11 Μαΐου 2011 ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

TETAΡΤΗ 11 MAΪΟΥ 2011

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,
τα μέτρα για τη «σωτηρία της πατρίδας» που παρουσιάστηκαν ως μονόδρομος για την «έξοδο» από την κρίση, μια κρίση για την οποία εμείς οι εργαζόμενοι δεν έχουμε καμία ευθύνη, εκτός από κοινωνικά άδικα αποδείχτηκαν και αναποτελεσματικά.

Η κοινωνία οδηγείται στη φτώχεια και την εξαθλίωση
Η ύφεση μεγαλώνει. Η ανεργία έχει πάρει πρωτόγνωρες διαστάσεις. Μισθοί και συντάξεις περικόπτονται, τα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα καταργούνται, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν.
Η «συνταγή» που ακολουθούν Κυβέρνηση, ΔΝΤ και Ε.Ε., όχι μόνο δεν αποτελούν «φάρμακο» για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αλλά οδηγούν σε διαιώνιση και μεγέθυνση των προβλημάτων.
Στα πλαίσια αυτών των πολιτικών οι Δημόσιες Υπηρεσίες, τα δημόσια - κοινωνικά αγαθά και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο αντιμετωπίζουν μια συνεχή, αδιάκοπη και γενικευμένη επίθεση.

Τα αντιλαϊκά μέτρα δεν έχουν τελειωμό
Το εισόδημά μας μειώθηκε κατά 25%, μέσα από την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού και των επιδομάτων και τα πρόσθετα φορολογικά μέτρα.
Τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα ουσιαστικά καταργούνται. Μειώθηκαν οι συντάξεις, αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας και τα χρόνια υπηρεσίας, διαλύονται τα επικουρικά ταμεία.
Οι απολύσεις εκτάκτων, το πάγωμα των προσλήψεων, ο περιορισμός των δαπανών λειτουργίας των Δημοσίων Υπηρεσιών έχουν οδηγήσει τις Υπηρεσίες σε διάλυση.
Παρά όμως τις αρνητικές επιπτώσεις των αντιλαϊκών μέτρων τα προβλήματα των ελλειμμάτων και του χρέους δεν αντιμετωπίζονται.

Νέα αντιλαϊκά και βάρβαρα μέτρα προωθούνται
Νέο εισπρακτικό πακέτο 76 δις με ορίζοντα τώρα το 2015 προωθεί η Κυβέρνηση για να καλύψει τις μαύρες τρύπες των ελλειμμάτων και του χρέους.
Πενήντα δις θέλει να εξοικονομήσει από το ξεπούλημα των ΔΕΚΟ και της δημόσιας περιουσίας.
Νέες περικοπές εισοδημάτων, κοινωνικών δαπανών και νέα πρόσθετα φορολογικά βάρη προωθούνται.
Οι Δημόσιες Υπηρεσίες και οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο αποτελούμε και πάλι εύκολο στόχο. Συγχωνεύονται και καταργούνται υπηρεσίες παιδείας, υγείας, οργανικές μονάδες και θέσεις εργασίας.
Προωθείται νέο πάγωμα των προσλήψεων, νέες απολύσεις εκτάκτων, νέες μειώσεις εισοδημάτων μέσα από το νέο μισθολόγιο – «φτωχολόγιο», αλλά και την αύξηση των ωρών εργασίας στο Δημόσιο από 37 ½ σε 40.
Η Κυβέρνηση έχει θέσει ως στόχο τον περιορισμό του μισθολογικού κόστους στο Δημόσιο μέχρι το 2013, κατά 6 δις, περίπου, αδιαφορώντας για τα προβλήματα των εργαζομένων, τη διάλυση των Δημοσίων Υπηρεσιών και των δημοσίων κοινωνικών αγαθών και τις αρνητικές επιπτώσεις στον πολίτη.
Τα νέα αντιλαϊκά μέτρα αποτελούν ομολογία αποτυχίας της αδιέξοδης μνημονιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και της Τρόικα.
Πέρυσι μας έλεγαν ότι με το πρόγραμμα που ανακοίνωσαν με ορίζοντα το 2013, η χώρα θα σωθεί.
Σήμερα ανακοινώνουν νέα μέτρα και παράταση της λιτότητας και της κοινωνικής βαρβαρότητας μέχρι το 2015.
Αύριο θα προωθήσουν νέα αντιλαϊκά προγράμματα μέχρι το 2020 ή το 2030.
Το σύμφωνο για το ευρώ και την ανταγωνιστικότητα της Ε.Ε. με τη διαρκή λιτότητα, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους και τη «συνταγματοποίηση» του χρέους, θα αποτελέσουν το άλλοθι για τη συνέχιση της ίδιας αντεργατικής πολιτικής.
Αυτή η νεοφιλελεύθερη και βάρβαρη πολιτική που οδηγεί τους εργαζόμενους και την κοινωνία σε εξαθλίωση προς όφελος των δανειστών και των τραπεζιτών, μας γυρίζει στον προηγούμενο αιώνα.

Δεν πρέπει να περάσει!
Η γενική απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 11 Μάη πρέπει να αποτελέσει ιστορικό σταθμό ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή πολιτική και ελπιδοφόρο μήνυμα για μια άλλη πολιτική προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας.
Να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχία της απεργίας, για την επιτυχία την απεργιακών συγκεντρώσεων.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 11πμ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟΝ ΑΡΕΩΣ

OΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΜΑΪΟΥ 2011

Το ΥΠΕΠΘ βλάπτει ανεπανόρθωτα όλους τους μαθητές και μαθήτριες που εξετάζονται Προφορικά : Πρόταση του καθηγητή μαθησιακών δυσκολιών Γ. Παυλίδη

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ  ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Εγνατίας 156,  Θεσ/νίκη, Μακεδονία  540 06   Tηλ. 2310 891333-4,  6978001844

pavlidis@uom.gr

ΠΡΟΤΑΣΗ  ΤΟΥ  ΚΑΘΗΓΗΤΗ  ΜΑΘΗΣΙΑΚΩΝ  ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ  ΓΕΩΡΓΙΟΥ Θ. ΠΑΥΛΙΔΗ

 ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ  -  ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ  -  ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ  στις  ΠΡΟΦΟΡΙΚΕΣ  ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΗ  της  ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ  ΕΞΕΤΑΣΗΣ

Το Συνταγματικό δικαίωμα της ίσης και διαφανούς μεταχείρισης απαιτεί το κάθε παιδί να εξετάζεται με τρόπο που αναδεικνύει - αποδεικνύει τις πραγματικές γνώσεις και δυνατότητές του.  Συγκεκριμένα, το Σύνταγμα υπαγορεύει ότι για οποιαδήποτε διαδικασία-εξέταση του δημοσίου πρέπει να υπάρχει διαφάνεια, δηλαδή να μπορεί αντικειμενικά να ελέγχεται ότι κάθε απόφαση ή αξιολόγηση πραγματοποιείται νόμιμα και δίκαια.  Επίσης η οδηγία 2000/78/ΕΚ της ΕΕ απαγορεύει την άδικη-δυσμενή μεταχείριση  των ατόμων με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) στους οποίους ανήκουν και οι μαθητές με Ειδικές Μαθησιακές δυσκολίες (που για συντομία θα αναφέρονται μόνον ως δυσλεξικοί). 

Διαφορές  Γραπτής  και  Προφορικής  Εξέτασης:   Η μεγάλη διαφορά μεταξύ προφορικής και γραπτής εξέτασης, με τον τρόπο που πραγματοποιείται ιδίως στις Πανελλήνιες εξετάσεις, έγκειται στο γεγονός ότι τα γραπτά των άλλων μαθητών βαθμολογούνται ανωνύμως, όχι από τους επιτηρητές τους, αλλά από αγνώστους καθηγητές άλλων νομών.   Αντιθέτως, οι βαθμολογητές των προφορικών εξετάσεων είναι οι ίδιοι οι επιτηρητές-εξεταστές, οι οποίοι επιπροσθέτως γνωρίζουν ποιόν ακριβώς εξετάζουν-βαθμολογούν.   Επίσης, στην προφορική εξέταση των δυσλεξικών παραβιάζεται η αρχή της διαφάνειας, διότι δεν καταγράφεται πουθενά και με κανένα τρόπο ούτε τι ρωτήθηκε ούτε τι απαντήσεις δόθηκαν. Μόνον οι εξεταζόμενοι, οι εξεταστές και ο Θεός γνωρίζουν αν η εξέταση ήταν δίκαιη ή άδικη, χωρίς να μπορεί να ελεγχθεί-πιστοποιηθεί.  Αυτό δημιουργεί εύλογες υποψίες, ιδίως σε μία χώρα που η διαφθορά οργιάζει ατιμώρητη, και σημαίνει ότι μερικοί μπορεί να ευνοηθούν, αλλά συνήθως τα δυσλεξικά παιδιά αδικούνται, λόγω της άγνοιας μερικών εξεταστών.

