ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

Στον ενάμιση χρόνο που πέρασε από την υπαγωγή της χώρας στην τριπλή διεθνή επιτήρηση ΔΝΤ – ΕΚΤ – ΕΕ, είχαμε βίαιη φτωχοποίηση του πληθυσμού μέσω πρωτοφανών περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, δραματική μείωση κοινωνικών δαπανών και δημοσίων επενδύσεων, κατακόρυφη αύξηση ανεργίας, απώλεια εργασιακών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες δεκαετιών και κατάρρευση όλων των οικονομικών δεικτών, με σημαντικότερο στοιχείο τη βαθιά ύφεση που έφτασε σε επίπεδα πρωτοφανή για τη μεταπολεμική Ευρώπη.

   Όλα αυτά έγιναν υπό το πρόσχημα της «σωτηρίας της πατρίδας» και δικαιολογήθηκαν ως αναπόφευκτα λόγω των τεράστιων δημοσίων χρεών και ελλειμμάτων. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική: Η εισαγωγή της χώρας στο μνημόνιο, βασίστηκε σε μια σειρά από ψέματα που καλλιεργήθηκαν από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ και δεν ήταν καθόλου αναπόφευκτη.

 

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ

 

α) ΤΟ ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΣΠΑΤΑΛΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΚΟΣΤΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΠΙ ΤΟΥ Α.Ε.Π. (2009)

• Ελλάδα         17,3 %
• Γερμανία      19.9 %
• Μ. Βρετανία  23,7 %
• Γαλλία           24,0 %
• Ισπανία         24,3 %
• Σουηδία        28,0 %
• Μ.Ο. Ευρωζώνης 21,8 %

 

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΩΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ (Ιούλιος 2010)

• Ελλάδα       15,0 % (768.000)

• Ευρωζώνη  16,5 %

 

   Σίγουρο είναι ότι, παρά την έντονη προπαγάνδα των ΜΜΕ, το χρέος δεν δημιουργήθηκε από την μισθολογική δαπάνη του δημοσίου, αλλά από τη ασύδοτη δράση του κεφαλαίου. Σήμερα 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν στο Δημόσιο 31 δισ. ευρώ, ο μη αποδιδόμενος από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις ΦΠΑ εκτιμάται σε 6,5 δισ., η ετήσια εισφοροδιαφυγή σε  8 δισ., η παραοικονομία αγγίζει το 30 % του ΑΕΠ, ενώ η φοροδιαφυγή έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις. Ακόμη, την περίοδο 2004-2008, η Κυβέρνηση της Ν.Δ. χάρισε σχεδόν 9 δισ. σε 50.000 επιχειρήσεις μέσω της μείωσης του συντελεστή φορολόγησής τους σε 25% (από 35%) και των περαιώσεων.

 

β) ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΛΙΓΟ

ΜΕΣΟΣ ΕΤΗΣΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΩΡΕΣ (Μάιος 2011)

• Γερμανία      1.390

• Γαλλία          1.554

• Ισπανία        1.654

• Πορτογαλία  1.719

• Ιταλία           1.773

• Ελλάδα         2.119

 

γ) ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑ: Στην αρχή της κρίσης (Δεκ.2009), το ελληνικό έλλειμμα αντιστοιχούσε σε λιγότερο από 2,5% του ελλείμματος της ευρωζώνης.

 

ΑΝΑΓΚΕΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΧΡΗΜΑΤΑΓΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟ 2010

• Ελλάδα    53 δις €

• Βέλγιο     89 δις €

• Ιταλία    393 δις €

• Γαλλία   454 δις €

• Σύνολο Ευρωζώνης  2.200 δισ. €

 

Το συνολικό δημόσιο χρέος της ευρωζώνης των 17, από 73% του ΑΕΠ της το 2007, έφτασε στο 91% το 2010 και φέτος θα κλείσει πολύ κοντά στο 100%, στα ίδια δηλαδή επίπεδα με τις ΗΠΑ.

 

δ) Η ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ: Ούτε αυτό ισχύει αν κρίνει κανείς από την χαμηλότερη του ευρωπαϊκού μέσου όρου ιδιωτική αποταμίευση και την βαρύτατη έμμεση φορολογία – υψηλότερη στην Ε.Ε – η οποία αποδίδει πάνω από τα 2/3 των γενικών φορολογικών εσόδων. Η άμεση φορολογία αποδίδει έσοδα ίσα με μόλις το 6,7% του ΑΕΠ (2009) με μέσο όρο στην ευρωζώνη το 12% (Μ.Βρετανία 16%, Δανία 30%). Σ’ αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η καταχρέωση της πλειοψηφίας των νοικοκυριών μέσω στεγαστικών ή άλλων δανείων, καθώς και η συνολική ομηρία του αγροτικού κόσμου από τις τράπεζες.

 

ε) ΤΟ ΥΨΗΛΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ

 

ΜΕΣΕΣ ΑΚΑΘΑΡΙΣΤΕΣ ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ (2005)

• Δανία               2.841

• Ολλανδία         2.736

• Αυστρία           2.554

• Ιρλανδία          2.551

• Βέλγιο             2.393

• Μ. Βρετανία    2.379

• Γαλλία             2.288

• Σουηδία          2.169

• Φινλανδία       2.106

• Γερμανία         1.941

• Ιταλία              1.684

• Ισπανία           1.589

• Ελλάδα            1.441

• Πορτογαλία     1.113

 

ΕΛΛΑΔΑ 2005

• ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΣΟΥ ΜΙΣΘΟΥ: 89 % του μέσου όρου της Ε.Ε.

• ΚΟΣΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑ:                                       68 % του μέσου όρου της Ε.Ε.

• ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ:                                     91 % του μέσου όρου της Ε.Ε.

 

 Ήδη, πριν την κρίση, οι μέσες μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές του Έλληνα εργαζόμενου ήταν 1.441 €, με το μέσο όρο της Ε.Ε. στα 2.110 €. Στην Ευρώπη των 15, η Ελλάδα ήταν από την άποψη μισθολογικού κόστους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στην 14η θέση, πάνω μόνο από την Πορτογαλία.

 

στ) Η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ: Πρόκειται και εδώ για συνειδητό ψεύδος. Η ανάκαμψη είναι αδύνατη από τη στιγμή που τα χρήματα των δανείων πάνε στην αποπληρωμή τόκων και παλαιότερων δανείων.

ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΤΡΟΪΚΑΣ          ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΔΑΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΚΩΝ

2010:                38 δισ.                                                 32,5 δισ.                 

2011:                46 δισ.                                                 44,0 δισ.                 

 

Άλλωστε, σύμφωνα με  πρόσφατες δηλώσεις του Βενιζέλου, στόχος είναι η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος μέχρι τον Απρίλιο του 2012 ώστε ολόκληρο το ποσό των δανείων του Μνημονίου να πηγαίνει στην αποπληρωμή του χρέους. Τα δάνεια λοιπόν δεν σώζουν την Ελλάδα αλλά τους ξένους πιστωτές και ειδικά τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που κρατούν το 40% του χρέους μας.

 

   Γενικά, η σχέση της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους εταίρους της υπήρξε ανέκαθεν προβληματική. Παρά την έντονη προπαγάνδα, η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. δεν ενίσχυσε την οικονομική της θέση, ειδικά μετά το Μάαστριχτ (1992) και την ΟΝΕ (2002). Για παράδειγμα, το 1973, οι ελληνικές εξαγωγές κάλυπταν το 38,4% των εισαγωγών. Το 1987 το ποσοστό είχε ανέβει στο 52,9% για να αρχίσει μετά να πέφτει, φτάνοντας το 2008 στο ιστορικό χαμηλό του 30,2%. Την ίδια περίπου εικόνα συνεχούς επιδείνωσης παρουσιάζει και το ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών. Από ελαφρά ελλειμματικό ο 1999 (4,8 δισ. ή 4,3 % του ΑΕΠ) έφτασε το 2008 στα όρια της κατάρρευσης (30,7 δισ. ή 13 % του ΑΕΠ). Αυτή η επιδείνωση οδήγησε στην εκτόξευση του δανεισμού. Την περίοδο 1999-2008 το χρέος αυξήθηκε κατά 144,3  δισ. Στην ίδια περίοδο, οι επιδοτήσεις της Ε.Ε. προς την Ελλάδα ανήλθαν στο ποσό των 40,4 δισ. ενώ οι εισαγωγές από χώρες της Ε.Ε. έφτασαν τα 239,3 δισ. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι οι κοινοτικές επιδοτήσεις επιδότησαν κατά ένα μέρος τις αγορές ευρωπαϊκών προϊόντων από τον έλληνα καταναλωτή.

   Σ’ αυτά πρέπει να προστεθούν και οι τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες που κατευθύνθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου στις χώρες που τώρα μας εγκαλούν για το μεγάλο δημόσιο χρέος μας.

