Remember, remember the 6th of December

Της Ειρήνης Γαϊτάνου

Γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ [1]

Έχουν περάσει μόλις τρία χρόνια από την νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Σε αυτά τα τρία χρόνια ο ιστορικός χρόνος υπήρξε πράγματι εξαιρετικά συμπυκνωμένος: Νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις, η Ελλάδα στο μηχανισμό της «τρόικας», σειρά γενικών απεργιών (δύο από τις οποίες 48ωρες - οι πρώτες μετά την πτώση της χούντας), εκατοντάδες κλαδικές, κινητοποιήσεις σε πανεπιστήμια και χώρους εκπαίδευσης, αλλά και το «κίνημα των πλατειών». Ήταν αυτό το τελευταίο που χαρακτηρίστηκε από μεγάλο βάθος, καινοτομίες, ριζοσπαστισμό και αντιφάσεις, που διεκδίκησε για πρώτη φορά τη συγκρότηση νέων σχέσεων των ανθρώπων με την πολιτική και το πολιτικό εν γένει. Για πρώτη φορά; Και ο Δεκέμβρης;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο Δεκέμβρης επιδιώχθηκε γρήγορα να ξεχαστεί. Παρά το εξαιρετικό βάθος του (σε ό, τι αφορά τη χωρική και τη χρονική διάσταση, τη διάρκειά του, τη διάχυση στην πόλη, τις πρωτοβουλίες και τον πειραματισμό στο επίπεδο των μορφών πάλης, τον αντισυστημικό του χαρακτήρα, τη βίαιη αντιπαράθεση με το κράτος και την πολιτική εξουσία), και παρά την σημαντική κοινωνική νομιμοποίηση της οποίας έχαιρε κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του, ο Δεκέμβρης δεν μελετήθηκε, δεν συζητήθηκε στα σοβαρά, δεν συστηματοποιήθηκε η συμβολή του. Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος (από τα ΜΜΕ ως τους αλαλάζοντες «διανοούμενους», τους στρατευμένους μέχρι τέλους στο άρμα του νεοφιλελευθερισμού) επιστράτευσε όλα του τα όπλα μετά το τέλος της εξέγερσης: για να συκοφαντήσει τα χαρακτηριστικά της, προκειμένου να αναιρέσει τη δυναμική της, να αμφισβητήσει το χαρακτήρα της ως εξέγερση. Ακόμα όμως και οι πολιτικοί χώροι που συμμετείχαν σε αυτήν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, βιάστηκαν να ξεπεράσουν την αμηχανία που ένιωθαν κατά την ανάπτυξή της: είτε αποφεύγοντας και, οριακά, ξεχνώντας τη συζήτηση (τμήματα της αριστεράς), είτε προσδίδοντάς της χαρακτηριστικά συγκεκριμένων πολιτικών χώρων (τμήματα της αναρχίας).

Στην πραγματικότητα η εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν το πρώτο κοινωνικό ξέσπασμα της παρούσας περιόδου πολιτικής κρίσης του νεοφιλελευθερισμού, ένα κοινωνικό γεγονός που έθεσε το ερώτημα της συγκρότησης νέων σχέσεων των ανθρώπων με την πολιτική. Στο περιθώριο ή και ενάντια στις παραδοσιακές μορφές άσκησης πολιτικής και τους κατεστημένους τρόπους πολιτικής οργάνωσης, πρότεινε μια εντελώς νέα πολιτική συγκρότηση και στράτευση, προκρίνοντας τις αρχές της αμεσοδημοκρατίας και της ευρείας συμμετοχής, τόσο στις μορφές πάλης όσο και στη λήψη των αποφάσεων. Επανέφερε ως κυρίαρχα στοιχεία, αλλά και ως διακυβεύματα, τα πεδία της καθημερινής ζωής και του δημοσίου χώρου. Διακήρυξε ότι η εξέγερση “ή θα είναι γιορτή ή τίποτα”, με την υλοποίηση πολλών και διαφορετικών πολιτιστικών πρωτοβουλιών (με την ευρεία έννοια του πολιτισμού). Πρωτοστάτησε στην ανασυγκρότηση του πρωτοβάθμιου συνδικαλισμού. Ήταν εκείνες τις μέρες που η πρωτοβουλία των πρωτοβάθμιων σωματείων πρωτοεμφανίστηκε με μαζικούς όρους, σε ρήξη με τον γραφειοκρατικοποιημένο επίσημο συνδικαλισμό (και ορόσημο την κατάληψη της ΓΣΕΕ), σηματοδοτώντας έτσι την πρώτη μαζική εφόρμηση της νεολαίας της ελαστικής απασχόλησης στο προσκήνιο.

Ο Δεκέμβρης προσπάθησε να συνδεθεί με κινήματα και πρωτοβουλίες στο εξωτερικό. Θεμελίωσε με συλλογικούς όρους δομές αλληλεγγύης (ιδίως μετά την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στην Κωνσταντίνα Κούνεβα) και πυροδότησε την ευρεία χρήση των μέσων εναλλακτικής πληροφόρησης. Ήταν εκείνες τις μέρες που για πρώτη φορά μετανάστες συμμετείχαν σε μια εξέγερση με μαζικούς όρους, αν και χωρίς αναγνωρισμένα πολιτικά δικαιώματα [2], διευρύνοντας τα όρια της πολιτικής κοινότητας και θέτοντας το δημοκρατικό πρόβλημα ως πρόβλημα υπέρβασης ορίων [3]. Οι μέρες αυτές έδωσαν επίσης το έναυσμα για δεκάδες καταλήψεις κτιρίων και δημοσίων χώρων, που κράτησαν για μήνες μετά την εξέγερση, και πολλές υπάρχουν ακόμα.

Ο Δεκέμβρης αποκάλυψε τη συστημική βία, οικονομική, φυσική και συμβολική. Αρνήθηκε να αναγνωρίσει το κρατικό μονοπώλιο στη βία, συγκρούστηκε και επιτέθηκε ενάντια στα οικονομικά και πολιτικά σύμβολα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Γκρέμισε τον πυρήνα του κυρίαρχου πολιτικού λόγου γύρω από τη βία: ότι, απ΄ όπου κι αν προέρχεται, η βία αποτελεί μια προσωρινή εκτροπή από ένα ειρηνικό status quo, που υποτίθεται πως εκπροσωπεί τον «κανόνα» στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Ο μύθος αυτός σήμερα καταρρίπτεται πιο εκκωφαντικά από ποτέ, καθώς ο νεοφιλελευθερισμός καταφεύγει σε όλο και πιο αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης και πολιτικές εντονότερου κοινωνικού και πολιτικού αποκλεισμού.

Στο έδαφος μιας κρίσης οικονομικής και κοινωνικής, που πλήττει ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, μιας κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης και νομιμοποίησης του κράτους και των μηχανισμών του, όπως και των θεσμών, και μιας κρίσης ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού που εκείνη την περίοδο να παίρνει έδειχνε τις διαστάσεις της, πλήττοντας κατά κύριο λόγο τη νεολαία, ο Δεκέμβρης προέβαλε τη δυνατότητα μιας νέας, ευρείας κοινωνικής συμμαχίας: οι διαφορετικές υποκατηγορίες της νεολαίας – μαθητές, φοιτητές, ελαστικά εργαζόμενοι και άνεργοι, μετανάστες, νέοι του περιθωρίου– δεν συμμετείχαν με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και διεκδικήσεις των επιμέρους ταυτοτήτων τους, αλλά στη βάση μιας διαμορφούμενης κοινής ταυτότητας, που δεν αναιρούσε, αλλά σεβόταν τις επιμέρους διαφορές [4].

Σε κάθε περίπτωση, το (ναρκοθετημένο) ερώτημα αν θα θέλαμε έναν ακόμα Δεκέμβρη υπεκφεύγει. Κανένας Δεκέμβρης, Μάης ή Οκτώβρης δεν μπορεί (ευτυχώς, γι΄ αυτούς που εξακολουθούν πραγματικά να στρατεύονται στο όραμα της επαναστατικής κοινωνικής αλλαγής και που δεν πιστεύουν ότι το τέλος του καπιταλισμού είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας), κανένας δεν μπορεί να είναι επανάληψη οποιουδήποτε Δεκέμβρη, Μάη ή Οκτώβρη. Υπεκφεύγει, όμως, το ερώτημα αυτό για έναν κυρίως λόγο: η δύσκολη αλήθεια της εξέγερσης είναι πως βασικό πρόβλημα του Δεκέμβρη, όπως και κάθε άλλης εξέγερσης ή κινήματος πριν και μετά, είναι η έλλειψη ενός πολιτικού υποκειμένου που θα ξεπερνά το σημερινό κατακερματισμό, το συμβιβασμό, τη φοβικότητα, τη στρατηγική ανεπάρκεια, την έλλειψη οράματος και πολιτισμού. Που θα εμπιστεύεται και θα διδάσκεται από τις κινήσεις των μαζών, πολιτικοποιώντας και ριζοσπαστικοποιώντας τις ταυτόχρονα. Που θα αφήνεται να οδηγηθεί από τη νέα εμπειρία, ώστε να μπορέσει να παρέμβει σε αυτήν [5]. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα που έθεσε ο Δεκέμβρης, ο οποίος άλλωστε από την αρχή δήλωσε ότι δεν διεκδικούσε να είναι απάντηση, αλλά ερώτηση. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα που τίθεται από τότε, κάθε μέρα, στους δρόμους του αγώνα και της σύγκρουσης. Ως τότε, ας κρατήσουμε την αισιόδοξη διαπίστωση του Ζιλ Ντελέζ, στην οποία συνήθιζε να παραπέμπει ο Ντανιέλ Μπενσαϊντ: «Αρχίζουμε πάντα από τη μέση».