Η ύπαρξη του αντικειμενικού αποδεικτικού της εξέτασης [DVD-βιντεοκασέτα] θα καταστήσει την προφορική εξέταση το ίδιο διαφανή και αντικειμενική με τη γραπτή, άρα θα υπάρχει αντικίνητρο για τους μη-δυσλεξικούς να επιζητούν να εξετάζονται προφορικά, όπως μερικές φορές δίκαια ή άδικα εμφανίζεται στα ΜΜΕ και έτσι δημιουργείται ένα άδικο κλίμα σε βάρος των δυσλεξικών.

Κανείς μη-δυσλεξικός (που κατά κανόνα έχει ίση ή καλύτερη επίδοση στα γραπτά) δε θα επιζητήσει πλέον τυχόν ψεύτικη βεβαίωση δυσλεξίας από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς, διότι ποιος γονιός θα επιζητήσει την τυχόν παρανομία για να βλάψει το παιδί του;  Επίσης, δεν θα μπορεί να παρέμβει υπέρ του παιδιού του, διότι ούτε τους εξεταστές μπορεί να γνωρίζει ούτε οι εξεταστές μπορούν να γνωρίζουν ποιόν βαθμολογούν, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα γραπτά. Έτσι έμπρακτα θα κοπεί η τυχόν φημολογούμενη ζήτηση παρανόμων βεβαιώσεων.  Συνεπώς, θα εξαλειφθούν τόσο οι τυχόν ψεύτικες βεβαιώσεις, κάθε καχυποψία τυχόν εύνοιας,  αλλά και οι συχνά καταγγελλόμενες αδικίες σε βάρος των δυσλεξικών μαθητών,  ιδίως κατά τις πανελλήνιες εξετάσεις,  λόγω άγνοιας μερικών εξεταστών.

Γιατί είναι  Ηθικά, Εκπαιδευτικά, Νομικά, Οικονομικά  και  Ανθρώπινα  Άδικο  αυτό που  ξαφνικά  αποφάσισε το ΥΠΕΠΘ  και  βλάπτει ανεπανόρθωτα  όλους τους μαθητές και μαθήτριες , που εξετάζονται  Προφορικά 

[Υποχρεώνει όλους τους μαθητές που παρουσιάζουν  ιατρικά προβλήματα και  Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες (Δυσλεξία, Δυσορθογραφία, Δυσαριθμησία, Δυσγραφία, Δυσαναγνωσία)  και  δικαιούνται να εξετάζονται προφορικά σύμφωνα με το νόμο 3699/2008, να μεταβούν από όλη την Ελλάδα μόνον στην Αθήνα, Πειραιά  ή  Θεσσαλονίκη  για να εξετασθούν για τις Πανελλήνιες εξετάσεις]

1. Τα δυσλεκτικά παιδιά είναι γνωστό ότι έχουν υπερβολικό άγχος κατά τη διάρκεια των εξετάσεων. Όταν τους υποχρεώνουν να εξετάζονται σε τόσο διαφορετικό και άγνωστο περιβάλλον, το άγνωστο (όπως σε όλους) αυξάνει σημαντικά το ήδη αυξημένο άγχος τους.  Αυξημένο-υπερβολικό άγχος συχνά οδηγεί σε πτώση του ηθικού τους και σε χαμηλότερες επιδόσεις.  Συνεπώς, θα μειωθούν αυτόματα οι επιδόσεις τους και μαζί τους οι πιθανότητες να εισαχθούν εκεί που θα μπορούσαν να εισαχθούν υπό κανονικές συνθήκες.

2. Είναι πολύ πιο δύσκολο για οποιοδήποτε παιδί και ιδιαιτέρως για το δυσλεκτικό παιδί να διαβάζει σε ένα άγνωστο περιβάλλον (π.χ. δωμάτιο ξενοδοχείου) από ότι στο δωμάτιο που συνήθως μελετάει.

3. Όταν βρίσκονται μακριά από τον τόπο τους, υποχρεωτικά στερούνται την βοήθεια, την περιποίηση  και την υποστήριξη που συνήθως έχουν στο σπίτι τους. Αντιθέτως, οι συναγωνιζόμενοι συμμαθητές τους εξακολουθούν να έχουν τη συνήθη βοήθεια τους (π.χ. φροντιστήριο, περιποίηση, ψυχολογική και μαθησιακή στήριξη από τους οικείους, κλπ.). Συνεπώς, θα μειωθεί η επίδοση των δυσλεξικών και θα ανταγωνιστούν με άνισους – άδικους όρους.

4. Υπάρχουν οικογένειες που έχουν δύο ή περισσότερα παιδιά που συμμετέχουν στις Πανελλήνιες εξετάσεις. Αν η μητέρα αναγκασθεί να συνοδεύσει το δυσλεξικό παιδί της στην Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, τότε υποχρεωτικά θα αφήσει αβοήθητο το άλλο ή τα άλλα παιδιά της που επίσης συμμετέχουν στις Πανελλήνιες εξετάσεις. Άρα, θα αδικηθούν και τα δυσλεξικά και τα μη-δυσλεξικά παιδιά.

5. Οικονομικοί λόγοι. Πάντοτε ήταν, αλλά ιδιαίτερα με την σημερινή οικονομική κρίση είναι δυσβάστακτο το υπέρογκο ποσό που χρειάζεται για την κάλυψη των εξόδων μεταφοράς και διαμονής - διατροφής στην Αθήνα-Πειραιά ή Θεσσαλονίκη.  Δυστυχώς, πολλές οικογένειες δεν έχουν ούτε τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους, ούτε τους τυχόν ανήμπορους οικείους τους, ούτε την απαιτούμενη οικονομική δυνατότητα.  Γι’ αυτό,  πολλά δυσλεκτικά παιδιά θα εξαναγκασθούν να αποκλεισθούν από τις εξετάσεις.  Άρα, αδίκως καταστρέφονται τα όνειρα και το μέλλον των παιδιών μας αλλά και των οικογενειών τους.   Ποιός θα τους αποζημιώσει;

Προτείνεται μία απλή και δίκαιη λύση, η οποία θα παρέχει την ίδια διαφάνεια και αντικειμενικότητα στις προφορικές σχολικές ή Πανελλήνιες εξετάσεις  με τις  γραπτές.   

Πρόταση

Βιντεοσκοπείται  ολόκληρη η προφορική εξέταση σε DVD-βιντεοκασέτα, η οποία τοποθετείται σε φάκελο που σφραγίζεται, καλύπτονται-αποκρύπτονται τα στοιχεία του εξεταζομένου και στέλνεται ο φάκελος για βαθμολόγηση.  Αντί για τα γραπτά,  θα υπάρχουν τα DVD-βιντεοκασέτες που στις Πανελλήνιες θα βαθμολογούνται, όχι από τους τοπικούς επιτηρητές, αλλά  όπως και στα γραπτά από άγνωστους, αλλά και εξειδικευμένους μη-τοπικούς καθηγητές άλλων περιοχών, όπου θα σταλούν τα γραπτά των συμμαθητών τους.   Έτσι διασφαλίζεται ακριβώς η ίδια διαφάνεια για τη βαθμολόγηση της προφορικής εξέτασης που διασφαλίζεται και για τη γραπτή εξέταση. Δηλαδή, αν διαφωνούν σημαντικά οι βαθμοί των δύο βαθμολογητών, τότε μπορεί να βαθμολογηθεί από τρίτο βαθμολογητή, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα γραπτά.   Συνεπώς, οι βιντεοκασέτες  των δυσλεξικών θα υπόκειται ακριβώς στην ίδια εξεταστική και βαθμολογική διαδικασία με τα γραπτά των μη-δυσλεξικών συμμαθητών τους.   Έτσι διασφαλίζεται και η διαφάνεια.

Για όλους τους παραπάνω λόγους πρέπει άμεσα να ανακληθεί η άδικη και παράνομη  απόφαση του ΥΠΕΠΘ και αντί αυτής να υιοθετηθεί άμεσα η πρότασή μας που λύνει όλα τα προαναφερθέντα προβλήματα που δημιουργεί η παρούσα Υπουργική απόφαση. Συγκεκριμένα, το πρόβλημα της διαφάνειας, της παραβίασης του Συντάγματος, του αποκλεισμού των οικονομικά ασθενέστερων και της βέβαιης μείωσης της επίδοσης των δυσλεξικών.  Αν δεν το επιτρέπουν τα στενά χρονικά περιθώρια, τότε να διεξαχθούν φέτος (2011) οι προφορικές εξετάσεις όπως και στο παρελθόν, αλλά από το 2012 και μετά να εφαρμοσθεί – υιοθετηθεί η πρότασή μας, διότι λύνει όλα τα παραπάνω προβλήματα δίκαια για όλους, με διαφάνεια και τώρα και στο μέλλον.