 

   Όλοι αυτοί οι μύθοι χρησιμοποιήθηκαν για την είσοδο της χώρας στο Μνημόνιο και τη λήψη μέτρων.

 

   Όμως η ακολουθούμενη πολιτική είναι άδικη, ακραία ταξική και οδηγεί σε απίστευτη ύφεση. Ο ίδιος ο στόχος του περιορισμού του χρέους στο 60% του ΑΕΠ και του ελλείμματος στο 3% είναι κάτι παραπάνω από ανέφικτος. Σύμφωνα με στοιχεία της ίδιας της Τρόϊκα, μόνο οι πληρωμές τόκων θ’ απορροφούν τα επόμενα χρόνια ποσά μεγαλύτερα από την ετήσια αύξηση του ΑΕΠ.

 

ΕΞΕΛΙΞΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΩΣ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΠΙ ΤΟΥ Α.Ε.Π. (στοιχεία Ε.Κ.Τ. – Δ.Ν.Τ., 10/2011)

2007: 105,4 %

2008: 110,7 %

2009: 127,1 %

2010: 142,8 %

2011: 161,8 %

2012: 172,7 %

2013: 198%

 

   Αυτό λοιπόν που αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ύφεση, την οποία πρόσφατα ο Ε. Βενιζέλος εκτίμησε αθροιστικά στο 12,5 % στο τέλος του 2012 (4,5 % το 2010, 5,5 % το 2011 και 2,5 % το 2012). Ακόμα κι αν η πρόβλεψη αποδειχθεί σωστή –πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο- πρόκειται για ύφεση πρωτοφανή στα ευρωπαϊκά χρονικά, τόσο βαθιά που οδηγεί σε κατάρρευση τη συνολική οικονομία.

   Η συνεχής μείωση μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και δημοσίων επενδύσεων και η επιβολή ολοένα και βαρύτερων φόρων, πλήττει τα εισοδήματα της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού, καταβαραθρώνει την κατανάλωση και μειώνει τα φορολογικά έσοδα από άμεσους και έμμεσους φόρους. Η αναπόφευκτη υστέρηση εσόδων, οδηγεί σε νέα μείωση μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών και νέα επιβολή επαχθέστερων φόρων, βάζοντας ολόκληρη την οικονομία σ’ έναν υφεσιακό φαύλο κύκλο.

   Δραματικότερη συνέπεια αυτού, είναι η ανεξέλεγκτη αύξηση της ανεργίας.

ΑΝΕΡΓΙΑ

                            Σε χιλιάδες άτομα       Ποσοστό %

2010 1ο τρίμηνο              587                    11,7

2011 Αύγουστος              908                    18,4 (43,5 % νεανική, 22,3 % γυναικεία)

 

Η δε πραγματική, πρέπει ήδη να ξεπερνάει το 20,5 % (1.000.000) και πρόκειται πολύ σύντομα ν’ αυξηθεί, αφού στο πολυνομοσχέδιο που μόλις ψηφίστηκε προβλέπονται απολύσεις ακόμα και στο στενό δημόσιο τομέα. Με επίσημη πρόβλεψη  για 1,1 εκ. ανέργους στο τέλος του έτους και συνυπολογίζοντας τ’ άτομα που κουβαλάει κάθε άνεργος, είναι βέβαιο ότι την άνοιξη θα έχουμε 3,5 εκ. ανθρώπους που θα ζουν στο όριο της φτώχειας ή και κάτω απ’ αυτό χωρίς να υπολογίζουμε τα εκατομμύρια των εργαζομένων σε ελαστικές συνθήκες και με εξευτελιστικές αμοιβές λόγω των ασταμάτητων περικοπών στους μισθούς. Τα πράγματα κάνει χειρότερα η αδυναμία ελέγχου του πληθωρισμού που τώρα τρέχει με 3 %, ενώ έφτασε πριν λίγους μήνες και στο 6 % λόγω της τεράστιας αύξησης του ΦΠΑ.

Η μετάθεση στους λαούς του κόστους διάσωσης των τραπεζών οι οποίες ευθύνονται για την κρίση και οι οποίες πέτυχαν αμύθητα κέρδη την προηγούμενη περίοδο, οδηγεί σε γενική αφαίμαξη και πλήττει τα συνήθη θύματα αλλά και την πολυπληθή μεσαία τάξη, την οποία περιορίζει έως εξαφάνισης. Η κατάσταση χειροτερεύει, από την άρνηση των τραπεζών να διοχετεύσουν στην αγορά τα τεράστια ποσά της κρατικής βοήθειας που λαμβάνουν. Είναι ενδεικτικό ότι από τα πρώτα 50 δισ. περίπου της κρατικής στήριξης (Φεβρ. 2011), έσπρωξαν στην πραγματική οικονομία μόνο τα 7,8 δισ. (16,3 %) και αυτά ως επί το πλείστον σε ελάχιστους επιχειρηματίες.

Αντί να υπάρχει η απαραίτητη για την αποπληρωμή του χρέους παραγωγή νέου εισοδήματος, υπάρχει κατάσχεση του υπάρχοντος εισοδήματος και μάλιστα όχι μόνο του τρέχοντος, αλλά και του προηγούμενου αφού οι περικοπές μισθών, οι φόροι και ο πληθωρισμός εξανεμίζουν τις αποταμιεύσεις, καθώς και του μελλοντικού εφόσον με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε τιμές ευκαιρίας, γίνεται αδύνατη η άσκηση κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής, ακόμα και στο μέλλον.

   Το περιβόητο κούρεμα του χρέους δεν αποτελεί λύση, αφού από αυτό εξαιρούνται τα δάνεια της Τρόϊκας, δηλαδή με τα σημερινά δεδομένα τα 205 από τα 360 δισ. του χρέους. Άρα μιλώντας για κούρεμα της τάξης του 50% αναφερόμαστε ουσιαστικά σ’ ένα ποσό κάτω των 100 δισ. Και από αυτό όμως το ποσό, ένα σημαντικό μέρος ανήκει στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία τα οποία κυριολεκτικά θα διαλυθούν αν αναγκαστούν να διαγράψουν αυτές τις απαιτήσεις.

 

ΠΟΣΑ ΠΟΥ ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΤΑ 50 % ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ  (επί συνολικού δημοσίου χρέους 360 δις).

• 1.Ελληνικά κρατικά ομόλογα στην ΕΚΤ                     60 δισ.

• 2.Δάνεια Τρόϊκας                                                       65 δισ.

• 3.Ομόλογα που λήγουν μετά το 2020                       45 δισ.

• 4.Βραχύβια έντοκα γραμμάτια δημοσίου                 15 δισ.

• 5.Άλλα παλαιά δάνεια ιδιωτών                                  20 δισ.

• Σύνολο                                                                      205 δισ.

Από τα 155 δις που μένουν τα 100 περίπου είναι στα χέρια ελληνικών τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων (25 δις) και ασφαλιστικών εταιρειών.

 

   Παρά το γεγονός η Ελλάδα βρέθηκε στην αιχμή της κρίσης, δεν είναι η μόνη. Η Ευρωζώνη, η Ισπανία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες βρίσκονται σ’ αυτό τον ανεμοστρόβιλο. Η κρίση χτυπά την καρδιά του συστήματος γιατί:

 

α) αναγόρευσε σε υπέρτατο νόμο το κέρδος και την ανταγωνιστικότητα οδηγώντας στην πρωτοφανή ιστορική υπερσυγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια που αφαιρεί ρευστότητα από την παγκόσμια οικονομία και κάνει την φτώχεια ενδημική. Σήμερα το 0,15 % του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει όσο πλούτο παράγει το 99,85% της ανθρωπότητας σε 9 μήνες, οι 3 πλουσιότεροι άνθρωποι έχουν χρήματα ίσα με το ΑΕΠ των 44 φτωχότερων κρατών, 10,9 εκ. άτομα έχουν συνολική περιουσία 43 τρισ. Δολαρίων ενώ ο μισός σχεδόν πληθυσμός τη Γης (3,3 δισ.) ζει με εισόδημα κάτω των 2 δολαρίων ημερησίως. Κι όταν αυτά άρχισαν να μειώνονται, εξαιτίας των ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων, της υπερπαραγωγής και του ολοένα εντεινόμενου ανταγωνισμού, βρήκε τη διέξοδο της απόλυτης κοινωνικής λεηλασίας.