Η Ειρήνη Γαϊτάνου είναι μεταπτυχιακή φοιτήτρια πολιτικών επιστημών.
__________________

Σημειώσεις

[1] Από στίχο του τραγουδιού «Οργή», του συγκροτήματος Μεθυσμένα Ξωτικά (διασκευή του τραγουδιού «La rage» της Keny Arcana).

[2] Σύμφωνα με τον Αντρέα Καλύβα, πρόκειται για πολίτες χωρίς πολιτικά δικαιώματα, πολίτες de facto και όχι de jure, που αμφισβητούν τον πολιτικό αποκλεισμό τους δια της συμμετοχής τους. Στο A. Kalyvas, An Anomaly? Some Reflections on the Greek December 2008, Constellations (17.2), 2010.

[3] Βλ. J. Rancière, «Democracy, Republic, Representation», Constellations (13.3), 2006, p. 300.

[4] Πρόκειται για μια «ενότητα μέσα στη διαφορά». Μαρία Καραμεσίνη, Οι δυσκολίες επαγγελματικής αποκατάστασης των νέων στην Ελλάδα, εφημερίδα Εποχή, 18.01.2009.

[5] S. Kouvelakis, Pour une politique de l΄insurrection. Réflexions à partir du décembre grec: Notes sur la stratégie, αδημοσίευτο χειρόγραφο.

Θέμα: Η σκλήρυνση της αστικής δημοκρατίας

Θόλωσε το φωτοστέφανο του Παπαδήμου

Η σχεδόν απόλυτη πλέον υποταγή του αστικού κράτους στα μονοπώλια είναι η βάση της αυταρχικής μετάλλαξης και η κινούσα αιτία της κυριαρχίας του κατασταλτικού του ρόλου. Κορυφαίο παράδειγμα η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από οικονομικούς παράγοντες καθώς τα οικονομικά κέντρα φαίνεται ότι δεν εμπιστεύονται τους αστούς πολιτικούς, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα.

Εδώ και μερικές μέρες «έχουμε Παπαδήμο» (κατά το «χαμπέμους πάπαμ» των ρωμαιοκαθολικών καρδιναλίων). Και όπως για τους πιστούς του ο Πάπας έχει το αλάθητο, έτσι και ο Παπαδήμος από τα γκεμπελικά μίντια προβάλλεται νυχθημερόν με την τήβεννο του σοφού και σοβαρού τεχνοκράτη (το λάιφ στάιλ στην πολιτική) που θα σώσει τη χώρα από την καταστροφή, στην οποία όλοι την οδηγήσαμε, πολιτικοί και πολίτες, με την ασωτία και αφροσύνη μας.

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Και το σταρ σίστεμ επιχειρείται να «ολοκληρωθεί», όταν ο ίδιος ο Παπαδήμος συστήνει στην Αριστερά να μην τον απορρίπτει αβασάνιστα, επιζητώντας μια βολική για τον ίδιο και το σύστημα που υπηρετεί ανοχή και από το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας. Ο επί γης, όπως και εις τους ουρανούς, Μεσσίας, είναι διαρθρωτικό στοιχείο των εκμεταλλευτικών ιδεολογιών που συγκαλύπτουν τη βαρβαρότητά τους μ’ έναν απατηλό μεσσιανισμό. Δημιουργείται λοιπόν μια υγειονομική ζώνη γύρω από το Μεσσία μας κι όποιος έχει την αποκοτιά να του ασκήσει κριτική, κατακεραυνώνεται. Και είναι αλήθεια ότι κάτι τα ωσαννά των ΜΜΕ, κάτι η απόγνωση του κόσμου, έχουν συμβάλει στο να γεννηθεί σ’ ένα τμήμα της κοινωνίας (διογκωμένο αναμφίβολα από τις δημοσκοπήσεις που έσπευσαν) μια αχτίδα ελπίδας ότι «αυτός μπορεί να διαφέρει από τους άλλους». Οι μάσκες όμως γρήγορα θα πέσουν. Η στυγνή πραγματικότητα της κρίσης, που ο εκλεκτός των αγορών πήρε το χρίσμα από το κεφάλαιο να τη χειριστεί προς όφελός τους, δυστυχώς για τους εργαζόμενους όχι μόνο θα παραταθεί, αλλά θα οξυνθεί με νέα βάρη στις πλάτες τους. Γι’ αυτό είναι ανάγκη χωρίς καθωσπρεπικές αναστολές να απομυθοποιηθεί ο νεόκοπος Μεσσίας, όχι κυρίως σε προσωπική, αλλά σε πολιτική βάση.

Κατ’ αρχάς να μην μας διαφεύγει ότι ο Παπαδήμος δεν προήλθε ούτε από παρθενογένεση ούτε είναι ένας απλός τεχνοκράτης. Αν και η κυρίαρχη άποψη το κρύβει επιμελώς, είναι κορυφαίο στέλεχος των καπιταλιστικών κέντρων και μηχανισμών αλλά και εκ των πρωταγωνιστών στη φαύλη διαχείριση της οικονομίας την κρίσιμη Σημιτική περίοδο («γκρικ στατίστικς», συμφωνίες απαλλαγής σουάπς, ληστεία Χρηματιστηρίου, Ολυμπιάδα, φούσκα ανάπτυξης με δανεικά). Δεν επιλέχτηκε τυχαία από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αλλά επιβλήθηκε τελεσιγραφικά και εκβιαστικά (απειλές από Μέρκελ, φωτογράφισή του από την «τρόικα» του ΠΑΣΟΚ, απειλητικά προς την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δημοσιεύματα του αστικού Τύπου). Αλλά και οι προγραμματικές δηλώσεις του στη Βουλή διέψευσαν τις όποιες αυταπάτες και απάτες. Διαβεβαίωσε απερίφραστα την προσήλωσή του στη δημοσιονομική εξυγίανση, στην υλοποίηση της φοροεπιδρομής, χωρίς να αποκλείσει και νέα βάση που θα απαιτήσουν τα νέα ελλείμματα. Μας καθησύχασε διευκρινίζοντας ότι απλώς θα περιορίσει το υδροκέφαλο και σπάταλο κράτος, όπερ μεθερμηνευόμενον σημαίνει επίταση της εφεδρείας αλλά και άμεσες απολύσεις στο Δημόσιο. Και διακήρυξε ότι αποστολή της κυβέρνησής του πάνω απ’ όλα είναι η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης και των συνοδευτικών μέτρων που θα αλυσοδέσουν το λαό μας, τουλάχιστον μέχρι το 2020 (κατά δήλωση Σόιμπλε) και θα επαναφέρουν το χρέος στα απάνεμα νερά του 120% του ΑΕΠ, που το παρέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ!
Εξάλλου, για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για τον αυταρχισμό και την αντιλαϊκότητα της νέας κυβέρνησης, ο Καίσαρας Βενιζέλος έδωσε το πιο εύγλωττο δείγμα: Κατηγόρησε για υπέρβαση καθήκοντος το Πρωτοδικείο Καλαμάτας που έκρινε έκνομο το χαράτσι της ΔΕΗ ενός πολίτη.

Η τριπλή μάχη του ΣΥΡΙΖΑ

Σταθερά βαδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο που έχει χαράξει τους τελευταίους μήνες, αυτόν της συγκρότησης ενός αντιμνημονιακού - αντινεοφιλελεύθερου μετώπου, το οποίο επιδιώκει να έχει και κοινωνική έκφραση και πολιτική - εκλογική, σε συνεργασία με δυνάμεις και χώρους που ανοιχτά και με συνέπεια, όπως ση­μειώνεται, αντιστρατεύονται τις μνημονιακές πολιτικές της κυρίαρχης πολιτι­κής ελίτ.

Η επιδίωξη αυτή φθάνει έως τη δι­ακυβέρνηση, όπως αποτυπώνεται στο κάλεσμα για τον «νέο συνασπισμό εξουσίας» με πυρήνα την Αριστερά.

Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα κατά την ομιλία του στην ανοιχτή πολιτική συγκέντρωση στο Σπόρτινγκ (22.11), η μάχη κρίνεται σε τρία μέτωπα: στο πε­δίο των κοινωνικών αντιστάσεων, στο πεδίο της υπεράσπισης της δημοκρατί­ας και στο πεδίο της οικοδόμησης της εναλλακτικής λύσης.