Με αυτό τον τρόπο εξέτασης, αντί απαράδεκτα να μετακινούνται οι δυσλεξικοί από σχολείο σε σχολείο, από  νησί σε νησί και από πόλη σε πόλη για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, θα μετακινούνται μόνον τα DVD-βιντεοκασέτες της προφορικής εξέτασής τους, όπως ακριβώς μετακινούνται και τα γραπτά όλων των άλλων συμμαθητών τους.  Έτσι διασφαλίζεται η πλήρης διαφάνεια και δεν θα υπάρχει καμία επιπλέον επιβάρυνση για τους γονείς και την πολιτεία, και θα τύχουν οι δυσλεξικοί και οι άλλοι προφορικά εξεταζόμενοι μαθητές πραγματικά  ίσης και δίκαιης μεταχείρισης.

Καθηγητής  Γεώργιος  Θ.  Παυλίδης

Καθηγητής  Μαθησιακών  Δυσκολιών

Honorary University Fellow,  Brunel  University,  England

Ισόβιο Μέλος & τ. Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας  Ερευνών Μαθησιακών Δυσκολιών

Αγωνιστικές ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.: Για τις εκλογές αντιπροσώπων για το 15ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

paremvaseis.de@gmail.com http://www.paremvaseisde.gr        τηλ. 210 3318624

ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 15^Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Αγαπητές συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Το 15^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ γίνεται σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τους εργαζόμενους και για τον κλάδο. Η κυβέρνηση εφαρμόζοντας, χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση, τις εντολές της τρόικας απειλεί δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών. Τα δικαιώματα στη δουλειά, τη μόρφωση, την υγεία, την ασφάλιση, τον αξιοπρεπή μισθό και τη σύνταξη θυσιάζονται χωρίς κανένα αποτέλεσμα· η κρίση του συστήματος είναι τόσο βαθιά, που δε θα λυθεί παρά μόνο με την ανατροπή του.

Η δημόσια – δωρεάν εκπαίδευση βρίσκεται κι αυτή στο στόχαστρο· οι κατακτήσεις του κλάδου (μονιμότητα, οργανική θέση, ωράριο, μαζικοί διορισμοί, δικαίωμα στη μετάθεση, αξιοπρέπεια στο χώρο δουλειάς, κλπ) ενοχλούν τους κρατούντες· θέλουν να μας «κλείσουν το στόμα» για να μην ενοχλούμε με τα λόγια και τις αξίες μας την ανταγωνιστικότητα και την «παντοδυναμία» του κεφαλαίου. Σε μια τέτοια λοιπόν κρίσιμη περίοδο, συνάδελφοι, πρέπει όλοι να συσπειρωθούμε γύρω από τα σωματεία. Χρειάζεται να ενισχύσουμε τις ΕΛΜΕ και την ΟΛΜΕ για να μπορέσουν να υποστηρίξουν τα αιτήματά μας και ν’ αντισταθούν αποτελεσματικά στο Μεσαίωνα, που έρχεται.

Ποια σωματεία όμως; Όχι τα σωματεία σφραγίδες· όχι αυτά που αποδέχονται ή συναινούν με τη σιωπή τους στην κυρίαρχη πολιτική Κυβέρνησης/ΔΝΤ/ΕΕ. Όχι τα σωματεία, που οι εκπρόσωποι ασχολούνται με την ανέλιξή τους στην κομματική ή κυβερνητική ιεραρχία παραβλέποντας τα προβλήματα του κλάδου.

Θέλουμε μια ΟΛΜΕ, που θ’ αλλάξει χέρια. Δε μπορούμε ν’ ανεχτούμε το συνδικαλισμό της ΠΑΣΚ, που καλύπτει την κυβερνητική πολιτική… Δε μας γεμίζει η άνευρη αντιπολίτευση της ΔΑΚΕ (φυσικά μόνο σε επίπεδο αντιπροσώπων)… Δε μας είναι αρκετή η αγωνιστικότητα του ΠΑΜΕ, κυρίως γιατί εξαντλείται στην απαίτηση για 24ωρες απεργίες σε κόντρα πολλές φορές με τις θέσεις και την ενωτική διάθεση του κλάδου. Δεν μπορούμε να ταυτιστούμε με τις ΣΕΚ (Αγων. Συνεργασία), γιατί παρ’ όλη την προσπάθεια υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας και του δημόσιου σχολείου που κάνουν, δεν έχουν το θάρρος να υπερβούν τη μέση συνείδηση και να υποστηρίξουν κινητοποιήσεις με ένταση και διάρκεια.

Στις εκλογές για το 15^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ σας καλούμε συνάδελφοι να ψηφίσετε τις «Παρεμβάσεις». Αγωνιζόμαστε για την ανατροπή ΔΝΤ/Κυβέρνσης/ΕΕ και την έξοδο της τρόικας από τη χώρα. Θέλουμε να συμβάλουμε σ’ ένα συντονισμένο πανεργατικό αγώνα, που θα ξεπερνάει τις γραφειοκρατίες και θα στηρίζεται στους ίδιους τους εργαζόμενους. Δεν μπορούμε να παρακολουθούμε αμήχανα τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης· προωθούμε το πανεκπαιδευτικό μέτωπο και το διακλαδικό συντονισμό. Προτείναμε στο ΔΣ της ΟΛΜΕ κινητοποιήσεις στις εξετάσεις (φυσικά χωρίς καμία ανταπόκριση)· βάλαμε στο τραπέζι κι άλλες μορφές πάλης, π.χ. αποχή από τα εξωδιδακτικά καθήκοντα, γιατί καταλαβαίνουμε ότι οι 24ωρες απεργίες (μερικές από αυτές μεγαλειώδεις, κυρίως ως τα συλλαλητήρια) δε μπορούν από μόνες τους να φέρουν αποτέλεσμα. Αποτέλεσμα μπορεί να έχει μόνο ο συντονισμένος, παρατεταμένος και πολύμορφος αγώνας.

Και κάτι τελευταίο συνάδελφοι· δίνουμε βάρος σ’ ένα μαχητικό συνδικαλισμό, που να ξεπερνάει την Κυβέρνηση και τα κόμματα. Οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί δεν έχουν την πολυτέλεια για πολυδιασπάσεις και βεβαιότητες· μπορούμε όλοι μαζί να ορθώσουμε το ανάστημά μας για την υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου.

Υποστηρίζουμε λοιπόν τις «Παρεμβάσεις» και τα όποια τοπικά Ενιαία Σχήματα της Αριστεράς που συμμετέχουν. Θέλουμε να βγει ο κλάδος στο προσκήνιο· σ’ αυτό θα βοηθήσει η ενίσχυση της Εκπαιδευτικής Αριστεράς στο 15^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ. Ν’ αλλάξουμε τους συσχετισμούς στην Ομοσπονδία, να δώσουμε πνοή σε νέους ακηδεμόνευτους αγώνες. Αγωνιζόμαστε για μια άλλη κοινωνία μ’ ένα σχολείο, που να χωρά όλους τους μαθητές, όλους τους εκπαιδευτικούς, όλη τη γνώση.

του Ηλία Παπαχατζή

Εκπροσώπου των «Παρεμβάσεων» στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ

Για τις Μεταθέσεις: Από συνδικαλιστές δημοσιογράφοι! και εις ανώτερα, των Γιώργου Πολάκη και Γιώργου Τζωρτζακάκη

          Αυτό θα πει ταχύτητα… Σε χρόνο ρεκόρ οι αιρετοί του ΚΥΣΠΕ μας ενημέρωσαν για τις μεταθέσεις και στη συνέχεια (λίγες μέρες μετά) για λάθη στις μεταθέσεις από νομο σε νομο (ένα θέμα που καίει πολλούς συναδέλφους). Το νήμα στο Alfavita έκοψε πρώτος ο αιρετός της ΔΑΚΕ και ακολούθησε με διαφορά 1 ώρας και κάτι ο αιρετός της ΠΑΣΚΕ. Το σήριαλ δεν ξεκίνησε πρόσφατα. Παρατηρούμε εδώ και καιρό το διαγωνισμό των αιρετών του ΚΥΣΠΕ να ενημερώσουν όσο μπορούν ταχύτερα τους ενδιαφερόμενους για το πότε θα συνεδριάσει το ΚΥΣΠΕ, για τις μεταθέσεις πότε θα κατατεθούν οι αιτήσεις για τους νέους διευθυντές κ.τ.λ.