 

β) Ανέδειξε σε κυρίαρχους του πλανήτη τις πολυεθνικές που αντιμετωπίζουν λαούς και χώρες ως αριθμούς και δε διστάζουν να σπείρουν την απόλυτη εξαθλίωση για να πετύχουν τα μέγιστα κέρδη

 

β) Έκανε το κράτος να εκχωρεί αρμοδιότητες και εξουσίες στο ιδιωτικό κεφάλαιο, δανεικά κι αγύριστα, εξοπλιστικές προμήθειες, μεγάλα έργα, να προσφέρει φοροαπαλλαγές, να επιτρέπει την ασύδοτη δράση του, να αυτοδιαλύεται ιδιωτικοποιούμενο,

γ) Έβαλε στο «τιμόνι» της οικονομίας τους σύγχρονους τοκογλύφους,  το τραπεζικό κεφάλαίο και τις αγορές, το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πρόκειται για ιστορικής σημασίας στροφή στο εσωτερικό της αστικής τάξης, προς όφελος μερίδων που δεν σχετίζονται με την παραγωγική διαδικασία και άρα αδιαφορούν για την πτώση της κατανάλωσης. Η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί πλέον με όρους καζίνο μέσω της δημιουργίας ενός «νέου είδους χρήματος». Πρόκειται για το χρήμα που γεννάει χρήμα με τζογαδόρικες κινήσεις στα χρηματιστήρια, χωρίς να περάσει από την παραγωγή.

   δ) Δέσμευσε την Ελλάδα με συμμαχίες σε σχηματισμούς όπως η ΕΕ που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν την κρίση αλλά αντίθετα την επιτείνουν. 

 

   Η σημερινή κρίση είναι δομική, διαρθρωτική και συστημική. Γι’ αυτό είναι βέβαιο ότι σύντομα θα λάβει παγκόσμιες διαστάσεις.

   Μ’ αυτή την έννοια, η αντίσταση των λαών στη σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα έχει ιστορική σημασία. Ειδικά στη σημερινή Ελλάδα η ανασυγκρότηση και η ενίσχυση του εργατικού και λαϊκού κινήματος αποτελεί πλέον προϋπόθεση για την επιβίωση των εργαζομένων και του λαού.

Remember, remember the 6th of December

Της Ειρήνης Γαϊτάνου

Γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ [1]

Έχουν περάσει μόλις τρία χρόνια από την νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Σε αυτά τα τρία χρόνια ο ιστορικός χρόνος υπήρξε πράγματι εξαιρετικά συμπυκνωμένος: Νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις, η Ελλάδα στο μηχανισμό της «τρόικας», σειρά γενικών απεργιών (δύο από τις οποίες 48ωρες - οι πρώτες μετά την πτώση της χούντας), εκατοντάδες κλαδικές, κινητοποιήσεις σε πανεπιστήμια και χώρους εκπαίδευσης, αλλά και το «κίνημα των πλατειών». Ήταν αυτό το τελευταίο που χαρακτηρίστηκε από μεγάλο βάθος, καινοτομίες, ριζοσπαστισμό και αντιφάσεις, που διεκδίκησε για πρώτη φορά τη συγκρότηση νέων σχέσεων των ανθρώπων με την πολιτική και το πολιτικό εν γένει. Για πρώτη φορά; Και ο Δεκέμβρης;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο Δεκέμβρης επιδιώχθηκε γρήγορα να ξεχαστεί. Παρά το εξαιρετικό βάθος του (σε ό, τι αφορά τη χωρική και τη χρονική διάσταση, τη διάρκειά του, τη διάχυση στην πόλη, τις πρωτοβουλίες και τον πειραματισμό στο επίπεδο των μορφών πάλης, τον αντισυστημικό του χαρακτήρα, τη βίαιη αντιπαράθεση με το κράτος και την πολιτική εξουσία), και παρά την σημαντική κοινωνική νομιμοποίηση της οποίας έχαιρε κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του, ο Δεκέμβρης δεν μελετήθηκε, δεν συζητήθηκε στα σοβαρά, δεν συστηματοποιήθηκε η συμβολή του. Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος (από τα ΜΜΕ ως τους αλαλάζοντες «διανοούμενους», τους στρατευμένους μέχρι τέλους στο άρμα του νεοφιλελευθερισμού) επιστράτευσε όλα του τα όπλα μετά το τέλος της εξέγερσης: για να συκοφαντήσει τα χαρακτηριστικά της, προκειμένου να αναιρέσει τη δυναμική της, να αμφισβητήσει το χαρακτήρα της ως εξέγερση. Ακόμα όμως και οι πολιτικοί χώροι που συμμετείχαν σε αυτήν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, βιάστηκαν να ξεπεράσουν την αμηχανία που ένιωθαν κατά την ανάπτυξή της: είτε αποφεύγοντας και, οριακά, ξεχνώντας τη συζήτηση (τμήματα της αριστεράς), είτε προσδίδοντάς της χαρακτηριστικά συγκεκριμένων πολιτικών χώρων (τμήματα της αναρχίας).

Στην πραγματικότητα η εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν το πρώτο κοινωνικό ξέσπασμα της παρούσας περιόδου πολιτικής κρίσης του νεοφιλελευθερισμού, ένα κοινωνικό γεγονός που έθεσε το ερώτημα της συγκρότησης νέων σχέσεων των ανθρώπων με την πολιτική. Στο περιθώριο ή και ενάντια στις παραδοσιακές μορφές άσκησης πολιτικής και τους κατεστημένους τρόπους πολιτικής οργάνωσης, πρότεινε μια εντελώς νέα πολιτική συγκρότηση και στράτευση, προκρίνοντας τις αρχές της αμεσοδημοκρατίας και της ευρείας συμμετοχής, τόσο στις μορφές πάλης όσο και στη λήψη των αποφάσεων. Επανέφερε ως κυρίαρχα στοιχεία, αλλά και ως διακυβεύματα, τα πεδία της καθημερινής ζωής και του δημοσίου χώρου. Διακήρυξε ότι η εξέγερση “ή θα είναι γιορτή ή τίποτα”, με την υλοποίηση πολλών και διαφορετικών πολιτιστικών πρωτοβουλιών (με την ευρεία έννοια του πολιτισμού). Πρωτοστάτησε στην ανασυγκρότηση του πρωτοβάθμιου συνδικαλισμού. Ήταν εκείνες τις μέρες που η πρωτοβουλία των πρωτοβάθμιων σωματείων πρωτοεμφανίστηκε με μαζικούς όρους, σε ρήξη με τον γραφειοκρατικοποιημένο επίσημο συνδικαλισμό (και ορόσημο την κατάληψη της ΓΣΕΕ), σηματοδοτώντας έτσι την πρώτη μαζική εφόρμηση της νεολαίας της ελαστικής απασχόλησης στο προσκήνιο.

Ο Δεκέμβρης προσπάθησε να συνδεθεί με κινήματα και πρωτοβουλίες στο εξωτερικό. Θεμελίωσε με συλλογικούς όρους δομές αλληλεγγύης (ιδίως μετά την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα) και πυροδότησε την ευρεία χρήση των μέσων εναλλακτικής πληροφόρησης. Ήταν εκείνες τις μέρες που για πρώτη φορά μετανάστες συμμετείχαν σε μια εξέγερση με μαζικούς όρους, αν και χωρίς αναγνωρισμένα πολιτικά δικαιώματα [2], διευρύνοντας τα όρια της πολιτικής κοινότητας και θέτοντας το δημοκρατικό πρόβλημα ως πρόβλημα υπέρβασης ορίων [3]. Οι μέρες αυτές έδωσαν επίσης το έναυσμα για δεκάδες καταλήψεις κτιρίων και δημοσίων χώρων, που κράτησαν για μήνες μετά την εξέγερση, και πολλές υπάρχουν ακόμα.

Ο Δεκέμβρης αποκάλυψε τη συστημική βία, οικονομική, φυσική και συμβολική. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει το κρατικό μονοπώλιο στη βία, συγκρούστηκε και επιτέθηκε ενάντια στα οικονομικά και πολιτικά σύμβολα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Γκρέμισε τον πυρήνα του κυρίαρχου πολιτικού λόγου γύρω από τη βία: ότι, απ΄ όπου κι αν προέρχεται, η βία αποτελεί μια προσωρινή εκτροπή από ένα ειρηνικό status quo, που υποτίθεται πως εκπροσωπεί τον «κανόνα» στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Ο μύθος αυτός σήμερα καταρρίπτεται πιο εκκωφαντικά από ποτέ, καθώς ο νεοφιλελευθερισμός καταφεύγει σε όλο και πιο αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης και πολιτικές εντονότερου κοινωνικού και πολιτικού αποκλεισμού.

Στο έδαφος μιας κρίσης οικονομικής και κοινωνικής, που πλήττει ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, μιας κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης και νομιμοποίησης του κράτους και των μηχανισμών του, όπως και των θεσμών, και μιας κρίσης ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού που εκείνη την περίοδο να παίρνει έδειχνε τις διαστάσεις της, πλήττοντας κατά κύριο λόγο τη νεολαία, ο Δεκέμβρης προέβαλε τη δυνατότητα μιας νέας, ευρείας κοινωνικής συμμαχίας: οι διαφορετικές υποκατηγορίες της νεολαίας – μαθητές, φοιτητές, ελαστικά εργαζόμενοι και άνεργοι, μετανάστες, νέοι του περιθωρίου– δεν συμμετείχαν με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και διεκδικήσεις των επιμέρους ταυτοτήτων τους, αλλά στη βάση μιας διαμορφούμενης κοινής ταυτότητας, που δεν αναιρούσε, αλλά σεβόταν τις επιμέρους διαφορές [4].

