσιο-137 είναι διαλυτό στο νερό και ιδιαίτερα τοξικό για τον ανθρώπινο οργανισμό. Πειράματα σε σκύλους έδειξαν ότι μια δόση της τάξεως των 44 μικρογραμμαρίων ραδιενεργού καισίου ανά κιλό επέφερε τον θάνατο σε διάστημα 3 εβδομάδων. Αντίδοτο στο ραδιενεργό καίσιο, το οποίο κατανέμεται ομοιόμορφα στον οργανισμό με κάπως αυξημένες συγκεντρώσεις στο μυϊκό σύστημα, είναι το κυανούν της Πρωσσίας ή Πρωσσικό μπλέ. Πρόκειται για μια συνθετική χρωστική η οποία συνδέεται μαζί του και επιταχύνει την αποβολή του από τον οργανισμό. H Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (Food and Drug Administration, FDA) έχει εγκρίνει κάψουλες των 500 χιλιοστογραμμαρίων υψηλής καθαρότητας της χρωστικής για τη συγκεκριμένη χρήση

Το ιώδιο-131 έχει πολύ μικρό χρόνο ημιζωής (μια εβδομάδα) αλλά είναι ιδιαίτερα τοξικό καθώς ο οργανισμός το συγκεντρώνει όλο στον θυρεοειδή. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τα κρούσματα καρκίνου του θυρεοειδούς αυξήθηκαν δραματικά μεταξύ των ατόμων που εκτέθηκαν στην ραδιενέργεια του Τσέρνομπιλ. Προκειμένου να προστατευτεί κανείς από το ραδιενεργό ιώδιο θα πρέπει να λάβει προληπτικά ιωδιούχο κάλιο (υπάρχει σε μορφή χαπιού ή σε διάλυμα). Το σκεπτικό αυτής της πρακτικής είναι πως ένας θυρεοειδής κορεσμένος σε ιώδιο δεν θα απορροφήσει το ραδιενεργό ισότοπο. Η πείρα έδειξε ότι η εν λόγω πρακτική δουλεύει: η προληπτική χορήγηση ιωδιούχου καλίου στην Πολωνία μετά το ατύχημα του Τσέρνομπιλ, κράτησε τα κρούσματα καρκίνου του θυρεοειδούς στα φυσιολογικά επίπεδα.

Σύμφωνα με τις ιαπωνικές αρχές, δεν έχει υπάρξει διαρροή άλλων ραδιενεργών ισοτόπων και τα χειρότερα έχουν προς το παρόν αποφευχθεί. Παραδείγματος χάριν , μια διαρροή πλουτωνίου-239 δεν θα αύξανε απλώς τους καρκίνους του πνεύμονα στο άμεσο σχετικά μέλλον αλλά οι επιπτώσεις του θα ήταν ανυπολόγιστες καθώς έχει χρόνο ημιζωής 24.000 χρόνια…