          Η όλη κατάσταση θυμίζει δημοσιογράφους που διαγωνίζονται για την πρωτιά της μετάδοσης της είδησης «πρώτος  ο σταθμός μας μετέδωσε») Ακόμα και τα ενημερωτικά που ανακοινώνουν στις τάδε του μήνα θα συζητηθεί στο ΚΥΣΠΕ το τάδε θέμα θυμίζει trailer του δελτίου των 8:30.

          Διευκρινίζουμε ότι θεωρούμε αναγκαία την ενημέρωση για το τι συμβαίνει στο ΚΥΣΠΕ. Το πρόβλημά μας είναι ότι γίνεται με δημοσιογραφικούς όρους. Όπως ακριβώς θα τα παρουσίαζε ένας ασκούμενος δημοσιογράφος που θα κάλυπτε τις συνεδριάσεις των οργάνων αυτών.

          Θεωρούμε απαράδεκτο παλιοί συνδικαλιστές (και μάλιστα πρόεδροι του ΔΣ της ΔΟΕ) να γράφουν στα ενημερωτικά «οι μεταθέσεις θα καθυστερήσουν να βγουν λόγω συγχωνεύσεων» «θα παρουσιαστούν προβλήματα στελέχωσης των σχολείων», «ελλείψεις ειδικοτήτων». Πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια οι μεταθέσεις βγαίνουν τόσο αργά και ο αιρετός της κυβερνητικής ΠΑΣΚΕ σφυρίζει αδιάφορα. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα.. Αν συνέβαιναν αυτά επί της προηγούμενης κυβέρνησης θα είχε χαλάσει τον κόσμο. Τελικά αποδεικνυεται ότι ο ρολος των κυβερνητικων συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ είναι κρίσιμος για να υλοποιηθούν οι επιλογές του μνημονίου και στην εκπαίδευση. Οι συνάδελφοι οφείλουν να το γνωρίζουν

Δηλαδή η δουλειά των αιρετών του ΚΥΣΠΕ είναι να ενημερώνουν για το τι συμβαίνει ή επίκειται και να εκφράζουν τη δυσφορία τους στην καλύτερη (περίπτωση);

Σ’ αυτό συνίσταται η λειτουργία των αιρετών του κλάδου; Σε τι διαφέρουν από τον Αυτιά , την Τρέμη, όταν ανακοινώνουν νέες περικοπές στους μισθούς;

          Για να γίνουμε πιο σαφείς: Βλέπουμε ένα υπουργείο που δε σέβεται τον εκπαιδευτικό με την έννοια ότι αδιαφορεί για το αν διαλύει οικογενειακούς προγραμματισμούς, αφήνει εκπαιδευτικούς ξεκρέμαστους και δεν ξέρουν που θα δουλεύουν τον επόμενο χρόνο (για να πιάσουμε το θέμα μεταθέσεων αποσπάσεων που καίει-μια και τα δικά τους παιδιά όπως τη Σχοιναράκη την απαλλάσσουν από τέτοιες ανησυχίες και την αποσπούν στο πρωθυπουργικό γραφείο αμέσως μόλις επέστρεψε στο σχολείο!).

l  Μπορούμε να υποχρεώσουμε το υπουργείο να μας πάρει στα σοβαρά, ότι δεν μπορεί να μας μεταχειρίζεται όπως ο λοχαγός τους φαντάρους;

l  Γιατί δεν ανακοίνωσε το υπουργείο από νωρίς την πρόθεση να μειώσει δραστικά τις μεταθέσεις; Γιατί δε δημοσιοποιεί τα κενά ανά νομό;

l   Πόσα είναι τα λειτουργικά κενά, με ποια κριτήρια θα υπολογιστούν;

l  Έχουμε αποδεχτεί ότι δεν μπορούμε να επηρεάσουμε αριθμό διορισμών, την οικονομική κατάσταση των σχολείων, αριθμό αποσπάσεων και απλά κάνουμε σαν τα παιδιά που γκρινιάζουν; Ακόμα και την πρόταση να λογαριαστούν τα λειτουργικά κενά στις μεταθέσεις έχουμε τη δύναμη να την επιβάλλουμε στο υπουργείο;

l  Είναι αδιανόητο να μην υπάρχει οργανωμένη αντίδραση μετα την ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας ότι οι αποσπάσεις από ΠΥΣΠΕ σε ΠΥΣΠΕ θα βγουν το ΄β δεκαπενθημερο του Αυγούστου! Οι εκπαιδευτικοί που δεν πήραν μετάθεση (αν πάρουν απόσπαση) θα ψάχνουν για σπίτι μαζί με τους φοιτητές!

         

          Κατά τη γνώμη μας τώρα έπρεπε να γίνει η συνάντηση αιρετών όλης της χώρας και όχι το Γενάρη. Μπορούν οι αιρετοί να παρουσιάσουν μια συνεκτική εικόνα στον κλάδο, ανά νομό-περιφέρειες για τα κενά, συγχωνεύσεις, ποια τμήματα υπολειτουργούν από πληθώρα μαθητών, τι λειτουργεί χωρίς ειδικότητες. Πόσο άλλαξε ο χάρτης της εκπαίδευσης μετά το μνημονίο, πόσες θέσεις χάθηκαν, με ποια κριτήρια έγιναν οι αποσπάσεις στο υπουργείο Παιδείας (μήπως σπουδές, μήπως μεταπτυχιακά;).

          Το Σεπτέμβρη 2011 με  βάση τις «υποσχέσεις» του υπουργείου για περικοπές θα είμαστε σε άλλη χώρα στην πρωτοβάθμια. Μπορούμε να αντιδράσουμε, ή μόνος του ο καθένας θα περιμένει ενημέρωση από τους αιρετούς για το πόσο θα χειροτερέψουν τα πράγματα ώστε να κάνει το κουμάντο του;

          Όταν η κυβέρνηση από τα δελτία των οκτώ παρουσιάζει το δημόσιο (και τους εκπαιδευτικούς ) ως βολεμένους, ως τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας, το δημόσιο τομέα ως τόπο σπατάλης χρημάτων παρουσιάζοντας ακραίες περιπτώσεις  ότι αοτελούν τον κανόνα, τότε δε γίνεται οι αιρετοί του ΚΥΣΠΕ να μένουν μόνο στην γρήγορη ενημέρωση. Απαιτεί την παρουσίαση προς την κοινωνία τι περιμένει τους μαθητές το Σεπτέμβρη

          Για να κλείσουμε, επιβάλλεται ως κλάδος  βασισμένοι στα στοιχεία αιρετών  να σχεδιάσουμε την αντιπαράθεση με το υπουργείο.

-  Είναι αναγκαίο με συστηματική παρουσίαση στοιχείων από τη συνεδρίασεις  των ΠΥΣΠΕ, να πάρουμε τους γονείς με το μέρος μας

-  Είναι σημαντικό να παρουσιάσουμε την κατάσταση διορισμών και συγχωνεύσεων προκειμένου να κερδίσουμε τους φοιτητές των Παιδαγωγικών Τμημάτων που από τον Ιούνη θα μείνουν με το πτυχίο στο χέρι

Εάν αποδεχτούμε ότι είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε τότε οι αιρετοί καλά κάνουν και αναζητούν μέσω της ταχύτητας έκδοσης ενημερωτικών να αυξήσουν  τι δικό τους status όπως κάνουν και οι δημοσιογράφοι.΄Ομως σκεφτείτε ακόμα και τα πιο ανήμπορα σκυλιά όταν τα κλωτσάς γαβγίζουν εμείς απλά οδηγούμαστε προς μια 'νέα Πλατεία Κλαυθμώνος'.

Υ.Γ. Και εις ανώτερα

Μια και απόκτησαν δημοσιογραφικές συνήθειες και ικανότητες οι αιρετοί δε θα ήταν καλό να ζητήσουν μια ζώνη στις πρωινές εκπομπές δίπλα στον Αυτιά και τα ασφαλιστικά θέματα. Είναι αμαρτία οι δημόσια πιστοποιημένες ικανότητες να πάνε χαμένες….

Γιώργος Πολάκης- Γιώργος Τζωρτζακάκης

                             Δάσκαλοι

ΓΙΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΩΝ

Μετά την οριστικοποίηση των αντιεκπαιδευτικών συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολείων και τον μαζικό υποβιβασμό οργανικότητας σχολείων που επέβαλλε με πραξικοπηματικό τρόπο η κυβέρνηση,  στο ΠΥΣΠΕ Α Αθήνας έχουμε τη συγχώνευση – κατάργηση 33 Δ. Σχ.(άρα 66 σχολεία εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία)  και τον αντίστοιχο υποβιβασμό 26 Δ Σχ.

Από τις  συγχωνεύσεις – καταργήσεις έχουμε συνολικά την απώλεια 167 οργανικών θέσεων δασκάλων , 43 θέσεων ειδικοτήτων, 2 νηπιαγωγών και 33 θέσεων διευθυντών.