Σε κάθε περίπτωση, το (ναρκοθετημένο) ερώτημα αν θα θέλαμε έναν ακόμα Δεκέμβρη υπεκφεύγει. Κανένας Δεκέμβρης, Μάης ή Οκτώβρης δεν μπορεί (ευτυχώς, γι΄ αυτούς που εξακολουθούν πραγματικά να στρατεύονται στο όραμα της επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής και που δεν πιστεύουν ότι το τέλος του καπιταλισμού είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας), κανένας δεν μπορεί να είναι επανάληψη οποιουδήποτε Δεκέμβρη, Μάη ή Οκτώβρη. Υπεκφεύγει, όμως, το ερώτημα αυτό για έναν κυρίως λόγο: η δύσκολη αλήθεια της εξέγερσης είναι πως βασικό πρόβλημα του Δεκέμβρη, όπως και κάθε άλλης εξέγερσης ή κινήματος πριν και μετά, είναι η έλλειψη ενός πολιτικού υποκειμένου που θα ξεπερνά το σημερινό κατακερματισμό, το συμβιβασμό, τη φοβικότητα, τη στρατηγική ανεπάρκεια, την έλλειψη οράματος και πολιτισμού. Που θα εμπιστεύεται και θα διδάσκεται από τις κινήσεις των μαζών, πολιτικοποιώντας και ριζοσπαστικοποιώντας τις ταυτόχρονα. Που θα αφήνεται να οδηγηθεί από τη νέα εμπειρία, ώστε να μπορέσει να παρέμβει σε αυτήν [5]. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα που έθεσε ο Δεκέμβρης, ο οποίος άλλωστε από την αρχή δήλωσε ότι δεν διεκδικούσε να είναι απάντηση, αλλά ερώτηση. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα που τίθεται από τότε, κάθε μέρα, στους δρόμους του αγώνα και της σύγκρουσης. Ως τότε, ας κρατήσουμε την αισιόδοξη διαπίστωση του Ζιλ Ντελέζ, στην οποία συνήθιζε να παραπέμπει ο Ντανιέλ Μπενσαϊντ: «Αρχίζουμε πάντα από τη μέση».


Η Ειρήνη Γαϊτάνου είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια πολιτικών επιστημών.
__________________

Σημειώσεις

[1] Από στίχο του τραγουδιού «Οργή», του συγκροτήματος Μεθυσμένα Ξωτικά (διασκευή του τραγουδιού «La rage» της Keny Arcana).

[2] Σύμφωνα με τον Αντρέα Καλύβα, πρόκειται για πολίτες χωρίς πολιτικά δικαιώματα, πολίτες de facto και όχι de jure, που αμφισβητούν τον πολιτικό αποκλεισμό τους δια της συμμετοχής τους. Στο A. Kalyvas, An Anomaly? Some Reflections on the Greek December 2008, Constellations (17.2), 2010.

[3] Βλ. J. Rancière, «Democracy, Republic, Representation», Constellations (13.3), 2006, p. 300.

[4] Πρόκειται για μια «ενότητα μέσα στη διαφορά». Μαρία Καραμεσίνη, Οι δυσκολίες επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων στην Ελλάδα, εφημερίδα Εποχή, 18.01.2009.

[5] S. Kouvelakis, Pour une politique de l΄insurrection. Réflexions à partir du décembre grec: Notes sur la stratégie, αδημοσίευτο χειρόγραφο.

Θέμα: Η σκλήρυνση της αστικής δημοκρατίας

Θόλωσε το φωτοστέφανο του Παπαδήμου

Η σχεδόν απόλυτη πλέον υποταγή του αστικού κράτους στα μονοπώλια είναι η βάση της αυταρχικής μετάλλαξης και η κινούσα αιτία της κυριαρχίας του κατασταλτικού του ρόλου. Κορυφαίο παράδειγμα η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από οικονομικούς παράγοντες καθώς τα οικονομικά κέντρα φαίνεται ότι δεν εμπιστεύονται τους αστούς πολιτικούς, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα.

Εδώ και μερικές μέρες «έχουμε Παπαδήμο» (κατά το «χαμπέμους πάπαμ» των ρωμαιοκαθολικών καρδιναλίων). Και όπως για τους πιστούς του ο Πάπας έχει το αλάθητο, έτσι και ο Παπαδήμος από τα γκεμπελικά μίντια προβάλλεται νυχθημερόν με την τήβεννο του σοφού και σοβαρού τεχνοκράτη (το λάιφ στάιλ στην πολιτική) που θα σώσει τη χώρα από την καταστροφή, στην οποία όλοι την οδηγήσαμε, πολιτικοί και πολίτες, με την ασωτία και αφροσύνη μας.

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Και το σταρ σίστεμ επιχειρείται να «ολοκληρωθεί», όταν ο ίδιος ο Παπαδήμος συστήνει στην Αριστερά να μην τον απορρίπτει αβασάνιστα, επιζητώντας μια βολική για τον ίδιο και το σύστημα που υπηρετεί ανοχή και από το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας. Ο επί γης, όπως και εις τους ουρανούς, Μεσσίας, είναι διαρθρωτικό στοιχείο των εκμεταλλευτικών ιδεολογιών που συγκαλύπτουν τη βαρβαρότητά τους μ’ έναν απατηλό μεσσιανισμό. Δημιουργείται λοιπόν μια υγειονομική ζώνη γύρω από το Μεσσία μας κι όποιος έχει την αποκοτιά να του ασκήσει κριτική, κατακεραυνώνεται. Και είναι αλήθεια ότι κάτι τα ωσαννά των ΜΜΕ, κάτι η απόγνωση του κόσμου, έχουν συμβάλει στο να γεννηθεί σ’ ένα τμήμα της κοινωνίας (διογκωμένο αναμφίβολα από τις δημοσκοπήσεις που έσπευσαν) μια αχτίδα ελπίδας ότι «αυτός μπορεί να διαφέρει από τους άλλους». Οι μάσκες όμως γρήγορα θα πέσουν. Η στυγνή πραγματικότητα της κρίσης, που ο εκλεκτός των αγορών πήρε το χρίσμα από το κεφάλαιο να τη χειριστεί προς όφελός τους, δυστυχώς για τους εργαζόμενους όχι μόνο θα παραταθεί, αλλά θα οξυνθεί με νέα βάρη στις πλάτες τους. Γι’ αυτό είναι ανάγκη χωρίς καθωσπρεπικές αναστολές να απομυθοποιηθεί ο νεόκοπος Μεσσίας, όχι κυρίως σε προσωπική, αλλά σε πολιτική βάση.

Κατ’ αρχάς να μην μας διαφεύγει ότι ο Παπαδήμος δεν προήλθε ούτε από παρθενογένεση ούτε είναι ένας απλός τεχνοκράτης. Αν και η κυρίαρχη άποψη το κρύβει επιμελώς, είναι κορυφαίο στέλεχος των καπιταλιστικών κέντρων και μηχανισμών αλλά και εκ των πρωταγωνιστών στη φαύλη διαχείριση της οικονομίας την κρίσιμη Σημιτική περίοδο («γκρικ στατίστικς», συμφωνίες απαλλαγής σουάπς, ληστεία Χρηματιστηρίου, Ολυμπιάδα, φούσκα ανάπτυξης με δανεικά). Δεν επιλέχτηκε τυχαία από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά επιβλήθηκε τελεσιγραφικά και εκβιαστικά (απειλές από Μέρκελ, φωτογράφισή του από την «τρόικα» του ΠΑΣΟΚ, απειλητικά προς την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δημοσιεύματα του αστικού Τύπου). Αλλά και οι προγραμματικές δηλώσεις του στη Βουλή διέψευσαν τις όποιες αυταπάτες και απάτες. Διαβεβαίωσε απερίφραστα την προσήλωσή του στη δημοσιονομική εξυγίανση, στην υλοποίηση της φοροεπιδρομής, χωρίς να αποκλείσει και νέα βάση που θα απαιτήσουν τα νέα ελλείμματα. Μας καθησύχασε διευκρινίζοντας ότι απλώς θα περιορίσει το υδροκέφαλο και σπάταλο κράτος, όπερ μεθερμηνευόμενον σημαίνει επίταση της εφεδρείας αλλά και άμεσες απολύσεις στο Δημόσιο. Και διακήρυξε ότι αποστολή της κυβέρνησής του πάνω απ’ όλα είναι η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης και των συνοδευτικών μέτρων που θα αλυσοδέσουν το λαό μας, τουλάχιστον μέχρι το 2020 (κατά δήλωση Σόιμπλε) και θα επαναφέρουν το χρέος στα απάνεμα νερά του 120% του ΑΕΠ, που το παρέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ!
Εξάλλου, για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για τον αυταρχισμό και την αντιλαϊκότητα της νέας κυβέρνησης, ο Καίσαρας Βενιζέλος έδωσε το πιο εύγλωττο δείγμα: Κατηγόρησε για υπέρβαση καθήκοντος το Πρωτοδικείο Καλαμάτας που έκρινε έκνομο το χαράτσι της ΔΕΗ ενός πολίτη.