Η πολιτική συμμαχιών

Όσον αφορά το πρώτο, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έντονα παρών όχι μόνο σε κινη­τοποιήσεις σε επίπεδο συνδικαλιστι­κό, αλλά και σε κοινωνικούς αγώνες, με αποκορύφωμα τις κινητοποιήσεις για τα χαράτσια και κυρίως το ειδικό τέλος ακινήτων στους λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Τα κορυφαία στελέχη του σχήματος βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή δί­πλα στην κατάληψη της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ στο κέντρο έκδοσης εντολών διακο­πής ρεύματος, η οποία την περασμένη εβδομάδα έλαβε διαστάσεις και πέτυχε ευρεία στήριξη κοινωνικών και πο­λιτικών δυνάμεων (είναι άλλωστε γνω­στή η καλή επικοινωνία που διατηρεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ Νίκο Φωτόπουλο).

Την ίδια ώρα απάντηση του αρμόδι­ου επιτρόπου σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή στην Κομισιόν αποκάλυπτε ότι ακόμα και η Κομισιόν δεν νομιμοποιεί τη σύν­δεση φορολογικών υποχρεώσεων με υπηρεσίες όπως η παροχή του ηλεκτρι­κού ρεύματος.

Παράλληλα στο πεδίο των πολιτικών συμμαχιών ο χώρος κάνει μια αποτίμηση του πρώτου κύκλου επαφών με όσες δυνάμεις ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση για τη διερεύνηση της δυ­νατότητας, καταρχήν, κοινής δράσης.

Στο μεταξύ η από κοινού κατάθεση στη Βουλή ερωτήσεων του Αλέξη Τσίπρα και του Παναγιώτη Κουρουμπλή την περασμένη εβδομάδα και η κοινή παρουσία Τσίπρα - Σακοράφα σε εκ­δήλωση - συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐ­ας την ερχόμενη Παρασκευή δείχνουν βήματα κοινής δράσης με στελέχη που διαφοροποιήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ, εί­τε αυτή γίνεται σε επίπεδο μεμονωμέ­νων προσώπων είτε σε επίπεδο χώρων, καθώς πλέον ορισμένοι εκ των «πασοκογενών» εκπροσωπούνται στο νεοϊ­δρυθέν σχήμα της «Ενωτικής Κίνησης» (Κοτζιάς, Κοτσακάς, Κουρουμπλής, Μητρόπουλος, Τσουκαλάς κ.ά.).

Πέρα από το δίλημμα...

Όσον αφορά το στοίχημα της υπε­ράσπισης της δημοκρατίας, ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν στο αίτημα για εκλογές προκειμένου να βγει η χώρα από το αδιέξοδο αναδεικνύοντας το γεγονός ότι το κυρίαρχο μπλοκ «κάνει τα πάντα για να αποτρέψει το ενδεχό­μενο εκλογών».

Όπως σημείωσε ο Τσίπρας στο Σπόρτινγκ, η κυβέρνηση Παπαδήμου συγκροτήθηκε με αποκλειστικό σκοπό την υλοποίηση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου και στην προσπάθεια αυτή επιστράτευσαν κάθε εφεδρεία, από τον Σαμαρά έως τη λαϊκίστικη Ακροδε­ξιά, «μόνο και μόνο για να διευρύνουν την κοινοβουλευτική βάση της νέας κυ­βέρνησης και να αντιμετωπίσουν το εν­δεχόμενο νέων διαφοροποιήσεων».

Τέλος, όσον αφορά την εναλλακτι­κή λύση (αναδιανομή, φορολόγηση του πλούτου, εθνικοποίηση - κοινωνι­κοποίηση τραπεζών κ.λπ.), αυτή τοποθετείται πάντα μέσα σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο και συνακόλουθα αναδεικνύεται η ανάγκη για κοινούς αγώνες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ενδεχομένως αυτό είναι το πιο πιεστικό ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεδομένου του διακηρυγμένου ευρωπαϊκού προσανα­τολισμού του, ενώ την ίδια ώρα το ευ­ρωπαϊκό οικοδόμημα αντιμετωπίζει δι­αλυτική προοπτική.

Σε αυτό το πλαίσιο το σχήμα σηκώ­νει τους τόνους της κριτικής απέναντι στους χειρισμούς σε κορυφαίο επί­πεδο στην Ε.Ε., καθώς και την κριτική απέναντι στο ευρώ, το οποίο μοιάζει να πνέει τα λοίσθια. Χαρακτηριστικά στην ομιλία του στο Σπόρτινγκ ο Τσίπρας ανέφερε ότι «η Ευρώπη στο ση­μείο που έχει φτάσει έχει δυο δρό­μους: ή αλλάζει ή διαλύεται».

Και πρόσθεσε: «Για μας το δίλημμα δεν είναι η παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή στη δραχμή της κοινωνικής καταστροφής», αλλά «η συνέχεια ή η ανατροπή της σημερινής κατάστα­σης». Επί της ουσίας ο χώρος επιδιώκει να μην ταυτιστεί με τις συνέπειες καμί­ας εκ των δύο επιλογών (παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή στη δραχμή) και κα­ταφεύγει στις ίσες αποστάσεις.

Σε κάτι τέτοιο παραπέμπει και το σύνθημα που υιοθετείται στην πρό­σφατη απόφαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής του Επιτροπής «καμία θυσία για το ευρώ», το οποίο απέχει μακράν από το να προτείνει την επι­στροφή στο εθνικό νόμισμα, κάτι που για την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ σημα­τοδοτεί ρήξη με την Ε.Ε. και εθνική αναδίπλωση.

Πηγή :Το Ποντίκι

Με απλά λόγια τι κρύβει η νέα δανειακή σύμβαση

Με απλά λόγια τι κρύβει η νέα δανειακή σύμβαση που πρόθυμα δέχονται οι συνέταιροι στην κυβέρνηση.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΓΙΑ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ

ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ -ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΔΕΚΟ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

ΜΙΣΘΟΙ – ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ 300-500 ΕΥΡΩ

ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ

ΠΑΓΩΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ

ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΑΦΡΥΝΣΕΩΝ

ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΕΦ ΑΠΑΞ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ

ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ 70 , ΜΕ 4Ο ΕΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΦΟΡΩΝ ΕΩΣ ΤΟ 2015

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΩΝ ΠΛΟΥΤΟΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΠΗΓΩΝ

ΠΑΓΩΜΑ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ
ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ;

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΣ

Υ.Γ. ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Έντονες αποδοκιμασίες στον Βενιζέλο στην ορκωμοσία της κόρης του

Με αποδοκιμασίες υποδέχτηκαν σήμερα τον υπουργό Οικονομικών Ευ. Βενιζέλο φοιτητές της Νομικής κατά τη διάρκεια της τελετής αποφοίτησης στην αίθουσα τελετών του ΑΠΘ.

Μεταξύ των αποφοίτων και η κόρη του Ευάγγελου Βενιζέλου η οποία ... κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων του Σεπτεμβρίου μάζευε υπογραφές ενάντια στην κατάληψη. Τα συνθήματα όμως που κυριάρχησαν από την πλευρά των φοιτητών ήταν κατά του Μνημονίου και της πολιτικής λιτότητας που ασκεί η κυβέρνηση αλλά και πολλά άλλα που αναφέρονταν στο πανεπιστημιακό άσυλο και στον νέο νόμο πλαίσιο.

Πηγή: www.alterthess.gr

Επιστολή με 5 σφαίρες σε νομαρχιακή επιτροπή του ΠΑΣΟΚ

Απειλητική επιστολή με πέντε κάλυκες, έστειλαν στα γραφεία της νομαρχιακής επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στις Σέρρες, την προηγούμενη εβδομάδα.

Η επιστολή κατονομάζει πέντε στελέχη της νομαρχιακής επιτροπής, μεταξύ αυτών, ο πρόεδρος και ο γραμματέας της επιτροπής και κατηγορούνται για την κατάντια της χώρας.

Η αστυνομία ενημερώθηκε από τον πρόεδρο της επιτροπής και ερευνά το θέμα.

Τα στελέχη όμως της επιτροπής που κατονομάζονται, το έμαθαν μόλις σήμερα από εκπομπή τοπικού τηλεοπτικού σταθμού.

Πηγή: www.iefimerida.gr

Το διακομματικό μενού της διαπλοκής...

Όλο και περισσότεροι Έλλη­νες αρχίζουν να αντιλαμ­βάνονται ότι η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, που σχηματίστηκε με διαδικασία στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας, ήρθε για να μείνει πολύ περισσότερο από τον αρχικό ορίζοντα της 19ης Φεβρουαρί­ου. Ήδη η... σχεδόν αποκλειστική απο­στολή της, η υλοποίηση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, έχει τροποποι­ηθεί και διευρυνθεί με τρόπο ώστε ο εκλογικός ορίζοντας να απομακρύνε­ται πλέον πολύ.