Από τους υποβιβασμούς έχουμε την απώλεια 59 οργανικών θέσεων δασκάλων. Σύνολο 304 οργανικές θέσεις.

Στις συγχωνεύσεις εμπλέκονται το σύνολο των εκπαιδευτικών και των δύο σχολείων. Με βάση τη νομοθεσία κρίνονται ως προς την υπεραριθμία όλοι οι εκπαιδευτικοί και από τα δυο σχολεία που συγχωνεύονται (ουσιαστικά καταργείται το ένα).

 Με βάση αυτά έχουμε ως υπεράριθμους :

667 Δασκάλους γενικής αγωγής, (67 στο 1^ο Γραφείο, 82 στο 2^ο, 34 στο 3^ο, 183 στο 4^ο, 148 στο 5^ο. 78 στο 6^ο και 75 στο 7^ο), 9 Τμημάτων Ένταξης (2 στο 1^ο, 3 στο 2^ο, 1 στο 4^ο, 2 στο 5^ο, και 1 στο 7^ο Γραφείο), 2 Νηπιαγωγούς (στο 3^ο Γραφείο), 41 φυσικής αγωγής ( 4στο 1^ο, 7 στο 2^ο, 4 στο 3^ο, 5 στο 4^ο , 9 στο 5^ο, 6 στο 6^ο και 6 στο 7^ο Γραφείο), 10 μουσικής (3 στο 2^ο, 3 στο 5^ο και 4 στο 6^ο Γραφείο) και 42 αγγλικής γλώσσας ( 3 στο 1^ο, 8 στο 2^ο, 2 στο 30, 5 στο 4^ο, 12 στο 5^ο, 6 στο 6^ο και 6 στο 7^ο Γραφείο).

Από όσους εκπαιδευτικούς επιθυμούν να κριθούν υπεράριθμοι, χαρακτηρίζονται ως υπεράριθμοι αυτοί που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο αριθμό μονάδων μετάθεσης , σύμφωνα με το άρθρο 16 του Π.Δ. 50/1996.

Από όσους εκπαιδευτικούς δεν επιθυμούν να κριθούν ως υπεράριθμοι, χαρακτηρίζονται ως υπεράριθμοι εκείνοι που τοποθετήθηκαν οργανικά τελευταίοι στη σχολική μονάδα. Οι εκπαιδευτικοί που τοποθετήθηκαν ή μετατέθηκαν στη σχολική μονάδα το ίδιο σχολικό έτος, εκτός των εκπαιδευτικών που τοποθετήθηκαν ως υπεράριθμοι, θεωρείται ότι τοποθετήθηκαν ταυτόχρονα. Σε αυτή την περίπτωση υπεράριθμοι θεωρούνται αυτοί οι εκπαιδευτικοί που συγκεντρώνουν το μικρότερο αριθμό μονάδων μετάθεσης.

Υπάρχουν όμως πολλά και αναπάντητα ερωτήματα για τον τρόπο που θα γίνουν οι τοποθετήσεις:

1)       Το Π.Δ 50/1996 αναφέρει στο άρθρο 14 παράγραφο 5 ότι, « όταν η υπεραριθμία οφείλεται σε ίδρυση αντίστοιχου νέου σχολείου και στο οποίο μετακινούνται μαθητές του αρχικού σχολείου, οι υπεράριθμοι τοποθετούνται, εφόσον το επιθυμούν, κατά απόλυτη προτεραιότητα στο νέο σχολείο, με βάση τα μόρια μετάθεσης». Στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για συγχωνεύσεις όχι ίδρυση νέου σχολείου. Άρα πρέπει το υπουργείο να βγάλει διευκρινιστική εγκύκλιο αν στα σχολεία που συγχωνεύονται προτεραιότητα τοποθέτησης έχουν οι εκπαιδευτικοί αυτών των σχολείων.

Γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα συγκριθούν, μόνο μεταξύ τους, όλοι οι εκπαιδευτικοί της Α Αθήνας που κρίνονται υπεράριθμοι.

2)       Τι θα γίνει με τα σχολεία που συγχωνεύονται, θα ενταχθούν στα λεγόμενα 800, τα σχολεία διευρυμένου προγράμματος ή όχι; Γιατί αν ενταχθούν σε αυτά, σε ένα τύπο σχολείου που έχει αποτύχει και έχει απορριφθεί από τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς τότε χάνονται και θέσεις από το ολοήμερο, μιας και η εγκύκλιος προβλέπει ένα δάσκαλο ανά πέντε τμήματα ολοήμερου!!!

3)       Τι  θα γίνει με τις ειδικότητες που καταργείται η οργανική τους θέση με τη συγχώνευση του σχολείου τους και δεν υπάρχει οργανική θέση στο σχολείο που προκύπτει από τη συγχώνευση; Θα ιδρυθεί νέα οργανική θέση ή όχι; Θα έχει προτεραιότητα ο/η συνάδελφος στην τοποθέτηση;

4)       Τι θα γίνει στις περιπτώσεις που υπήρχαν Τμήματα Ένταξης και στα δυο σχολεία; Θα καταργηθεί η μια οργανική θέση με ότι αυτό σημαίνει για την εκπαίδευση των παιδιών με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες ή με βάση τον αριθμό των παιδιών θα υπάρξουν δυο;

Ερωτήματα υπάρχουν για τους εκπαιδευτικούς των πειραματικών σχολείων; Καταργούνται ή όχι; Θεωρούνται αυτοί υπεράριθμοι ή όχι;

Τι θα γίνει με τα λεγόμενα 28 πιλοτικά ολοήμερα; Θα καταργηθούν ή όχι; Γιατί τότε θα έχουμε και άλλες οργανικές θέσεις που θα χαθούν από την απογευματινή ζώνη αυτών των σχολείων.

Τι θα γίνει με τους εκπαιδευτικούς των σχολείων του Ταύρου που με βάση τον Καλλικράτη και το νέο Δήμο Μοσχάτου – Ταύρου ανήκει πια στη Δ Αθήνας. Θα πάνε όλοι στη Δ Αθήνας; Θα πάνε όσοι επιθυμούν;

Σε όλα αυτά πρέπει να συμπεριλάβουμε το γεγονός ότι από την περσινή χρονιά υπάρχουν στη διάθεση του ΠΥΣΠΕ 369 δάσκαλοι, 25 νηπιαγωγοί, 29 εκπαιδευτικοί αγγλικής, 15 μουσικής και 38 φυσικής αγωγής, τις μηδενικές μεταθέσεις στην Α Αθήνας,, τους ελάχιστους διορισμούς για να καταλάβουμε το τι μας περιμένει τη νέα σχολική χρονιά.

Όλα αυτά αποδεικνύουν την προχειρότητα στην εφαρμογή των αντιδραστικών πολιτικών της κυβέρνησης , τη λογική της διάλυσης της όποιας δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης και της φαλκίδευσης των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, στα πλαίσια του φτηνού, ευέλικτου, πειθαρχημένου σχολείου της αγοράς.

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΠΥΣΠΕ Α ΑΘΗΝΑΣ 3/5/2011

ΘΕΜΑ: Χορήγηση άδειας άσκησης ιδιωτικού έργου με αμοιβή

Υπήρξαν πέντε αιτήσεις συναδέλφων που έγιναν όλες αποδεκτές, αφού πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις (αριθμός ωρών ανά εβδομάδα, έως 10 και εκτός εκπαιδευτικού ωραρίου).

ΘΕΜΑ: Χορήγηση μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών.

Υπήρξαν τρεις αιτήσεις συναδέλφων που όλες έγιναν αποδεκτές.

ΘΕΜΑ: Μετακίνηση αναπληρώτριας Νηπιαγωγού Ειδικής Αγωγής

Μετακινήθηκε αναπληρώτρια συνάδελφος, από το Τ.Ε. του 3^ου Νηπιαγωγείου Καισαριανής στο 135^ο Τ.Ε. Νηπιαγωγείου Νέου Κόσμου, γιατί επέστρεψε από άδεια η συναδέλφισσα που κατείχε την οργανική θέση.

ΘΕΜΑ: Προσωρινή τοποθέτηση εκπαιδευτικού

Τοποθετήθηκε στο 51^ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στη θέση συναδέλφου που απουσιάζει με μακρόχρονη αναρρωτική άδεια, συνάδελφος που ήταν στη διάθεση του ΠΥΣΠΕ Α Αθήνας που είχε επιστρέψει από το εξωτερικό.

ΘΕΜΑ: Παραίτηση Υποδιευθυντή Δ.Σ.

Το ΠΥΣΠΕ έκανε αποδεκτή την αίτηση παραίτησης υποδιευθυντή Δ.Σ για προσωπικούς λόγους.