Η τριπλή μάχη του ΣΥΡΙΖΑ

Σταθερά βαδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο που έχει χαράξει τους τελευταίους μήνες, αυτόν της συγκρότησης ενός αντιμνημονιακού - αντινεοφιλελεύθερου μετώπου, το οποίο επιδιώκει να έχει και κοινωνική έκφραση και πολιτική - εκλογική, σε συνεργασία με δυνάμεις και χώρους που ανοιχτά και με συνέπεια, όπως ση­μειώνεται, αντιστρατεύονται τις μνημονιακές πολιτικές της κυρίαρχης πολιτι­κής ελίτ.

Η επιδίωξη αυτή φθάνει έως τη δι­ακυβέρνηση, όπως αποτυπώνεται στο κάλεσμα για τον «νέο συνασπισμό εξουσίας» με πυρήνα την Αριστερά.

Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα κατά την ομιλία του στην ανοιχτή πολιτική συγκέντρωση στο Σπόρτινγκ (22.11), η μάχη κρίνεται σε τρία μέτωπα: στο πε­δίο των κοινωνικών αντιστάσεων, στο πεδίο της υπεράσπισης της δημοκρατί­ας και στο πεδίο της οικοδόμησης της εναλλακτικής λύσης.

Η πολιτική συμμαχιών

Όσον αφορά το πρώτο, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έντονα παρών όχι μόνο σε κινη­τοποιήσεις σε επίπεδο συνδικαλιστι­κό, αλλά και σε κοινωνικούς αγώνες, με αποκορύφωμα τις κινητοποιήσεις για τα χαράτσια και κυρίως το ειδικό τέλος ακινήτων στους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Τα κορυφαία στελέχη του σχήματος βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή δί­πλα στην κατάληψη της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ στο κέντρο έκδοσης εντολών διακο­πής ρεύματος, η οποία την περασμένη εβδομάδα έλαβε διαστάσεις και πέτυχε ευρεία στήριξη κοινωνικών και πο­λιτικών δυνάμεων (είναι άλλωστε γνω­στή η καλή επικοινωνία που διατηρεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ Νίκο Φωτόπουλο).

Την ίδια ώρα απάντηση του αρμόδι­ου επιτρόπου σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή στην Κομισιόν αποκάλυπτε ότι ακόμα και η Κομισιόν δεν νομιμοποιεί τη σύν­δεση φορολογικών υποχρεώσεων με υπηρεσίες όπως η παροχή του ηλεκτρι­κού ρεύματος.

Παράλληλα στο πεδίο των πολιτικών συμμαχιών ο χώρος κάνει μια αποτίμηση του πρώτου κύκλου επαφών με όσες δυνάμεις ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση για τη διερεύνηση της δυ­νατότητας, καταρχήν, κοινής δράσης.

Στο μεταξύ η από κοινού κατάθεση στη Βουλή ερωτήσεων του Αλέξη Τσίπρα και του Παναγιώτη Κουρουμπλή την περασμένη εβδομάδα και η κοινή παρουσία Τσίπρα - Σακοράφα σε εκ­δήλωση - συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐ­ας την ερχόμενη Παρασκευή δείχνουν βήματα κοινής δράσης με στελέχη που διαφοροποιήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ, εί­τε αυτή γίνεται σε επίπεδο μεμονωμέ­νων προσώπων είτε σε επίπεδο χώρων, καθώς πλέον ορισμένοι εκ των «πασοκογενών» εκπροσωπούνται στο νεοϊ­δρυθέν σχήμα της «Ενωτικής Κίνησης» (Κοτζιάς, Κοτσακάς, Κουρουμπλής, Μητρόπουλος, Τσουκαλάς κ.ά.).

Πέρα από το δίλημμα...

Όσον αφορά το στοίχημα της υπε­ράσπισης της δημοκρατίας, ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν στο αίτημα για εκλογές προκειμένου να βγει η χώρα από το αδιέξοδο αναδεικνύοντας το γεγονός ότι το κυρίαρχο μπλοκ «κάνει τα πάντα για να αποτρέψει το ενδεχό­μενο εκλογών».

Όπως σημείωσε ο Τσίπρας στο Σπόρτινγκ, η κυβέρνηση Παπαδήμου συγκροτήθηκε με αποκλειστικό σκοπό την υλοποίηση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου και στην προσπάθεια αυτή επιστράτευσαν κάθε εφεδρεία, από τον Σαμαρά έως τη λαϊκίστικη Ακροδε­ξιά, «μόνο και μόνο για να διευρύνουν την κοινοβουλευτική βάση της νέας κυ­βέρνησης και να αντιμετωπίσουν το εν­δεχόμενο νέων διαφοροποιήσεων».

Τέλος, όσον αφορά την εναλλακτι­κή λύση (αναδιανομή, φορολόγηση του πλούτου, εθνικοποίηση - κοινωνι­κοποίηση τραπεζών κ.λπ.), αυτή τοποθετείται πάντα μέσα σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο και συνακόλουθα αναδεικνύεται η ανάγκη για κοινούς αγώνες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ενδεχομένως αυτό είναι το πιο πιεστικό ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένου του διακηρυγμένου ευρωπαϊκού προσανα­τολισμού του, ενώ την ίδια ώρα το ευ­ρωπαϊκό οικοδόμημα αντιμετωπίζει δι­αλυτική προοπτική.

Σε αυτό το πλαίσιο το σχήμα σηκώ­νει τους τόνους της κριτικής απέναντι στους χειρισμούς σε κορυφαίο επί­πεδο στην Ε.Ε., καθώς και την κριτική απέναντι στο ευρώ, το οποίο μοιάζει να πνέει τα λοίσθια. Χαρακτηριστικά στην ομιλία του στο Σπόρτινγκ ο Τσίπρας ανέφερε ότι «η Ευρώπη στο ση­μείο που έχει φτάσει έχει δυο δρό­μους: ή αλλάζει ή διαλύεται».

Και πρόσθεσε: «Για μας το δίλημμα δεν είναι η παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή στη δραχμή της κοινωνικής καταστροφής», αλλά «η συνέχεια ή η ανατροπή της σημερινής κατάστα­σης». Επί της ουσίας ο χώρος επιδιώκει να μην ταυτιστεί με τις συνέπειες καμί­ας εκ των δύο επιλογών (παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή στη δραχμή) και κα­ταφεύγει στις ίσες αποστάσεις.

Σε κάτι τέτοιο παραπέμπει και το σύνθημα που υιοθετείται στην πρό­σφατη απόφαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής του Επιτροπής «καμία θυσία για το ευρώ», το οποίο απέχει μακράν από το να προτείνει την επι­στροφή στο εθνικό νόμισμα, κάτι που για την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ σημα­τοδοτεί ρήξη με την Ε.Ε. και εθνική αναδίπλωση.

Πηγή :Το Ποντίκι

Με απλά λόγια τι κρύβει η νέα δανειακή σύμβαση

Με απλά λόγια τι κρύβει η νέα δανειακή σύμβαση που πρόθυμα δέχονται οι συνέταιροι στην κυβέρνηση.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΓΙΑ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ

ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ -ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΔΕΚΟ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

ΜΙΣΘΟΙ – ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ 300-500 ΕΥΡΩ

ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ

ΠΑΓΩΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ

ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΑΦΡΥΝΣΕΩΝ

ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΕΦ ΑΠΑΞ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ

ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ 70 , ΜΕ 4Ο ΕΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΦΟΡΩΝ ΕΩΣ ΤΟ 2015

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΠΛΟΥΤΟΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ

ΠΑΓΩΜΑ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ
ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ;

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΣ

Υ.Γ. ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Έντονες αποδοκιμασίες στον Βενιζέλο στην ορκωμοσία της κόρης του

Με αποδοκιμασίες υποδέχτηκαν σήμερα τον υπουργό Οικονομικών Ευ. Βενιζέλο φοιτητές της Νομικής κατά τη διάρκεια της τελετής αποφοίτησης στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ.