Παράλληλα, όμως, με την επιμήκυν­ση του χρόνου της κυβερνητικής θητεί­ας έρχεται και η - εκ των πραγμάτων - διεύρυνση του αντικειμένου της. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια έμειναν ανοιχτά πολλά ζητήματα αρκε­τά καυτά, ώστε, όποια κυβέρνηση κι αν τα έπιανε, θα ρίσκαρε μεγάλο πολιτικό κόστος.

Τώρα η κυβέρνηση Παπαδήμου, υπό το προσωπείο της «εθνικής σωτηρίας», μπορεί να δώσει, συναινετικά και δι­ακομματικά, «λύσεις» σε όλες τις εκ­κρεμότητες. Απλώς υπογράφοντας ή έστω διευκολύνοντας την εσωτερική (αυτή τη φορά όμως και... εξωτερική) διαπλοκή, όπως είχε κάνει σχεδόν πριν από 20 χρόνια η κυβέρνηση του Ξενο­φώντα Ζολώτα –  με πρώτο «πιάτο» τις προμήθειες του ΟΤΕ και στη συνέχεια την παραχώρηση των συχνοτήτων της τηλεόρασης στους μεγαλοεκδότες και πολλά άλλα...

Ήδη οι «καυτοί φάκελοι» της κυβέρ­νησης Παπαδήμου ξεπερνούν τους πέντε, ενώ έπεται και συνέχεια, αρκεί να διαπιστωθεί η δέουσα προθυμία... Έτσι, υπό το πρόσχημα της ολοκλήρω­σης του PSI Plus, της χορήγησης της επόμενης δόσης του δανείου ή / και της διαχείρισης μιας κατάρρευσης του ευρώ ή μιας αναδιάρθρωσης της ευρωζώνης, η κυβέρνηση αυτή, που διαμορ­φώθηκε για να διαχειριστεί μια συμ­φωνία που (μάλλον) πλέον δεν υπάρ­χει, θα νομοθετήσει μια σειρά άλλες διευκολύνσεις προς την εγχώρια και ξένη διαπλοκή, η οποία με τη σειρά της θα στηρίξει (πολιτικά και επικοινωνια­κά) και την επιμήκυνση της κυβερνητι­κής θητείας όσο χρειαστεί.

1. Το bailout της Siemens

O  αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος έχει ήδη αναλάβει επίσημα την εξωδικαστική επίλυ­ση (συμβιβασμός) των διαφορών του ελληνικού Δημοσίου με τη Siemens. Πρόκειται για μια υπόθεση που, όπως θα θυμούνται οι αναγνώστες του «Π» (που πρώτο είχε γράψει για το θέμα), είχε αναλάβει ο εμπιστότερος των εμπίστων (την περίοδο εκείνη...) του ΓΑΠ Χάρης Παμπούκης.

Με δεδομένο ότι η Siemens  τις τε­λευταίες δεκαετίες είχε δαπανήσει σε δωροδοκίες πολιτικών στην Ελλάδα περίτα 100 εκατ. ευρώ για να εξασφαλίσει προμήθειες σε όλο το φάσμα των δημοσίων έργων περί τα 10-15 δισ. ευ­ρώ, το λεγόμενο «κόστος πωλήσεων» είναι ούτως ή άλλως πολύ χαμηλό (περίπου 10%).

Αυτό από την περίοδο Παμπούκη είχε επιτρέψει στη γερμανική εταιρεία να διαπραγματευ­τεί (κατά τις πληροφο­ρίες που τότε διέρρεαν) μία αποζημίωση της τάξης των 100-150 εκατ. ευρώ. Με το ποσό αυ­τό η Siemens  θα τερμάτιζε τη διαρκή φθορά και δυσφήμιση του ονόματός της. Κάτι που ίσως να μην επηρεάζει τις πωλήσεις οικιακών συσκευών, αλλά σίγουρα διαμορφώνει απαγορευτικό παράγοντα εάν πρόκειται για δημόσιο συμβόλαιο.

Δεν είναι τυχαίο ότι, εξαιτίας της εμπλοκής αυτής, έχει μπει πάγος στο νέο σύστημα επικύρωσης ει­σιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη σηματοδό­τηση σιδηροδρομικών έργων και σε πολλά άλλα σημαντικά προγράμματα. Κάτι που σημαίνει ότι, ενώ οι δουλειές έχουν «κερδηθεί», δεν μπορούν να υπογραφούν.

Ο Βενιζέλος, λοιπόν, διαρρέει τώρα ότι με 200 - 250 εκατ. ευρώ θα φέρει τον συμβιβασμό με σχεδόν διπλά­σια χρήματα από αυτά του Παμπούκη, ώστε το θέμα να κλείσει με «επιτυχία» και πολλά χειροκροτήματα. Τι κι αν πολλοί (όπως η Επιτροπή Αντα­γωνισμού) υπολογίζουν την προβλεπό­μενη αποζημίωση της Siemens  στο 1 δισ. (ή και 2 δισ., αν υπολογιστούν τα διαφυγόντα κέρδη εταιρειών που, αν και δικαιούνταν κάποιες από τις συμβάσεις, τις έχασαν λόγω των δωροδοκιών...).

Τέτοια ποσά είναι μάλλον απίθανό να τα δώσουν ποτέ οι Γερμανοί τώρα που μας έχουν στο τσεπάκι. Και το κακό εί­ναι ότι κάπως έτσι θα κλείσει και το θέ­μα των γερμανικών αποζημιώσεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για το κατοχικό δάνειο, που μάλλον θα συμψηφιστεί σε κάποια υποπαράγραφο της νέας δα­νειακής σύμβασης.

2. «Έντιμη λύση» για τα υποβρύχια

Οι Γερμανοί θεωρούν τον τερματισμό της εκκρεμότητας της  Siemens  ένα θέμα με μεγάλη σημασία για την επιστρο­φή τους στο ελληνικό επιχειρείν. Το Βε­ρολίνο εκτιμά πως η Siemens  έπρεπε να πληρώσει (όπως άλλωστε συνέβη και στη Γερμανία), αλλά πιστεύει ότι ο πολυετής διασυρμός της εταιρείας δεν εξυπηρετεί πλέον κάτι, παρά μόνο το πολιτικό αλισβερίσι στην Ελλάδα.

Όταν τον περασμένο Μάρτιο ο Παμπού κης είχε συναντηθεί με τον άν­θρωπο (για τις ειδικές αποστολές) της Μέρκελ Uwe Corsep ius, το ενδιαφέρον μονοπώλησε η «υπόθεση Siemens». Πράγματι η γερμανική πλευρά επιδιώ­κει πιεστικά να κλείσει το θέμα για να ξαναμπεί επιχειρηματικά ο βαυαρικός κολοσσός, καθαρότερος, στην ελληνι­κή πιάτσα.

Μεταξύ των προϋποθέσεων για να πληρώσει η γερμανική πλευρά την αποζημίωση λέγεται ότι περιλαμβάνε­ται και το χαμήλωμα των τόνων για την υπόθεση των συμβάσεων των υποβρυ­χίων και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Τα ναυπηγεία δεν βρίσκονται πλέον σε γερμανικά χέρια, αλλά σε όλους είναι γνωστό ότι η μεταβίβαση στο Άμπου Ντάμπι έγινε υπό την εποπτεία τους και πως τα deals τα είχαν κλείσει γερμανι­κές εταιρείες, οι οποίες έχουν κατηγο­ρηθεί για μίζες.

Και εδώ λοιπόν υπάρχει ένα αίτημα για μορατόριουμ. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι από την περίοδο των επαφών Παμπούκη - Corsepius  η υπόθεση της σύμβασης των υποβρυχίων έχει πάρει την οδό των δικαστηρίων με την άσκηση ποινικών διώξεων. Βέβαια, ένα γε­νικότερο μορατόριουμ με τους Γερμανούς δεν μπορεί να αποκλείσει και ένα βούλευμα για την απαλλαγή των εμπλεκομένων στα υποβρύχια.

Δηλαδή ένα γενικό κουκούλωμα για το... καλό της επόμενης ημέρας. Άλλωστε οι Γερμανοί έχουν δείξει τα δόντια τους όποτε χρειάστηκε να υπερασπιστούν τις μπίζνες των πολυεθνι­κών τους.

Σήμερα πολλοί το έχουν ξεχάσει, αλ­λά τις ημέρες που διακυβευόταν η τρί­τη δόση του δανείου και οι πιέσεις για τη Siemens είχαν κορυφωθεί, οι ελληνικές αρχές βρέθηκαν αντιμέτωπες με την... άνετη αποχώρηση από την Ελ­λάδα τού υπό κατηγορία μεγαλοστελέχους της εταιρείας Φόλκερ Γιουνγκ. Απλώς για να θυμίζει ότι, σε μία περίο­δο που η αντιπαράθεση οξύνεται για τα «ζωτικής σημασίας» θέματα, οι Γερμα­νοί φροντίζουν να εξαφανίσουν και τις εστίες τριβής καιτα ίχνη...