Λουκάς Καβακλής

αιρετός εκπρόσωπος στο ΠΥΣΠΕ Α Αθήνας

εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο της

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

(ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ)

τηλ. 6949294781.www.paremvasis.gr

(αναπληρωματικός Δημήτρης Μαριόλης

τηλ 6936969769)

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ...

ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΔΟΞΑΣΙΑΣ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ

Μέσα τους φωτίζεται το άυλο γέλιο
καθώς επιστρέφουν στην πατρίδα οι εξόριστοι
"ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ" Στον Θανάση Βέγγο







Μεγάλος ο θνητός που λογίζεται τον ουρανό
σαν σημερινό ξημέρωμα
ή σαν της αληθινής πατρίδας το.....
έδαφος...
Μεγάλος ο θνητός που δεν αφήνει
περιθώρια στην εξορία να τον πλανέψει
Μεγάλος εκείνος που εαυτόν μικρόν, ελάχιστον πιστεύει...
Μεγάλος ο θνητός που δεν σηκώνει το κεφάλι του
σαν το λυρί του κόκορα,
αλλά σαν το χαμόγελο που γιατρεύει τον πλησίον.
Μεγάλος ωσάν τον Αθανάσιο τον κωμικό
θνητόν μεν αλλά άμωμο κι αθάνατο
μεσα στο άυλο γέλιο που κατέκτησε
το μέγα αυτό γαλάζιο της Αθανασίας!

3/5/2011

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ: ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Γιώτα Ιωαννίδου

Το μνημόνιο βαδίζει χέρι – χέρι με το ΕΣΠΑ

Οι αλλαγές που προτείνονται για το νέο Λύκειο, μαζί μ’ αυτές που συντελούνται στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο, καθώς και την Ανώτατη Εκπαίδευση και τη Δια Βίου Μάθηση, δείχνουν την τάση να οδηγηθούμε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα διαφέρει από τις γνωστές μας βαθμίδες (αβαθμια, ββαθμια, γβάθμια). Θα είναι εξαιρετικά ευέλικτο, η διάρκειά του θα εκτείνεται σε όλη την ανθρώπινη ζωή, με ατομική ευθύνη και κόστος του καθενός. Η κοινή μονάδα πλοήγησης σ’ αυτό το σύστημα θα είναι η αποτίμηση των μαθησιακών αποτελεσμάτων, δηλαδή το τι είναι ικανός να κάνει κάποιος ανεξάρτητα από την μαθησιακή διαδρομή που τα απέκτησε, πράγμα που αποτυπώνεται τόσο στο εθνικό όσο και στο ευρωπαϊκό πλαίσιο προσόντων. Αυτή θα είναι η βάση της απασχολησιμότητας, δηλαδή της αποτελεσματικής αξιοποίησης της εργατικής δύναμης από το κεφάλαιο, της εργασιακής κινητικότητας και της πολυδιάσπασης των δικαιωμάτων, άρα της κατάργησης οποιονδήποτε συλλογικών ρυθμίσεων όριζαν ως τώρα τους όρους εργασίας (συλλογικές συμβάσεις). Με άλλα λόγια θα διαμορφωθεί ένα πλέγμα παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών, με λιγότερο κόστος για το κεφάλαιο, αφού η κατάρτιση και η συλλογή προσόντων και των αντίστοιχων πιστωτικών μονάδων θεωρείται πια ατομική ευθύνη κι όχι δημόσια υποχρέωση. Έτσι η εργατική δύναμη και η ενσωματωμένη σ’ αυτήν γνώση, εμπορευματοποιείται ακόμη περισσότερο, γίνεται μετρήσιμη και άρα πιο αξιοποιήσιμη για το κεφάλαιο  Σ’ αυτήν ευελπιστεί η αστική τάξη να στηριχτεί για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης και την διαμόρφωση νέων κερδών, έστω κι αν οδηγήσει στην περιθωριοποίηση και την ανεργία μεγάλα κομμάτια νεολαίας. Ταυτόχρονα διαμορφώνει ένα έδαφος κατακερματισμού όχι μόνο γνώσεων, δεξιοτήτων αλλά και ανθρώπων στο εκπαιδευτικό πεδίο (εκπαιδευτών κι εκπαιδευόμενων) παράλληλα με αυτό της εργασίας. Πρόκειται για τη δεύτερη βασική επιδίωξη της αστικής πολιτικής, αυτή της πολυδιάσπασης, της υπονόμευσης κάθε έννοιας συλλογικής σκέψης και συλλογικής έκφρασης των υλικών συμφερόντων, που αποτελούν το έδαφος της ανάπτυξης των αντιστάσεων και της πολιτικής πάλης. Το μνημόνιο βαδίζει χέρι – χέρι με το ΕΣΠΑ. Το πρώτο καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις και το δεύτερο έρχεται να διαμορφώσει τις ατομικές διαδρομές κατάρτισης.

Σε μια τέτοια εποχή είναι όσο ποτέ αναγκαίο να πάρει σάρκα και οστά η διεκδίκηση για ένα άλλο σχολείο, δημόσιο, δωρεάν, ενιαίο δωδεκάχρονο,  χωρίς φραγμούς κι αξιολογήσεις, χωρίς διαχωρισμούς σε γενική και τεχνική παιδεία, που θα παρέχει πλήρη και πολύπλευρη γνώση στους νέους ανθρώπους, με ελεύθερη πρόσβαση σε μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Αυτό πρέπει να γίνεται μαχητικό πρόγραμμα πάλης ενός ευρύτερου μετώπου παιδείας-εργασίας-δημοκρατίας, στην προοπτική μιας απελευθερωτικής παιδείας και χειραφετημένης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης  εργασίας.

Η πρόταση της κυβέρνησης

Η ανάγκη γενικής, συγκροτημένης γνώσης και η ισότητα ευκαιριών, δεν αναφέρονται πια ούτε προσχηματικά σαν περιεχόμενο του νέου σχολείου. Τουναντίον, δύο είναι τα κριτήρια της κοινωνικής του αποτελεσματικότητας: οι δείκτες της PISA και το μεγάλο ποσοστό ανεργίας στις ηλικίες των 18 – 24 χρονών που υποδηλώνει, κατά την υπουργική πρόταση, έλλειψη προσόντων που ζητάει η αγορά, αφού ένα μεγάλο κομμάτι αρνείται να κατευθυνθεί προς την τεχνική εκπαίδευση, ως όφειλε. Το να υποστηρίζεται αυτό, εν μέσω κρίσης, όταν οι απολύσεις και η ανεργία είναι καθημερινό φαινόμενο, προκειμένου οι επιχειρήσεις να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, είναι τουλάχιστον πρόκληση.  Η στροφή μεγάλου ποσοστού των νέων ( 50 – 60%) στην τεχνική εκπαίδευση – κατάρτιση είναι ο πρώτος στόχος του νέου σχολείου.

Ως αναγκαία γενική γνώση, εμφανίζεται ο «λιτός πυρήνας των μαθημάτων» για την ανάπτυξη των βασικών δεξιοτήτων, που θα διδάσκονται στην πρώτη Λυκείου. («μαθήματα μητρική γλώσσας, ιστορία και σε μεγάλο βαθμό τα μαθηματικά») Οι τάξεις της Β και Γ λυκείου αποτελούν τάξεις εξειδίκευσης, για τις εισαγωγικές στα ΑΕΙ. Όσο δε αφορά την περίφημη μείωση της ύλης, η υπουργός μετά από τις συγχωνεύσεις σχολείων προτείνει και συγχωνεύσεις μαθημάτων! Πρόκειται για την πλήρη προσαρμογή στις αποφάσεις της ΕΕ,  όπου απαιτείται η γενική γνώση να είναι τόση και τέτοια, ώστε να είναι δυνατή η δια βίου κατάρτιση. Αυτή η γενική γνώση αναφέρεται στις βασικές δεξιότητες της επικοινωνίας  στην ελληνική και μια τουλάχιστον ξένη γλώσσα, του γραμματισμού, του αριθμητισμού, των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας (η ξένη γλώσσα και η τεχνολογία προβλέπεται ότι θα έχουν καλυφθεί από το γυμνάσιο!). Το άθροισμα αυτών των βασικών δεξιοτήτων δεν έχει καμιά σχέση με την συγκροτημένη, γενική γνώση που χρειάζεται σήμερα ο νέος άνθρωπος για να μπορεί να σταθεί εργασιακά, αξιακά, κοινωνικά και πολιτικά μέσα στις τεχνολογικές – επιστημονικές  αλλαγές, στον καταιγισμό των πληροφοριών και στα αδιέξοδα της κρίσης.