Μεταξύ των αποφοίτων και η κόρη του Ευάγγελου Βενιζέλου η οποία ... κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων του Σεπτεμβρίου μάζευε υπογραφές ενάντια στην κατάληψη. Τα συνθήματα όμως που κυριάρχησαν από την πλευρά των φοιτητών ήταν κατά του Μνημονίου και της πολιτικής λιτότητας που ασκεί η κυβέρνηση αλλά και πολλά άλλα που αναφέρονταν στο πανεπιστημιακό άσυλο και στον νέο νόμο πλαίσιο.

Πηγή: www.alterthess.gr

Επιστολή με 5 σφαίρες σε νομαρχιακή επιτροπή του ΠΑΣΟΚ

Απειλητική επιστολή με πέντε κάλυκες, έστειλαν στα γραφεία της νομαρχιακής επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στις Σέρρες, την προηγούμενη εβδομάδα.

Η επιστολή κατονομάζει πέντε στελέχη της νομαρχιακής επιτροπής, μεταξύ αυτών, ο πρόεδρος και ο γραμματέας της επιτροπής και κατηγορούνται για την κατάντια της χώρας.

Η αστυνομία ενημερώθηκε από τον πρόεδρο της επιτροπής και ερευνά το θέμα.

Τα στελέχη όμως της επιτροπής που κατονομάζονται, το έμαθαν μόλις σήμερα από εκπομπή τοπικού τηλεοπτικού σταθμού.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Το διακομματικό μενού της διαπλοκής...

Όλο και περισσότεροι Έλλη­νες αρχίζουν να αντιλαμ­βάνονται ότι η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, που σχηματίστηκε με διαδικασία στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας, ήρθε για να μείνει πολύ περισσότερο από τον αρχικό ορίζοντα της 19ης Φεβρουαρί­ου. Ήδη η... σχεδόν αποκλειστική απο­στολή της, η υλοποίηση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, έχει τροποποι­ηθεί και διευρυνθεί με τρόπο ώστε ο εκλογικός ορίζοντας να απομακρύνε­ται πλέον πολύ.

Παράλληλα, όμως, με την επιμήκυν­ση του χρόνου της κυβερνητικής θητεί­ας έρχεται και η - εκ των πραγμάτων - διεύρυνση του αντικειμένου της. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια έμειναν ανοιχτά πολλά ζητήματα αρκε­τά καυτά, ώστε, όποια κυβέρνηση κι αν τα έπιανε, θα ρίσκαρε μεγάλο πολιτικό κόστος.

Τώρα η κυβέρνηση Παπαδήμου, υπό το προσωπείο της «εθνικής σωτηρίας», μπορεί να δώσει, συναινετικά και δι­ακομματικά, «λύσεις» σε όλες τις εκ­κρεμότητες. Απλώς υπογράφοντας ή έστω διευκολύνοντας την εσωτερική (αυτή τη φορά όμως και... εξωτερική) διαπλοκή, όπως είχε κάνει σχεδόν πριν από 20 χρόνια η κυβέρνηση του Ξενο­φώντα Ζολώτα –  με πρώτο «πιάτο» τις προμήθειες του ΟΤΕ και στη συνέχεια την παραχώρηση των συχνοτήτων της τηλεόρασης στους μεγαλοεκδότες και πολλά άλλα...

Ήδη οι «καυτοί φάκελοι» της κυβέρ­νησης Παπαδήμου ξεπερνούν τους πέντε, ενώ έπεται και συνέχεια, αρκεί να διαπιστωθεί η δέουσα προθυμία... Έτσι, υπό το πρόσχημα της ολοκλήρω­σης του PSI Plus, της χορήγησης της επόμενης δόσης του δανείου ή / και της διαχείρισης μιας κατάρρευσης του ευρώ ή μιας αναδιάρθρωσης της ευρωζώνης, η κυβέρνηση αυτή, που διαμορ­φώθηκε για να διαχειριστεί μια συμ­φωνία που (μάλλον) πλέον δεν υπάρ­χει, θα νομοθετήσει μια σειρά άλλες διευκολύνσεις προς την εγχώρια και ξένη διαπλοκή, η οποία με τη σειρά της θα στηρίξει (πολιτικά και επικοινωνια­κά) και την επιμήκυνση της κυβερνητι­κής θητείας όσο χρειαστεί.

1. Το bailout της Siemens

O  αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος έχει ήδη αναλάβει επίσημα την εξωδικαστική επίλυ­ση (συμβιβασμός) των διαφορών του ελληνικού Δημοσίου με τη Siemens. Πρόκειται για μια υπόθεση που, όπως θα θυμούνται οι αναγνώστες του «Π» (που πρώτο είχε γράψει για το θέμα), είχε αναλάβει ο εμπιστότερος των εμπίστων (την περίοδο εκείνη...) του ΓΑΠ Χάρης Παμπούκης.

Με δεδομένο ότι η Siemens  τις τε­λευταίες δεκαετίες είχε δαπανήσει σε δωροδοκίες πολιτικών στην Ελλάδα περίτα 100 εκατ. ευρώ για να εξασφαλίσει προμήθειες σε όλο το φάσμα των δημοσίων έργων περί τα 10-15 δισ. ευ­ρώ, το λεγόμενο «κόστος πωλήσεων» είναι ούτως ή άλλως πολύ χαμηλό (περίπου 10%).

Αυτό από την περίοδο Παμπούκη είχε επιτρέψει στη γερμανική εταιρεία να διαπραγματευ­τεί (κατά τις πληροφο­ρίες που τότε διέρρεαν) μία αποζημίωση της τάξης των 100-150 εκατ. ευρώ. Με το ποσό αυ­τό η Siemens  θα τερμάτιζε τη διαρκή φθορά και δυσφήμιση του ονόματός της. Κάτι που ίσως να μην επηρεάζει τις πωλήσεις οικιακών συσκευών, αλλά σίγουρα διαμορφώνει απαγορευτικό παράγοντα εάν πρόκειται για δημόσιο συμβόλαιο.

Δεν είναι τυχαίο ότι, εξαιτίας της εμπλοκής αυτής, έχει μπει πάγος στο νέο σύστημα επικύρωσης ει­σιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη σηματοδό­τηση σιδηροδρομικών έργων και σε πολλά άλλα σημαντικά προγράμματα. Κάτι που σημαίνει ότι, ενώ οι δουλειές έχουν «κερδηθεί», δεν μπορούν να υπογραφούν.

Ο Βενιζέλος, λοιπόν, διαρρέει τώρα ότι με 200 - 250 εκατ. ευρώ θα φέρει τον συμβιβασμό με σχεδόν διπλά­σια χρήματα από αυτά του Παμπούκη, ώστε το θέμα να κλείσει με «επιτυχία» και πολλά χειροκροτήματα. Τι κι αν πολλοί (όπως η Επιτροπή Αντα­γωνισμού) υπολογίζουν την προβλεπό­μενη αποζημίωση της Siemens  στο 1 δισ. (ή και 2 δισ., αν υπολογιστούν τα διαφυγόντα κέρδη εταιρειών που, αν και δικαιούνταν κάποιες από τις συμβάσεις, τις έχασαν λόγω των δωροδοκιών...).

Τέτοια ποσά είναι μάλλον απίθανό να τα δώσουν ποτέ οι Γερμανοί τώρα που μας έχουν στο τσεπάκι. Και το κακό εί­ναι ότι κάπως έτσι θα κλείσει και το θέ­μα των γερμανικών αποζημιώσεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για το κατοχικό δάνειο, που μάλλον θα συμψηφιστεί σε κάποια υποπαράγραφο της νέας δα­νειακής σύμβασης.

2. «Έντιμη λύση» για τα υποβρύχια

Οι Γερμανοί θεωρούν τον τερματισμό της εκκρεμότητας της  Siemens  ένα θέμα με μεγάλη σημασία για την επιστρο­φή τους στο ελληνικό επιχειρείν. Το Βε­ρολίνο εκτιμά πως η Siemens  έπρεπε να πληρώσει (όπως άλλωστε συνέβη και στη Γερμανία), αλλά πιστεύει ότι ο πολυετής διασυρμός της εταιρείας δεν εξυπηρετεί πλέον κάτι, παρά μόνο το πολιτικό αλισβερίσι στην Ελλάδα.

Όταν τον περασμένο Μάρτιο ο Παμπού κης είχε συναντηθεί με τον άν­θρωπο (για τις ειδικές αποστολές) της Μέρκελ Uwe Corsep ius, το ενδιαφέρον μονοπώλησε η «υπόθεση Siemens». Πράγματι η γερμανική πλευρά επιδιώ­κει πιεστικά να κλείσει το θέμα για να ξαναμπεί επιχειρηματικά ο βαυαρικός κολοσσός, καθαρότερος, στην ελληνι­κή πιάτσα.