3. Το άγαρμπο φλερτ για τη ΔΕΗ

Εφόσον η ατζέντα Παμπούκη -Corsepius  εξακολουθεί να υφίσταται στα τεχνικά θέματα (δηλαδή όχι στις οικονομικές συμφωνίες, αλλά στα εμπορικά αντικείμενα), το επόμενο θέ­μα των Γερμανών είναι η με κάθε τρόπο επανενεργοποίηση της μη δεσμευ­τικής συμφωνίας που είχε υπογράψει η Επιχείρηση με την RWE επί Ν.Δ. Το αί­τημα για συμφωνία ξανάπεσε στο τρα­πέζι, με τη γερμανική πλευρά να πιέζει έντονα.

Η RWE  είναι ο δεύτερος μεγαλύτε­ρος όμιλος ηλεκτροπαραγωγής στη Γερμανία (μετά την Ε-ΟΝ) με έδρα το Έσσεν. Επί ημερών Τάκη Αθανασόπου­λου στο τιμόνι της Επιχείρησης, το σχε­τικό μνημόνιο συνεργασίας των δύο πλευρών είχε υπογραφεί... νύχτα, με τους «Financial Times» να κάνουν τότε λόγο για τη μονοπωλιακή θέση της ΔΕΗ στην ελληνική αγορά και να καταγρά­φουν το ενδιαφέρον των Γερμανών για κοινοπραξία στον αγωγό φυσικού αερί­ου Nabucco.

Τώρα, όμως, η κυριότερη επιδίωξη του Βερολίνου είναι η μεταφορά ρυ­πογόνων μονάδων παραγωγής ηλε­κτρικού ρεύματος σε αγορές της περιφέρειας. Και εν προκειμένω η Ελλάδα μπορεί να είναι μία βολική αγορά. Τό­τε το σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία κοινού σχήματος, όπου η RWE  θα ήλεγχε το 51%, για να αναλάβει τη δημιουρ­γία τριών μονάδων λιθάνθρακα.

Τώρα, με τον Φωτόπουλο στα κάγκε­λα για το χαράτσι και τον Βενιζέλο να χρειάζεται πάλι να φέρει κάτι περισσό­τερο, το σύμφωνο μπορεί να τροποποιηθεί. Όμως και η ΔΕΗ βρίσκεται σε τρο­χιά γερμανικών συμφερόντων.

4. Τραπεζική μοιρασιά με... σεφ Παπαδήμο

Το σημαντικότερο ίσως deal  που θα διαχειριστεί η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι βέβαια η μοιρασιά του τραπε­ζικού συστήματος. Και εδώ ο πρωθυπουργός είναι ο μετρ (ή σεφ, αν προτιμάτε), αφού προέρχεται από τον χώρο αυτόν.

Υπό την προϋπόθεση ότι οι Γάλλοι (Societe Generale  και Credit Agricole ) θα κρατήσουν τα δύο ελληνικά μα­γαζιά (Εμπορική και Γενική) που απέκτησαν πριν από μερικά χρόνια (πλη­ρώνοντας δύο φορές τουλάχιστον τη σημερινή συνολική αξία του ελληνι­κού τραπεζικού συστήματος...) και ότι τα αραβικά κεφάλαια θα ελέγξουν το κοινό σχήμα  Alpha -  Eurobank, το ενδι­αφέρον στρέφεται αναγκαστικά στην Εθνική Τράπεζα.

Για τη «μεγάλη μας φίλη», που έλε­γαν κάποτε τα σποτάκια της TV, μόνιμος ενδιαφερόμενος με τον έναν ή τον άλ­λο τρόπο είναι η Deutsche Bank. Είτε αναφορικά με την πολύφερνη συμμε­τοχή της ΕΤΕ στη FinansBank της Τουρκίας είτε με το απευθείας ενδιαφέρον για την ίδια την τράπεζα που τελεί υπό ημικρατικό καθεστώς.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν έχου­με όλοι ξεχάσει ότι η  Deutsche Bank είναι η μεγάλη γερμανική τράπεζα που, ενώ σόρταρε τα ελληνικά ομόλογα, εί­χε κληθεί ως σύμβουλος του Δημοσίου (και πληρώθηκε) για τις κρατικές τράπεζες και τις μεγάλες μπίζνες των ιδι­ωτικοποιήσεων.

Το δεύτερο θέμα αφορά την Πειραι­ώς, αλλά ακόμη περισσότερο το πού θα καταλήξουν οι μικρές κρατικές τρά­πεζες που λειτουργούν υπό καθεστώς ιδιωτικού τομέα (Attica  κ.λπ.), οι οποί­ες είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι θα κρατικοποιηθούν μετά το PSI. Για το θέμα αυτό βέβαια οι υποψήφιοι περιμένουν τα δεδομένα που θα προ­κύψουν μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το κούρεμα, ώστε να γνωρίζουν αν μετά τις διεργασίες αυτές θα υπάρχουν τράπεζες ή απλώς κελύφη με υποχρεώσεις και κρατικές εγγυήσεις...

5. Οι δρόμοι στους παραδοσιακούς

Όσο διαρκούν οι κυβερνητικές αγκαλίτσες και τα... φιλάκια, θα πρέπει να κλείσει το θέμα με τους πέντε μεγά­λους αυτοκινητόδρομους και συγκεκριμένα την Ιονία Οδό, την Ολυμπία Οδό, τον αυτοκινητόδρομο «Μορέας», τον Ε-65 και την ΠΑΘΕ για το τμήμα από τη Μαλακάσα μέχρι το Κλειδί.

Τα έργα αυτά εδώ και μήνες χάσκουν στο κενό, αφού οι τράπεζες λάκισαν και οι εργολάβοι που έχουν αναλάβει την κατασκευή και την εκμετάλλευσή τους υποστηρίζουν ότι δεν έχουν ευρώ να διαθέσουν.

Εν ολίγοις με την τρικομματική ευλο­γία θα προσπαθήσουν να περάσουν τα νέα μέτρα για το ξεμπλοκάρισμα των έργων, ώστε να μην επιχειρήσει κανείς στο μέλλον να θέσει ερωτήματα, να αμ­φισβητήσει χειρισμούς, να επιχειρήσει να ξεδιαλύνει τις γκρίζες ζώνες, να ζη­τήσει τον λόγο…

Το σχέδιο απεμπλοκής μεταξύ άλ­λων προβλέπει τη χρηματοδότηση από το Δημόσιο του εγγυοδοτικού ταμείου με 1,5 δισ. ευρώ, ποσό που θα αφαιρεθεί βέβαια από τα προγράμματα των υπουργείων και θα δοθεί στην Ευρωπα­ϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Στη συνέχεια η ΕΤΕ θα δανείσει με 4,5 δισ. ευρώ τις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες στη συ­νέχεια θα δανείσουν τους εργολάβους για να ξαναπιάσουν δουλειά στα έργα.

Για να το κάνουμε πιο λιανά, με τη ρύθμιση αυτή επί της ουσίας αλλάζουν βασικοί όροι των συμβάσεων παραχώ­ρησης, όπως ο όρος που λέει ότι τα δάνεια των τραπεζών είναι υποχρεωμένοι να τα διασφαλίζουν οι παραχωρησιούχοι, δηλαδή ο ι εργολάβοι.

Ένας άλλος βασικός όρος που θα αλλάξει είναι η τιμολογιακή πολιτική, αφού το ελληνικό Δημόσιο, για να κα­τευνάσει την κοινή γνώμη, θα «πουλήσει» έκπτωση στο αντίτιμο με αντάλ­λαγμα την παραχώρηση των μελλοντι­κών εσόδων του από την είσπραξη των διοδίων στους εργολάβους.

Με απλά λόγια, για να επιτευχθεί μείωση των διοδίων κατά 50% στα υπό κατασκευή τμήματα και κατά 25% στα τμήματα που έχουν παραδοθεί στην κυκλοφορία αλλά δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί οι εργασίες κατασκευής, θα γίνει τροποποίηση των συμβάσεων που ορίζουν τα μελλοντικά έσοδα του Δημοσίου.

Επισημαίνεται ότι τα έσοδα των εργο­λάβων από τα διόδια δεν θα μειωθούν, απλώς υπόσχονται ότι θα εφαρμόσουν εκπτωτικές πολιτικές για τους συχνούς χρήστες των δρόμων. Με λεφτά

φορτωθούν στην πλάτη τους οι  Έλληνες φορολογούμενοι...

Τεχνητή η διόγκωση του ελλείμματος

Συντριπτική για την μεθόδευση τεχνητής διόγκωσης του ελλείμματος από την ΕΛΣΤΑΤ υπήρξε η απάντηση που έδωσε στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή ο Επίτροπος Αλγκίρντας Σεμέτα.