Η ερευνητική εργασία (project) γίνεται μάθημα, ώστε οι μαθητές να αποκτήσουν τις λεγόμενες «εγκάρσιες ικανότητες», επιχειρηματικό πνεύμα, «μαθαίνω πώς να μαθαίνω», ψηφιακή ικανότητα, πρωτοβουλία και πολιτιστική συνείδηση. Δεν πρόκειται για μια αναγνώριση της ανάγκης διαφορετικής παιδαγωγικής προσέγγισης της γνώσης ώστε οι νέοι να αναζητούν , να ερευνούν και να ανακαλύπτουν, μέσα από ομαδική, κοινωνική δουλειά. Αν επρόκειτο για κάτι τέτοιο, θα διέσχιζε όλη την εκπαιδευτική διαδικασία (από το Δημοτικό) κι όλα τα μαθήματα και προφανώς η υλοποίησή του δεν θα μπορούσε να στηριχθεί ούτε σε τμήματα 25 και 27 ατόμων, ούτε σε ένα εργαστήριο πληροφορικής 16 – 20 θέσεων για κάθε σχολείο, που κατά την κ. Διαμαντοπούλου υπερεπαρκούν. Η εφαρμογή της ερευνητικής εργασίας με  αυτό τον τρόπο και μάλιστα με βαθμολογία που θα μετρά πιθανά στην εισαγωγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση, ανταποκρίνεται πλήρως σε μια συζήτηση που γίνεται χρόνια στην ΕΕ. Η κεντρική της ιδέα είναι απλή. Η παραγωγή σήμερα δεν είναι τευλορική, φορντική αλυσίδα κυρίως δηλαδή διαδοχή, τυποποιημένων κινήσεων. Απαιτεί επιστράτευση της δημιουργικότητας, της φαντασίας του εργαζόμενου καθώς και τη συνεργασία του σε ομάδες, την επίλυση προβλημάτων και την πρωτοβουλία του. Αυτές όμως οι δεξιότητες πρέπει να αναπτύσσονται στον εργαζόμενο σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην αμφισβητούν το διευθυντικό δικαίωμα ή την όλη λειτουργία της καπιταλιστικής παραγωγής.

Κοντά στις εργασίες, το αξιολογικό, εξεταστικό πλέγμα εντείνεται στο νέο Λύκειο. Αυτή η εξέλιξη τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο τα φροντιστήρια (για μαθήματα κι εργασίες), που στο έδαφος της κρίσης θα οδηγήσει την εργατική οικογένεια στην οικονομική ασφυξία και απόγνωση και πιθανά στην παραίτηση των παιδιών της από το νέο Λύκειο. Για την εισαγωγή ενός μαθητή στα ΑΕΙ θα συνυπολογίζεται η επίδοσή του στο Λύκειο και οι βαθμοί του πιθανά σε 4 μαθήματα πανελλαδικώς εξεταζόμενα. Ο μαθητής θα εισάγεται στο πρώτο έτος κάποιας σχολής με βάση τους συντελεστές βαρύτητας που θα έχει αυτή ορίσει και μετά με βάση νέα αξιολόγηση, θα ακολουθεί κάποιο πρόγραμμα σπουδών. Ο ανταγωνισμός σε όλα αυτά είναι προφανές ότι θα μετατρέψει πλήρως το Λύκειο σε προθάλαμο των ΑΕΙ και θα γιγαντώσει την παραπαιδεία. Ενώ με την νέα δομή που προβλέπει η πρόταση του υπουργείου , για την Ανώτατη Εκπαίδευση, δηλαδή των ευέλικτων ροών σπουδών που θα αποτιμώνται με πιστωτικές μονάδες και την ουσιαστική κατάργηση των τμημάτων, το πολυπόθητο πτυχίο, θα είναι ένα πιστοποιητικό σπουδών που δεν θα αντιστοιχεί σε συγκροτημένο επιστημονικό, αντικείμενο και σίγουρα δεν θα αναφέρεται σε σαφή εργασιακά δικαιώματα.

Η εξατομικευμένη πορεία, η διαφοροποιημένη εκπαίδευση, αποτελεί μια τάση που διασχίζει όλη την πρόταση για το νέο Λύκειο και θα εμφανίζεται τόσο μεταξύ σχολείων όσο και μέσα στο ίδιο σχολείο. Ήδη από την Β Λυκείου  ο κοινός κορμός των μαθημάτων των δύο κατευθύνσεων , δεν θα ξεπερνά το 50% των διδακτικών ωρών, ενώ στην Γ Λυκείου (τρεις κατευθύνσεις) το ένα τρίτο, αντίστοιχα. Με το δεδομένο της διαφορετικότητας των ερευνητικών εργασιών, ο κάθε μαθητής θα διαμορφώνει μια περισσότερο ατομική διαδρομή μάθησης, που ταυτόχρονα μπορεί να μην περιέχει βασικά αντικείμενα, γενικής παιδείας. Για παράδειγμα, στο βαθμό που ο μαθητής δεν σκοπεύει να δώσει εισαγωγικές για την Ανώτατη Εκπαίδευση, άρα δεν θα πάρει κάποιο μάθημα εμβάθυνσης, θα επιλέγει μεταξύ ξένης γλώσσας, πολιτισμού, λογικής και θρησκείας. Με αυτό τον τρόπο, δεν επιτυγχάνεται κυρίως η καλλιέργεια ιδιαίτερων κλίσεων, αλλά διαφοροποιείται ο μαθητικός πληθυσμός. Είναι φανερό, ότι τα παιδιά με το χαμηλότερο μορφωτικό και κοινωνικό κεφάλαιο, αντί να ενισχύονται με αντισταθμιστικά μέτρα ώστε να παίρνουν την απαραίτητη γνώση μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, θα εγκλωβιστούν σε μια ζώνη πιο «εύκολων» μαθημάτων ή σχολείων με λιγότερες απαιτήσεις, αναπαράγοντας με τον πιο ακραίο τρόπο την ταξική λογική «το παιδί του εργάτη, εργάτης κι αυτός». Οι παραπάνω μαθησιακές διαδρομές απόκτησης προσόντων θα καταγράφονται στον ατομικό φάκελο προσόντων (portfolio) του κάθε μαθητή, που θα τον ακολουθεί εφ’ όρου ζωής και θα αποτυπώνει όλες τις επιδόσεις του. Το ότι αυτή η κουλτούρα ξεκινά κι εμπεδώνεται από τα 15 χρόνια στη νέα γενιά, αποδεικνύει πόσο προσχηματικές είναι οι διακηρύξεις της υπουργού περί παιδικότητας και χαμένης εφηβείας.

Ταυτόχρονα, το νέο σχολείο ενστερνίζεται σε όλες του τις λειτουργίες τη λογική των περικοπών και του μικρότερου κόστους. Τα αναλυτικά προγράμματα θα αλλάξουν, αλλά τα βιβλία θα παραμείνουν τα ίδια και θα προστεθούν τα ψηφιακά βοηθήματα και οι διαδικτυακές πηγές. Η δωρεάν διανομή βιβλίων τίθεται εν αμφιβόλω αφού ο οργανισμός διδακτικών βιβλίων καταργήθηκε πρόσφατα. Τα κτήρια των συγχωνευμένων σχολείων κατά την υπουργό είναι ιδανικά. Διορισμοί θα γίνουν με το σταγονόμετρο. Ο προϋπολογισμός για την παιδεία είναι στο πιο χαμηλό του σημείο μετά την μεταπολίτευση και η χρηματοδότηση των σχολείων θα γίνει από τους ήδη ελλειμματικούς Καλλικρατικούς Δήμους.

Όλα τα παραπάνω εμφανίζονται από την εισηγητική πρόταση σαν απάγαυσμα παροχής της ελευθερίας επιλογής.  Ο νέος είναι ελεύθερος να επιλέξει τη μαθησιακή του διαδρομή λες κι όλοι ξεκινούν από την ίδια οικονομική, κοινωνική αφετηρία και δεν υπάρχουν μορφωτικές ανισότητες που το εκπαιδευτικό σύστημα όφειλε τουλάχιστον να προσπαθήσει να αμβλύνει.  Είναι όπως το δικαίωμα στη επιλογή εργασίας που παρέχεται σήμερα, το δικαίωμα στην επιλογή περίθαλψης ή το δικαίωμα στην πληροφόρηση. Και φυσικά όταν υπάρχουν τόσες ελευθερίες, το άτομο είναι υπεύθυνο των επιλογών του και η αποτυχία του εσωτερικεύεται.

Για όλα αυτά απαιτείται ένας νέου τύπου εκπαιδευτικός, ενοχοποιημένος και ευάλωτος, κατακερματισμένος κι ανασφαλής εργασιακά και μισθολογικά, ιδεολογικά και πολιτικά χειραγωγημένος. Για αυτό φροντίζουν τα ΜΜΕ αλλά και η εργασιακή -μισθολογική υποβάθμιση των εκπαιδευτικών, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και η αξιολόγηση – χειραγώγηση τους που θεωρείται προϋπόθεση εφαρμογής του «νέου σχολείου». Ταυτόχρονα, η δομή του σχολείου γίνεται πιο ιεραρχική αφού μέσω του σχεδίου νόμου για τη διοίκηση ο διευθυντής ορίζεται ως μάνατζερ και επιθεωρητής και ο σύλλογος διδασκόντων χάνει οποιοδήποτε αποφασιστικό λόγο.