Μεταξύ των προϋποθέσεων για να πληρώσει η γερμανική πλευρά την αποζημίωση λέγεται ότι περιλαμβάνε­ται και το χαμήλωμα των τόνων για την υπόθεση των συμβάσεων των υποβρυ­χίων και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Τα ναυπηγεία δεν βρίσκονται πλέον σε γερμανικά χέρια, αλλά σε όλους είναι γνωστό ότι η μεταβίβαση στο Άμπου Ντάμπι έγινε υπό την εποπτεία τους και πως τα deals τα είχαν κλείσει γερμανι­κές εταιρείες, οι οποίες έχουν κατηγο­ρηθεί για μίζες.

Και εδώ λοιπόν υπάρχει ένα αίτημα για μορατόριουμ. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι από την περίοδο των επαφών Παμπούκη - Corsepius  η υπόθεση της σύμβασης των υποβρυχίων έχει πάρει την οδό των δικαστηρίων με την άσκηση ποινικών διώξεων. Βέβαια, ένα γε­νικότερο μορατόριουμ με τους Γερμανούς δεν μπορεί να αποκλείσει και ένα βούλευμα για την απαλλαγή των εμπλεκομένων στα υποβρύχια.

Δηλαδή ένα γενικό κουκούλωμα για το... καλό της επόμενης ημέρας. Άλλωστε οι Γερμανοί έχουν δείξει τα δόντια τους όποτε χρειάστηκε να υπερασπιστούν τις μπίζνες των πολυεθνι­κών τους.

Σήμερα πολλοί το έχουν ξεχάσει, αλ­λά τις ημέρες που διακυβευόταν η τρί­τη δόση του δανείου και οι πιέσεις για τη Siemens είχαν κορυφωθεί, οι ελληνικές αρχές βρέθηκαν αντιμέτωπες με την... άνετη αποχώρηση από την Ελ­λάδα τού υπό κατηγορία μεγαλοστελέχους της εταιρείας Φόλκερ Γιουνγκ. Απλώς για να θυμίζει ότι, σε μία περίο­δο που η αντιπαράθεση οξύνεται για τα «ζωτικής σημασίας» θέματα, οι Γερμα­νοί φροντίζουν να εξαφανίσουν και τις εστίες τριβής καιτα ίχνη...

3. Το άγαρμπο φλερτ για τη ΔΕΗ

Εφόσον η ατζέντα Παμπούκη -Corsepius  εξακολουθεί να υφίσταται στα τεχνικά θέματα (δηλαδή όχι στις οικονομικές συμφωνίες, αλλά στα εμπορικά αντικείμενα), το επόμενο θέ­μα των Γερμανών είναι η με κάθε τρόπο επανενεργοποίηση της μη δεσμευ­τικής συμφωνίας που είχε υπογράψει η Επιχείρηση με την RWE επί Ν.Δ. Το αί­τημα για συμφωνία ξανάπεσε στο τρα­πέζι, με τη γερμανική πλευρά να πιέζει έντονα.

Η RWE  είναι ο δεύτερος μεγαλύτε­ρος όμιλος ηλεκτροπαραγωγής στη Γερμανία (μετά την Ε-ΟΝ) με έδρα το Έσσεν. Επί ημερών Τάκη Αθανασόπου­λου στο τιμόνι της Επιχείρησης, το σχε­τικό μνημόνιο συνεργασίας των δύο πλευρών είχε υπογραφεί... νύχτα, με τους «Financial Times» να κάνουν τότε λόγο για τη μονοπωλιακή θέση της ΔΕΗ στην ελληνική αγορά και να καταγρά­φουν το ενδιαφέρον των Γερμανών για κοινοπραξία στον αγωγό φυσικού αερί­ου Nabucco.

Τώρα, όμως, η κυριότερη επιδίωξη του Βερολίνου είναι η μεταφορά ρυ­πογόνων μονάδων παραγωγής ηλε­κτρικού ρεύματος σε αγορές της περιφέρειας. Και εν προκειμένω η Ελλάδα μπορεί να είναι μία βολική αγορά. Τό­τε το σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία κοινού σχήματος, όπου η RWE  θα ήλεγχε το 51%, για να αναλάβει τη δημιουρ­γία τριών μονάδων λιθάνθρακα.

Τώρα, με τον Φωτόπουλο στα κάγκε­λα για το χαράτσι και τον Βενιζέλο να χρειάζεται πάλι να φέρει κάτι περισσό­τερο, το σύμφωνο μπορεί να τροποποιηθεί. Όμως και η ΔΕΗ βρίσκεται σε τρο­χιά γερμανικών συμφερόντων.

4. Τραπεζική μοιρασιά με... σεφ Παπαδήμο

Το σημαντικότερο ίσως deal  που θα διαχειριστεί η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι βέβαια η μοιρασιά του τραπε­ζικού συστήματος. Και εδώ ο πρωθυπουργός είναι ο μετρ (ή σεφ, αν προτιμάτε), αφού προέρχεται από τον χώρο αυτόν.

Υπό την προϋπόθεση ότι οι Γάλλοι (Societe Generale  και Credit Agricole ) θα κρατήσουν τα δύο ελληνικά μα­γαζιά (Εμπορική και Γενική) που απέκτησαν πριν από μερικά χρόνια (πλη­ρώνοντας δύο φορές τουλάχιστον τη σημερινή συνολική αξία του ελληνι­κού τραπεζικού συστήματος...) και ότι τα αραβικά κεφάλαια θα ελέγξουν το κοινό σχήμα  Alpha -  Eurobank, το ενδι­αφέρον στρέφεται αναγκαστικά στην Εθνική Τράπεζα.

Για τη «μεγάλη μας φίλη», που έλε­γαν κάποτε τα σποτάκια της TV, μόνιμος ενδιαφερόμενος με τον έναν ή τον άλ­λο τρόπο είναι η Deutsche Bank. Είτε αναφορικά με την πολύφερνη συμμε­τοχή της ΕΤΕ στη FinansBank της Τουρκίας είτε με το απευθείας ενδιαφέρον για την ίδια την τράπεζα που τελεί υπό ημικρατικό καθεστώς.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν έχου­με όλοι ξεχάσει ότι η  Deutsche Bank είναι η μεγάλη γερμανική τράπεζα που, ενώ σόρταρε τα ελληνικά ομόλογα, εί­χε κληθεί ως σύμβουλος του Δημοσίου (και πληρώθηκε) για τις κρατικές τράπεζες και τις μεγάλες μπίζνες των ιδι­ωτικοποιήσεων.

Το δεύτερο θέμα αφορά την Πειραι­ώς, αλλά ακόμη περισσότερο το πού θα καταλήξουν οι μικρές κρατικές τρά­πεζες που λειτουργούν υπό καθεστώς ιδιωτικού τομέα (Attica  κ.λπ.), οι οποί­ες είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι θα κρατικοποιηθούν μετά το PSI. Για το θέμα αυτό βέβαια οι υποψήφιοι περιμένουν τα δεδομένα που θα προ­κύψουν μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το κούρεμα, ώστε να γνωρίζουν αν μετά τις διεργασίες αυτές θα υπάρχουν τράπεζες ή απλώς κελύφη με υποχρεώσεις και κρατικές εγγυήσεις...

5. Οι δρόμοι στους παραδοσιακούς

Όσο διαρκούν οι κυβερνητικές αγκαλίτσες και τα... φιλάκια, θα πρέπει να κλείσει το θέμα με τους πέντε μεγά­λους αυτοκινητόδρομους και συγκεκριμένα την Ιονία Οδό, την Ολυμπία Οδό, τον αυτοκινητόδρομο «Μορέας», τον Ε-65 και την ΠΑΘΕ για το τμήμα από τη Μαλακάσα μέχρι το Κλειδί.

Τα έργα αυτά εδώ και μήνες χάσκουν στο κενό, αφού οι τράπεζες λάκισαν και οι εργολάβοι που έχουν αναλάβει την κατασκευή και την εκμετάλλευσή τους υποστηρίζουν ότι δεν έχουν ευρώ να διαθέσουν.

Εν ολίγοις με την τρικομματική ευλο­γία θα προσπαθήσουν να περάσουν τα νέα μέτρα για το ξεμπλοκάρισμα των έργων, ώστε να μην επιχειρήσει κανείς στο μέλλον να θέσει ερωτήματα, να αμ­φισβητήσει χειρισμούς, να επιχειρήσει να ξεδιαλύνει τις γκρίζες ζώνες, να ζη­τήσει τον λόγο…

Το σχέδιο απεμπλοκής μεταξύ άλ­λων προβλέπει τη χρηματοδότηση από το Δημόσιο του εγγυοδοτικού ταμείου με 1,5 δισ. ευρώ, ποσό που θα αφαιρεθεί βέβαια από τα προγράμματα των υπουργείων και θα δοθεί στην Ευρωπα­ϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Στη συνέχεια η ΕΤΕ θα δανείσει με 4,5 δισ. ευρώ τις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες στη συ­νέχεια θα δανείσουν τους εργολάβους για να ξαναπιάσουν δουλειά στα έργα.