Ο κ. Σεμέτα ξεκαθαρίζει πως «η αρχική συμπερίληψη εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης ολόκληρης της έκτασης των οφειλών των νοσοκομείων στις προβλέψεις του ελλείμματος για το 2009 δεν έγινε με παρότρυνση της Επιτροπής»!

Σύμφωνα με τον κ. Χουντή, από την απάντηση του Επιτρόπου προκύπτει ότι ενώ οι νοσοκομειακές δαπάνες έπρεπε να καταγράφονται στη βάση αυτοτελών χρήσεων, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αμέσως μόλις ανέλαβε, και χωρίς να υπάρχει σχετική υποχρέωση εκ μέρους της Κομισιόν ή της Eurostat, φούσκωσε με τα χρέη των νοσοκομείων τα δημόσια ελλείμματα των ετών 2008, και κυρίως του 2009.

Μεταξύ άλλων, στην ερώτησή του ο Ν. Χουντής ζητούσε να μάθει πρώτον με βάση ποιο άρθρο του Ευρωπαϊκού Συστήματος Εθνικών και Περιφερειακών Λογαριασμών (ESA 95) δικαιολόγησε η ελληνική κυβέρνηση την εισαγωγή των μη επαναλαμβανόμενων δαπανών στο έλλειμμα του 2009 και αν υπήρξε σχετική υπόδειξη εκ μέρους της Eurostat και δεύτερον, αν ήταν υποχρεωμένη η ελληνική κυβέρνηση να συμπεριλάβει για εκείνο το έτος τις μη επαναλαμβανόμενες δαπάνες, που αφορούσαν προμηθευτές νοσοκομειακού υλικού, καθώς και ποια άλλα κράτη μέλη έχουν εντάξει στους εθνικούς λογαριασμούς τους, μη επαναλαμβανόμενες δαπάνες που αφορούν σε οφειλές προς προμηθευτές υγειονομικού υλικού στα δημόσια νοσοκομεία.

Στην απάντησή του ο κ. Σεμέτα, τονίζει ότι σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανόνες «όλες οι ροές πρέπει να καταγράφονται στη βάση αυτοτελών χρήσεων» και επομένως και «οι κρατικές δαπάνες πρέπει, να καταγράφονται στη βάση αυτοτελών χρήσεων, όταν προκύπτει υποχρέωση πληρωμής από την παροχή εμπορεύματος ή υπηρεσίας και όχι κατά τη στιγμή του διακανονισμού».

Όσο για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση το θέμα, σημειώνει ότι «τα ελληνικά δημόσια νοσοκομεία συγκέντρωναν απλήρωτες υποχρεώσεις προς τους προμηθευτές τους για μια μεγάλη χρονική περίοδο και οι σχετικές δαπάνες δεν είχαν καταγραφεί στον υπολογισμό του κρατικού ελλείμματος».

Υπενθυμίζεται ότι στις 12 Δεκεμβρίου, ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Α. Γεωργίου έχει κληθεί από τον οικονομικό εισαγγελέα, προκειμένου, με την ιδιότητα του υπόπτου, να δώσει εξηγήσεις για το θέμα.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες και τα δημοσιεύματα του Τύπου, για τις οποίες έχει καταθέσει μηνυτήρια αναφορά και ο Δικηγορικός Σύλλογος, τα στοιχεία του ελλείμματος παραποιήθηκαν ώστε να εμφανίζονται ότι αγγίζουν το 15,5%, προκειμένου να ληφθούν επιπλέον μέτρα, ενώ ουσιαστικά το έλλειμμα ήταν πολύ μικρότερο.

Η έκτη δόση φαγώθηκε πριν φτάσει, τώρα πάμε για την έβδομη

Με τρεις μήνες καθυστέρηση και με την... τρίτη απόφαση του Eurogroup, η περίφημη έκτη δόση, που κατήντησε να γίνει το συντομότερο ανέκδοτο, θεωρητικά έχει αρχίσει να παίρνει τον δρόμο για την Ελλάδα.

Πρόκειται για 8 δις ευρώ που θα... εξαφανιστούν εν ριπή οφθαλμού και αμέσως μετά θα αρχίσουν οι διαδικασίες για την έβδομη δόση, που όμως θα είναι η πρώτη του επόμενου δανείου και επομένως θα υπόκειται σε βαρύτερες προϋποθέσεις και υποχρεώσεις, καθώς θα σχετιστεί με την εφαρμογή των συμφωνιών της 27ης Οκτωβρίου.

Οι οποίες, όμως, συμφωνίες της 27ης Οκτωβρίου παραμένουν στον αέρα, καθώς θα επαναπροσδιοριστούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 9ης Δεκεμβρίου, μια και, όπως συνήθως συμβαίνει, πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής τους άρχισαν οι αμφισβητήσεις για την επάρκειά τους.

Την ίδια ώρα, τα 13 με 14 δις ευρώ άγγιξε η εκροή τραπεζικών καταθέσεων μόνο στη διάρκεια του διμήνου Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου, όπως αποκάλυψε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής.

Η εκροή αποδόθηκε από τον κ. Προβόπουλο στην πολιτική αβεβαιότητα που επικράτησε στη διάρκεια αυτών των δύο μηνών, αλλά και στο πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου - αλλά μέχρι στιγμής ουδείς έχει αναλάβει τις ευθύνες του.

Αντίθετα, ο κ. Παπανδρέου, σα να μην συνέβη τίποτε, ως εάν να μην προκάλεσε ο ίδιος αυτήν την αναστάτωση με την ιδεά περί δημοψηφίσματος, συνεχίζει τις επαφές του με στελέχη του κόμματος, με αντικείμενο την επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ.

Όπως μάθαμε, μέσα σε μια ημέρα, είδε τους Γιάννη Ραγκούση, Φώφη Γεννηματά, Παντελή Οικονόμου, Παντελή Τζωρτζάκη, Μάρκο Μπόλαρη και Μανώλη Μπεντενιώτη!

Όλα για την καρέκλα, δηλαδή.

Και γιατί όχι; Εδώ Γαλλία και Γερμανία βρήκαν λόγο για να διαφωνήσουν, καθώς και οι δύο χώρες διεκδικούν τη θέση του επικεφαλής οικονομολόγου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), από την οποία αποχώρησε ο Γερμανός Γιούργκεν Σταρκ.

«Το Βερολίνο και το Παρίσι θεωρούν το καθένα από την πλευρά του ότι έχει δικαίωμα στη θέση», έγραψε η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt.

Το Παρίσι, λέει, προωθεί τον Μπενουά Κερέ, υφυπουργό των Οικονομικών, ο οποίος ορίσθηκε την περασμένη εβδομάδα μέλος του διευθυντηρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για να καταλάβει τη θέση του Ιταλού Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι, ο οποίος παραιτήθηκε.

Το Βερολίνο, από την πλευρά του, προωθεί την υποψηφιότητα του Γεργκ Ασμουσεν.

Τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη, λύσεις δεν βρίσκονται, αλλά ουδείς χάνει το ενδιαφέρον του για καρέκλες και αξιώματα...

Θρίαμβος της ΑΑΚ στην Α’ Αθήνας.

Σάρωσε η Ανεξάρτητη Αγωνιστική Κίνηση στις εκλογές του Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Α’ Αθήνας «Αριστοτέλης».

Τα αποτελέσματα των εκλογών έχουν ως εξής:

Ανεξάρτητη Αγωνιστική Κίνηση    Ψήφοι        409      έδρες  4

ΔΑΚΕ                                             Ψήφοι        215      έδρες   2

ΕΣΑΚ                                              Ψήφοι       108      έδρες  1

ΠΑΣΚ                                              Ψήφοι         60     έδρες  0

Στη συζήτηση που προηγήθηκε της ψηφοφορίας υπερψηφίστηκε η πρόταση της ΑΑΚ. 

Σκανδαλο! Λείπει σελίδα από τον προϋπολογισμό αποκρύπτουν τα 120 δις που δίνουν στις τράπεζες.