Η μεγαλύτερη ταξικότητα του «νέου Λυκείου» σε περιεχόμενο και φραγμούς, γίνεται πιο καθαρή αν δει κανείς την συγκεκριμένη πρόταση στο έδαφος των ραγδαίων, αντιδραστικών αλλαγών που εξελίσσονται σε όλη την εκπαίδευση αλλά και στο χώρο της εργασίας, στο έδαφος της κρίσης. Ταυτόχρονα, οι αλλαγές στα πρότυπα σχολεία μαζί με τα ψευδεπίγραφα δίκτυα αριστείας και καινοτομίας, που διασχίζουν όλη την εκπαίδευση, τα καθιστούν εργαστήρια των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Ενώ στην κατεύθυνση της πιο μερικής κατάρτισης και της πιο άμεσης σύνδεσης με την αγορά εργασίας κινήθηκαν όλες οι αλλαγές στη δια βίου μάθηση και αναμένεται επίσης να κινηθούν οι αλλαγές στην τεχνική εκπαίδευση στην πρόταση που θα κατατεθεί μετά το Πάσχα.

Με βήμα ταχύ από το σχολείο για την αγορά, περνάμε στο σχολείο της αγοράς.

Η υποταγή στην ανταγωνιστικότητα οδήγησε σε βαθύτερη κρίση την εκπαίδευση

Ας κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας. Πάει καιρός που η παραγωγικότητα της ανθρώπινης εργασίας, με την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών,  ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Με βάση αυτή την εξέλιξη και την τεράστια παραγωγή πλούτου,  θα έπρεπε η φτώχεια να έχει εξαλειφτεί και ο χρόνος εργασίας να έχει γίνει ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας. Ο ελεύθερος δημιουργικός χρόνος , η μόρφωση και ο πολιτισμός , η αρμονική συνύπαρξη με την φύση,  μια καλύτερη και πιο ευτυχισμένη ζωή θα έπρεπε να αναδύεται από τις ανθρώπινες συλλογικότητες. Οι νέοι άνθρωποι θα έπρεπε να μετέχουν μιας παιδείας ικανής να καλλιεργήσει την περιέργεια και τις κλίσεις τους, να τους δώσει βάσεις και εργαλεία για να γνωρίσουν και να εξηγήσουν  το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον γύρω τους, την ιστορική του εξέλιξη, να δουν τον εαυτό τους μέσα σ’ αυτήν αλλά και στα μάτια των διπλανών τους. Να κρίνουν και να αποδεικνύουν, να αναζητούν και να ονειρεύονται, να είναι ελεύθεροι και να διαφυλάσσουν την ελευθερία τους,  να έχουν την πεποίθηση ότι είναι μέρος της συνολικής κοινωνικής κίνησης, αλλά και ότι την επηρεάζουν, να έχουν τις γνώσεις που γεννούν την προσδοκία ότι θα είναι κύριοι της παραγωγής κι όχι υποχείριά της.  Μιας παιδείας που να αναβρύζει από όλους τους πόρους της κοινωνίας, την εργασία, τη μαθητική τάξη και το φοιτητικό αμφιθέατρο, την κίνηση της πληροφορίας και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τη πολιτιστική δημιουργία. Μιας παιδείας που θα επιδιώκει να συμβάλλει στην αλλαγή του κόσμου και των ανθρώπων.

Κι όμως, όχι μόνο τίποτε απ όλα αυτά δεν συμβαίνει, αλλά όταν οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από πείνα στις καπιταλιστικές μεγαλουπόλεις, αυτοκτονούν είτε από το εργασιακό στρες, είτε από το φόβο μήπως βρεθούν στην ανεργία. Οι πιο εκσυγχρονισμένες τεχνολογικά χώρες και αυτές που ακόμη διδάχτηκαν από την ιστορία τους τον πυρηνικό όλεθρο, γεννούν «Φουκουσίμα». Ο ελεύθερος χρόνος τείνει να εκλείψει κι όσος υπάρχει καταδυναστεύεται από τα ΜΜΕ. Οι άνθρωποι κοιτούν μονάχα εντός τους, μόνοι, αποξενωμένοι από τα προϊόντα που παράγουν κι ανταγωνιστικοί προς τους υπόλοιπους και τη φύση. Οι νέοι ασφυκτιούν μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είτε τους πείθει ότι « δεν είναι για τα γράμματα», είτε αφυδατώνει την όποια περιέργεια κι αναζήτηση, μετατρέποντάς τη σε εκγύμναση στην ύλη για τις εξετάσεις. Ο θεός της αγοράς και η ανταγωνιστικότητα, έχουν γίνει υπέρτατες κοινωνικές  αξίες. Δεν υπήρχε ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία τόσο μεγάλος όγκος διακινούμενων πληροφοριών μαζί με τόσο χειραγωγημένη ενημέρωση, τόσες πολλές δυνατότητες απελευθέρωσης των ανθρώπου από την άγνοια και το σκοταδισμό μαζί με τόσο πολλά δεσμά ανελευθερίας.

Κι ο κόσμος προχωρούσε με υποσχέσεις καταναλωτικής ευδαιμονίας και υποθηκευμένες ιδεολογίες.  Όλοι να «κοιτούν τη δουλειά τους», μακριά από ρηξικέλευθες αναλύσεις και επικίνδυνα ερωτήματα, όπως το γιατί αυτοί που παράγουν τον πλούτο, απολαμβάνουν τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι αυτών που τον ιδιοποιούνται.  Σ’ αυτό το κλίμα, του τέλους της ιστορίας, ο καπιταλισμός έβαλε το ερώτημα της κρίσης στην εκπαίδευση και αποφάνθηκε ότι έπρεπε να δεθεί πιο οργανικά με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και την ιδέα της ανταγωνιστικής οικονομίας της γνώσης. Έτσι οι προτεραιότητες του κέρδους και της ιδεολογικής κυριαρχίας των αξιών του κεφαλαίου (επιχειρηματικότητα, προσαρμοστικότητα, ευελιξία) άρχισαν να διεκδικούν χώρο μέσα στα εκπαιδευτικά περιεχόμενα και την εκπαιδευτική διαδικασία, πιο άμεσα και πιο καθαρά σε σχέση με το παρελθόν. Άρχισαν να προετοιμάζουν και να υποδέχονται τις αντίστοιχες αλλαγές στην εργασία. Η αγορά εργασίας απαιτεί όσες γενικές γνώσεις χρειάζονται μόνο σαν βάση των δεξιοτήτων. Οι υπόλοιπες είναι περιττές. Ζητά δια βίου κυνήγι προσόντων. Δεν χρειάζεται ανθρωπιστικές σπουδές, παρά δεξιότητες συνεργατικότητας και πρωτοβουλίας για την παραγωγή. Δε χρειάζεται γλώσσα, εργαλείο συγκρότησης σκέψης και αντίληψης για τον κόσμο αλλά μέσο επικοινωνίας.  Η αγορά δεν χρειάζεται ξεχωριστούς χώρους εκπαίδευσης με μακροπρόθεσμες σπουδές, αλλά ευέλικτες διαδρομές μάθησης, που να οδηγούν στην παραγωγή, χωρίς νεκρούς χρόνους. Δε χρειάζεται συγκροτημένη, γενική γνώση αλλά πιστοποιημένες ικανότητες. Δε χρειάζεται αναζητήσεις πίσω από τις πληροφορίες αλλά τη διαχείρισή τους.  Η αγορά δεν τους θέλει όλους μορφωμένους, υπάρχει πόλωση στις ανάγκες της. Πολύ υψηλά προσόντα από τη μια αλλά και αναλώσιμο ανθρώπινο δυναμικό από την άλλη. Δεν επιτρέπει ελεύθερο χρόνο γιατί τότε η σκέψη κάνει ακροβασίες και πετάγματα και αυτό είναι χαμένος χρόνος. Δεν αναγνωρίζει τις  κοινωνικές τάξεις αλλά τους κοινωνικούς εταίρους. Για την αγορά έχει αξία ότι μετριέται, ανταλλάσσεται και παράγει κέρδος.

Τελικά, η εκπαίδευση με την πλήρη αποδοχή των παραπάνω, έφτασε στη σημερινή της απαξίωση και κρίση. Ζωντανή εικόνα της καπιταλιστικής κρίσης που στοιχειώνει το μέλλον της κοινωνίας μας σήμερα.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (φύλλο 17/04/2011