Για να το κάνουμε πιο λιανά, με τη ρύθμιση αυτή επί της ουσίας αλλάζουν βασικοί όροι των συμβάσεων παραχώ­ρησης, όπως ο όρος που λέει ότι τα δάνεια των τραπεζών είναι υποχρεωμένοι να τα διασφαλίζουν οι παραχωρησιούχοι, δηλαδή ο ι εργολάβοι.

Ένας άλλος βασικός όρος που θα αλλάξει είναι η τιμολογιακή πολιτική, αφού το ελληνικό Δημόσιο, για να κα­τευνάσει την κοινή γνώμη, θα «πουλήσει» έκπτωση στο αντίτιμο με αντάλ­λαγμα την παραχώρηση των μελλοντι­κών εσόδων του από την είσπραξη των διοδίων στους εργολάβους.

Με απλά λόγια, για να επιτευχθεί μείωση των διοδίων κατά 50% στα υπό κατασκευή τμήματα και κατά 25% στα τμήματα που έχουν παραδοθεί στην κυκλοφορία αλλά δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί οι εργασίες κατασκευής, θα γίνει τροποποίηση των συμβάσεων που ορίζουν τα μελλοντικά έσοδα του Δημοσίου.

Επισημαίνεται ότι τα έσοδα των εργο­λάβων από τα διόδια δεν θα μειωθούν, απλώς υπόσχονται ότι θα εφαρμόσουν εκπτωτικές πολιτικές για τους συχνούς χρήστες των δρόμων. Με λεφτά

φορτωθούν στην πλάτη τους οι  Έλληνες φορολογούμενοι...

Τεχνητή η διόγκωση του ελλείμματος

Συντριπτική για την μεθόδευση τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος από την ΕΛΣΤΑΤ υπήρξε η απάντηση που έδωσε στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή ο Επίτροπος Αλγκίρντας Σεμέτα.

Ο κ. Σεμέτα ξεκαθαρίζει πως «η αρχική συμπερίληψη εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης ολόκληρης της έκτασης των οφειλών των νοσοκομείων στις προβλέψεις του ελλείμματος για το 2009 δεν έγινε με παρότρυνση της Επιτροπής»!

Σύμφωνα με τον κ. Χουντή, από την απάντηση του Επιτρόπου προκύπτει ότι ενώ οι νοσοκομειακές δαπάνες έπρεπε να καταγράφονται στη βάση αυτοτελών χρήσεων, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αμέσως μόλις ανέλαβε, και χωρίς να υπάρχει σχετική υποχρέωση εκ μέρους της Κομισιόν ή της Eurostat, φούσκωσε με τα χρέη των νοσοκομείων τα δημόσια ελλείμματα των ετών 2008, και κυρίως του 2009.

Μεταξύ άλλων, στην ερώτησή του ο Ν. Χουντής ζητούσε να μάθει πρώτον με βάση ποιο άρθρο του Ευρωπαϊκού Συστήματος Εθνικών και Περιφερειακών Λογαριασμών (ESA 95) δικαιολόγησε η ελληνική κυβέρνηση την εισαγωγή των μη επαναλαμβανόμενων δαπανών στο έλλειμμα του 2009 και αν υπήρξε σχετική υπόδειξη εκ μέρους της Eurostat και δεύτερον, αν ήταν υποχρεωμένη η ελληνική κυβέρνηση να συμπεριλάβει για εκείνο το έτος τις μη επαναλαμβανόμενες δαπάνες, που αφορούσαν προμηθευτές νοσοκομειακού υλικού, καθώς και ποια άλλα κράτη μέλη έχουν εντάξει στους εθνικούς λογαριασμούς τους, μη επαναλαμβανόμενες δαπάνες που αφορούν σε οφειλές προς προμηθευτές υγειονομικού υλικού στα δημόσια νοσοκομεία.

Στην απάντησή του ο κ. Σεμέτα, τονίζει ότι σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες «όλες οι ροές πρέπει να καταγράφονται στη βάση αυτοτελών χρήσεων» και επομένως και «οι κρατικές δαπάνες πρέπει, να καταγράφονται στη βάση αυτοτελών χρήσεων, όταν προκύπτει υποχρέωση πληρωμής από την παροχή εμπορεύματος ή υπηρεσίας και όχι κατά τη στιγμή του διακανονισμού».

Όσο για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση το θέμα, σημειώνει ότι «τα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία συγκέντρωναν απλήρωτες υποχρεώσεις προς τους προμηθευτές τους για μια μεγάλη χρονική περίοδο και οι σχετικές δαπάνες δεν είχαν καταγραφεί στον υπολογισμό του κρατικού ελλείμματος».

Υπενθυμίζεται ότι στις 12 Δεκεμβρίου, ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Α. Γεωργίου έχει κληθεί από τον οικονομικό εισαγγελέα, προκειμένου, με την ιδιότητα του υπόπτου, να δώσει εξηγήσεις για το θέμα.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες και τα δημοσιεύματα του Τύπου, για τις οποίες έχει καταθέσει μηνυτήρια αναφορά και ο Δικηγορικός Σύλλογος, τα στοιχεία του ελλείμματος παραποιήθηκαν ώστε να εμφανίζονται ότι αγγίζουν το 15,5%, προκειμένου να ληφθούν επιπλέον μέτρα, ενώ ουσιαστικά το έλλειμμα ήταν πολύ μικρότερο.

Η έκτη δόση φαγώθηκε πριν φτάσει, τώρα πάμε για την έβδομη

Με τρεις μήνες καθυστέρηση και με την... τρίτη απόφαση του Eurogroup, η περίφημη έκτη δόση, που κατήντησε να γίνει το συντομότερο ανέκδοτο, θεωρητικά έχει αρχίσει να παίρνει τον δρόμο για την Ελλάδα.

Πρόκειται για 8 δις ευρώ που θα... εξαφανιστούν εν ριπή οφθαλμού και αμέσως μετά θα αρχίσουν οι διαδικασίες για την έβδομη δόση, που όμως θα είναι η πρώτη του επόμενου δανείου και επομένως θα υπόκειται σε βαρύτερες προϋποθέσεις και υποχρεώσεις, καθώς θα σχετιστεί με την εφαρμογή των συμφωνιών της 27ης Οκτωβρίου.

Οι οποίες, όμως, συμφωνίες της 27ης Οκτωβρίου παραμένουν στον αέρα, καθώς θα επαναπροσδιοριστούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 9ης Δεκεμβρίου, μια και, όπως συνήθως συμβαίνει, πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής τους άρχισαν οι αμφισβητήσεις για την επάρκειά τους.

Την ίδια ώρα, τα 13 με 14 δις ευρώ άγγιξε η εκροή τραπεζικών καταθέσεων μόνο στη διάρκεια του διμήνου Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου, όπως αποκάλυψε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής.

Η εκροή αποδόθηκε από τον κ. Προβόπουλο στην πολιτική αβεβαιότητα που επικράτησε στη διάρκεια αυτών των δύο μηνών, αλλά και στο πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου - αλλά μέχρι στιγμής ουδείς έχει αναλάβει τις ευθύνες του.

Αντίθετα, ο κ. Παπανδρέου, σα να μην συνέβη τίποτε, ως εάν να μην προκάλεσε ο ίδιος αυτήν την αναστάτωση με την ιδεά περί δημοψηφίσματος, συνεχίζει τις επαφές του με στελέχη του κόμματος, με αντικείμενο την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ.

Όπως μάθαμε, μέσα σε μια ημέρα, είδε τους Γιάννη Ραγκούση, Φώφη Γεννηματά, Παντελή Οικονόμου, Παντελή Τζωρτζάκη, Μάρκο Μπόλαρη και Μανώλη Μπεντενιώτη!

Όλα για την καρέκλα, δηλαδή.

Και γιατί όχι; Εδώ Γαλλία και Γερμανία βρήκαν λόγο για να διαφωνήσουν, καθώς και οι δύο χώρες διεκδικούν τη θέση του επικεφαλής οικονομολόγου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), από την οποία αποχώρησε ο Γερμανός Γιούργκεν Σταρκ.

«Το Βερολίνο και το Παρίσι θεωρούν το καθένα από την πλευρά του ότι έχει δικαίωμα στη θέση», έγραψε η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Το Παρίσι, λέει, προωθεί τον Μπενουά Κερέ, υφυπουργό των Οικονομικών, ο οποίος ορίσθηκε την περασμένη εβδομάδα μέλος του διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για να καταλάβει τη θέση του Ιταλού Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι, ο οποίος παραιτήθηκε.

Το Βερολίνο, από την πλευρά του, προωθεί την υποψηφιότητα του Γεργκ Ασμουσεν.

Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη, λύσεις δεν βρίσκονται, αλλά ουδείς χάνει το ενδιαφέρον του για καρέκλες και αξιώματα...