Στήνουν παγίδα στο λαό με ψέματα για «νέα αρχή»

Να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση μιας δήθεν «νέας αρχής», ώστε να παραπλανήσουν τα λαϊκά στρώματα και να χειραγωγήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση, επιχειρούν σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που παίρνουν θέση και διαλέγουν «στρατόπεδο» στην κούρσα διαδοχής του Γ. Παπανδρέου, με το βλέμμα στραμμένο στη γενικότερη αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Ο Γ. Παπανδρέου συνεχίζει να μη δημοσιοποιεί τις προθέσεις του, ενώ χτες συναντήθηκε με τον αναπληρωτή υπουργό Εθνικής Αμυνας, Γ. Ραγκούση.
Νωρίτερα, ο Γ. Ραγκούσης σε συνέντευξή του στο «Μέγκα» ανέφερε ότι......
«το ΠΑΣΟΚ της Μεταπολίτευσης έχει τελειώσει εδώ και δύο χρόνια και πλέον πρέπει να αλλάξει ριζικά και να επανιδρυθεί». Ο ίδιος υποστήριξε ότι για να ανοίξουν οι διεργασίες στο ΠΑΣΟΚ πρέπει «πρώτος να ανακοινώσει τις αποφάσεις του ο Γ. Παπανδρέου» και υποστήριξε ότι δεν τον ενδιαφέρει η ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ, αλλά «δεν θα είμαι αμέτοχος στις διεργασίες». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κ. Σκανδαλίδης. Με άρθρο του στα «Νέα» ανέφερε ότι «το ΠΑΣΟΚ όπως το ξέραμε έχει ξεπεραστεί από την ιστορία, όχι ως αξιακό και ευρύτερα ιδεολογικό και στρατηγικό πλαίσιο, αλλά ως πολιτικές, ιεραρχήσεις και κυρίως πρακτικές».
Μάλιστα, ανοίγοντας το μέτωπο των «συνεργασιών» με στόχο την ανασύνθεση της «κεντροαριστεράς», ώστε να παίξει ενεργό ρόλο στον εγκλωβισμό των λαϊκών συνειδήσεων, ο Κ. Σκανδαλίδης ανέφερε: «Χρειαζόμαστε ένα πραγματικό νέο κόμμα να συνθέσει τον χώρο της κεντροαριστεράς, δίνοντας οριστική απάντηση στην κρίση προσανατολισμού της χώρας». Το ΠΑΣΟΚ, υποστήριξε ο ίδιος, «και οι εν δυνάμει συμμαχικές δυνάμεις που αρνούνται τόσο τον αριστερό λαϊκισμό μιας ανεπίδοτης ελπίδας όσο και τον δεξιό λαϊκισμό που στο όνομα του μεταρρυθμισμού απεργάζονται από τα πάνω τη νέα μορφή και διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στη χώρα οφείλουν να συναντηθούν στο πεδίο της μάχης για την ανασύνταξη της κεντροαριστεράς».
Κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση ήδη δρομολογούνται, κάτω και από την παρότρυνση της άρχουσας τάξης. Σε εκδήλωση του περιοδικού «Μεταρρύθμιση» υπήρξε μια πρώτη άτυπη συνάντηση στελεχών της Δημοκρατικής Αριστεράς και του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ. Στην εκδήλωση με θέμα «Προοδευτική απάντηση στην κρίση», μίλησε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φ. Κουβέλης, παρουσία του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη και πρώην υπουργών των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, όπως των Ν. Μπίστη και Ν. Χριστοδουλάκη.
Πηγή: Ριζοσπάστης

Νέος Tράα...πεζίτης

Ακόμα μια εβδομάδα πέρα­σε και το σίριαλ «ποιος θα υπογράψει τι» καλά κρατεί. Τα τηλεπαράθυρα επικε­ντρώνονται στις δηλώσεις όλων των υποτιθέμενων «παικτών», όμως το παρασκήνιο με τους πραγματικούς παίκτες δουλεύει πυρετωδώς, κάτω απ’ τη μύτη μας, και όλα μπαίνουν στην τελική ευθεία.

Πριν αλλάξουν οι ευρωπαϊκές συν­θήκες ώστε να ανοίξει το παράθυρο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, οι δανειστές μας και τα επεν­δυτικά συμφέροντα που εξαρχής κι­νούσαν τα νήματα πίσω από τις εξε­λίξεις στην ελληνική οικονομία, θα διασφαλίσουν δύο πράγματα:

♦ Να περάσει ο έλεγχος των ελληνι­κών τραπεζών στην τρόικα, ώστε να αλλάξει σιγά - σιγά η μετοχική τους σύνθεση.

♦ Να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες της νέας δανειακής σύμβασης και η συμμετοχή των ιδιωτών στο κούρεμα μέσω του PSI με την προϋπόθεση ότι τα νέα δεδομένα θα διέπονται από το βρετανικό δίκαιο και όχι το ελλη­νικό, ώστε η χώρα να μην μπορεί σε καμία περίπτωση να έχει περιθώρια ελιγμών και υπαναχωρήσεων (εθνι­κό κίνημα «δεν πληρώνω»). Και βε­βαίως, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, οι δανειακές συμβάσεις να παραμείνουν στο ευρωπαϊ­κό νόμισμα.

Οι εσωτερικές πολιτικές εξε­λίξεις δίνουν την εντύπωση ότι οι διεργασίες με την τρόικα σταμάτησαν μέχρι ο Αντώνης Σαμαράς να συνυπογράψει τις εγγυήσεις που ζητούν οι δα­νειστές. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια και βεβαίως αφορά μόνο την έκτη δόση, η καθυ­στέρηση της οποίας δεν επι­βαρύνει κανέναν άλλον πλην του Δημοσίου και ίσως μι­σθωτούς και συνταξιούχους.

Τα υπόλοιπα όχι μόνο προ­χωρούν κανονικά και αβία­στα,  αλλά  βρίσκονται  ένα βήμα πριν από την ολοκλή­ρωση.

Στόχος ο έλεγχος

Σε προηγούμενα φύλλα γράψαμε ότι το ΔΝΤ, με μια απόρρητη έκθεση, επισή­μανε στους «ενδιαφερομέ­νους» ότι, για να ελεγχθεί πλήρως η ελληνική πολιτική σκηνή, πρέπει να σπάσει ένα κατεστημένο που δημιουργήθηκε στη με­ταπολίτευση μεταξύ πολιτικών, τρα­πεζιτών και ιδιοκτητών ΜΜΕ.

Η έκθεση έλεγε ότι, για να σπά­σει η αλυσίδα, πρέπει να ελεγχθούν οι τράπεζες, να αλλάξει η μετοχική τους σύνθεση και έτσι τα νέα συμ­φέροντα που θα διαχειρίζονται το τραπεζικό σύστημα θα μπορούν μέ­σω των ΜΜΕ (σχεδόν όλα είναι καταχρεωμένα και εξαρτώνται από τα δά­νεια) να ανεβοκατεβάζουν κυβερνή­σεις. Συνεπώς τα ξένα συμφέροντα θα μπορούν να εξουσιάζουν και τους τρεις κρίκους της αλυσίδας.

Την προηγούμενη εβδομάδα, λοι­πόν, σύμφωνα με πληροφορίες του «Π», ελήφθη η απόφαση το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, στο οποίο θα αναγκαστούν να ανα­τρέξουν όσες ελληνικές τράπεζες «χάσουν» από το κούρεμα του 50%, να περάσει στα χέρια της τρόικας.

Σύμφωνα με το σχέδιο, με το οποίο φαίνεται να έχει ήδη συμφωνήσει εδώ και εβδομάδες ο Βενιζέλος, το 60% του ταμείου θα ελέγχεται από τροϊκανούς αξιωματούχους και το 40% από το Δημόσιο. Μάλιστα οι τράπεζες που θα μπουν στην ομπρέ­λα του ΤΧΣ θα «σπρώχνονται» ύστερα από σχετική έκθεση της BlackRock.

 Η ελεγκτική εταιρεία, που μπήκε εμβόλιμα στην ελληνική πραγματι­κότητα ύστερα από πρόσκληση της κυβέρνησης Παπανδρέου, θα απο­φανθεί ποιες ελληνικές τράπεζες θα έχουν απώλειες από το κούρεμα του χρέους όπως αυτό συμφωνήθη­κε στις 27 Οκτωβρίου στις Βρυξέλ­λες και θα υπαχθούν στο Ταμείο για να καλύψουν τις κεφαλαιακές τους ανάγκες.

Επίσης, με τις ευλογίες του Βενι­ζέλου, ο άνθρωπος της τρόικας που θα είναι επικεφαλής της διαχείρισης των ελληνικών τραπεζών θα είναι (ποιος άλλος;) ο μόνιμος αντιπρό­σωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα Μπόμπ Τράα. Όπως ακριβώς το γράψαμε πριν από μερικές εβδομάδες.

Νέο κατεστημένο

 Έτσι ένας νέος κύκλος διαπλο­κής αρχίζει. Μάλιστα ο σχεδιασμός του Τράα αναφέρει ότι σχεδόν όλες οι ελληνικές τράπεζες θα αναγκα­στούν να καταφύγουν στο Ταμείο, το οποίο για 1-2 έτη θα έχει τον πλήρη έλεγχο του τι γίνεται στις τράπεζες. Οι πρόνοιες αυτές και οι λειτουργίες του ΤΧΣ έχουν ήδη περάσει και επι­κυρωθεί από τη Βουλή ύστερα από διαδικασίες - εξπρές του «εμπνευ­στή» πρώην τσάρου Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Ήταν ανάμεσα στα «κρίσιμα» μέτρα που έπρεπε να πε­ράσουν πάση θυσία για να εξασφα­λίσουμε κάποια από τις δόσεις του δανείου.

Σιγά - σιγά, δυστυχώς, θα αποκα­λύπτονται πολλά τέτοια «παράθυ­ρα» του νέου κατεστημένου που πά­ει να δημιουργηθεί και που πέρασαν στα ψιλά αφού πάντα βρισκόμασταν υπό την υποτιθέμενη απειλή «μέτρα ή πτώχευση». Βεβαίως οι βουλευτές δεν είναι άμοιροι ευθυνών για το ότι επικύρωσαν μέτρα και όρους που μπορεί να κριθούν έως και αντισυ­νταγματικά.

 Όπως μαθαίνει το «Π», οι περισ­σότεροι Έλληνες τραπεζίτες δεν βρίσκουν άλλη εναλλακτική λύση και δέχονται την ηγεμονία Τράα, αφού έχουν να διαχειριστούν ζημι­ές δισεκατομμυρίων που μπορεί να φθάσουν ακόμα και τα 16 δισ. ευρώ λόγω του κουρέματος. Και μπο­ρεί να έχουν φάει το παραμύθι των διασφαλίσεων από τον Τράα ότι «οι διοικήσεις των τραπεζών δεν θα αλ­λάξουν όταν θα υπαχθούν στο ΤΧΣ» (δεν θα χάσουν τη θεσούλα τους, με άλλα λόγια), όμως τα σχέδια του ΔΝΤ είναι άλλα, όπως σας έχουμε εξηγήσει.

Το ερώτημα είναι γιατί οι πολιτικοί, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι δεν σταματούν την πλήρη παράδο­ση της χώρας στα ξένα συμφέρο­ντα. Γιατί τα μικροπολιτικά παιχνίδια που διαδραματίζονται σε ημερήσια βάση για την επόμενη μέρα επιτρέ­πουν στους «ενδιαφερόμενους» να αλωνίζουν σε οικονομία και εξωτε­ρική πολιτική;

Και βεβαίως είναι λογικό να διε­ρωτηθεί κάθε σκεπτόμενος άνθρω­πος εάν το θέμα των υπογραφών συντηρείται από κάποιους εντός της χώρας σκοπίμως και εάν εξυπηρε­τεί κάτι. Όπως για 18 μήνες εξυπη­ρετούσε η διακυβέρνηση της... τρο­μοκρατίας, που έχει φέρει ως απο­τέλεσμα ακριβώς αυτά που υποτίθε­ται πως έλεγε ότι θα αποφύγει εάν οι πολίτες δέχονταν αδιαμαρτύρητα όλα τα σχέδια που απέτυχαν πατα­γωδώς να ανακόψουν την ύφεση και να συνεφέρουν τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Διότι, 18 μήνες μετά, το ΥΠΟΙΟ και η τρόικα ακόμα δεν έχουν πετύχει μια σωστή πρόβλεψη για την ύφεση, το έλλειμμα, τα έσοδα και τις δαπά­νες...

Πηγή: Το Ποντίκι

Πούντες - πούντες οι εκλογές, ψάξε - ψάξε δεν θα τις δεις

Ο αμνός

Οι εκλογές και η δημοκρα­τική διέξοδος για το πολι­τικό σύστημα και τον τόπο ήταν, τελικά, το μεγάλο θύμα της αντιπαράθεσης γερμανοεταίρων και Σαμαρά. Χθες ο πρόεδρος της Ν.Δ. επαναδιατύπωσε την επιστολή που είχε αποστείλει στις 13.11.2011 στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ώστε να ικανοποιεί την απαίτηση του Βερολί­νου για παράταση του βίου της κυβέρ­νησης Παπαδήμου, η οποία είναι προορισμένη να υπογράψει, μεταξύ άλ­λων, και την αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών που προωθεί το Βερολίνο.

Με αυτή την επιστολή προς Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ και Eurogroup, δηλαδή προς τους δανειστές και την επίσημη ευρωζώνη, ο Σαμαράς βρίσκει τη θέση του στο μνημονιακό στρα­τόπεδο, αφήνοντας κατ’ ουσίαν στην... Αριστερά (!) τον χώρο της αντιπολίτευσης σε μια πολιτική η οποία οδηγεί τη χώρα δεμέ­νη χειροπόδαρα στο γερμανι­κό άρμα και τεράστια τμήματα της ελληνικής κοινωνίας στην καταστροφή και την εξαθλίω­ση.

Συγκρίνοντας κάποιος τις δύο επι­στολές, την πρώτη που ο Σαμαράς έστειλε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα στις 13 Νοεμβρίου και τη δεύτερη που απέστειλε χθες στην τρόικα και το Eurogroup, αντιλαμβάνεται μια... μικρή αλλά ουσιαστική «παράλειψη»: Έχει... εξαφανιστεί η ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου, κατά την οποία η κυ­βέρνηση Παπαδήμου υποτίθεται πως είχε αναλάβει τη δέσμευση να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Παρεμπιπτόντως να θυμίσουμε ότι οι εκλογές τον Φεβρουάριο ήταν το μοναδικό πολιτικό κέρδος που είχε αποκομίσει με τη συμφωνία του για τη συγκυβέρνηση υπό τον Παπαδήμο. Τώρα... πάπαλα.

Ο ύψιστος στόχος

Με την επιστολή του Σαμαρά μει­ώθηκαν οι επικίνδυνες ταλαντώσεις στο τεντωμένο σχοινί πάνω στο οποίο στεκόταν ακινητοποιημένος ο πρωθυ­πουργός Λουκάς Παπαδήμος. Το σχοινί αυτό, πάνω από το χάος της οικονομι­κής κατάρρευσης, από τη μια πλευρά τραβούσαν οι «εταίροι και σύμμαχοι», οι οποίοι υπό γερμανική καθοδήγηση εκβίασαν και απέσπασαν την υπογρα­φή και του Σαμαρά. Στόχος του εκβια­σμού ήταν να υπογραμμιστεί ότι δεν υπάρχει η παραμικρή εναλλακτική πρόταση διεξόδου.

Από την άλλη, στο εσωτερικό της χώρας, με το σχοινί πάνω στο οποίο ακροβατεί η εθνοσωτήριος συγκυβέρνηση παίζουν οι άσπονδοι φίλοι και πρόσκαιροι εταίροι προκειμένου να δι­ασώσουν ό,τι είναι δυνατόν να διασω­θεί από το πολιτικό τους κεφάλαιο.

Αν και υπήρχε μια σύγχυση γύρω από το τι ακριβώς οι Γερμανοί ζητού­σαν από τον Σαμαρά να υπογράψει, δεν είναι κρυφός ο ύψιστος στόχος του Βερολίνου: η αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών. Η αλλαγή πλεύσης του Σα­μαρά σχετικά με την ημερομηνία των εκλογών προσφέρει στο Βερολίνο την ικανοποίηση ότι με την κυβέρνηση Παπαδήμου δεν θα αντιμετωπίσει κανέ­να πρόβλημα η ταχύτατη διαδικασία αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Με πιο απλά λόγια το Βερολίνο, μέ­σα από την αλλαγή τους, επιδιώκει να επιβάλει τον γερμανικό (πολιτικό) νό­μο και τον δημοσιονομικό έλεγχο σε όλη την Ευρώπη, ως αντάλλαγμα για να προσφέρει ένα είδος εγγύησης του χρέους της ευρωζώνης – είτε με ευρωομόλογο είτε με ενεργοποίηση της ΕΚΤ είτε με συνδυασμό των δύο.

Με ακόμη πιο απλά λόγια, όλα όσα ξέραμε περί ομόφωνων αποφάσεων, περί δικαιώματος βέτο και μακροχρό­νιων διαπραγματεύσεων, όσα δηλαδή χαρακτήριζαν το ευρωπαϊκό οικοδό­μημα, οι Γερμανοί θέλουν να τα ξεχά­σουμε.

Η προβαλλόμενη ως «καλή» για την Ελλάδα απόφαση της Συνόδου Κορυ­φής της 26ης Οκτωβρίου περιγράφει ακριβώς αυτή τη δέσμευση των κυ­βερνήσεων στο γερμανικό όραμα (ή μήπως... άρμα;) για τη δημιουργία μι­ας γερμανικής Ευρώπης.

Καθώς η αλλαγή των συνθηκών – και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικού πολέμου – δεν είναι μια απλή διαδικα­σία, το Βερολίνο επιδιώκει την τάχιστη εξέλιξή της. Σε αυτό το πλαίσιο οι Γερ­μανοί δεν έχουν τη διάθεση να ρισκά­ρουν το περιθώριο καμίας αμφισβήτη­σης.

Γι’ αυτό άδειασαν τον Παπανδρέου και το δημοψήφισμά του.

Γι’ αυτό εκθρόνισαν τον Μπερλουσκόνι.

Γι’ αυτό ζήτησαν τον ενυπόγραφο εξευτελισμό του Σαμαρά, ο οποίος επι­χείρησε να διασώσει την πολιτική του επιρροή στο εσωτερικό με αντιμνημονιακές ακροβασίες και διαφορετικά «μείγματα πολιτικής».

Σε μια τόσο κρίσιμη φάση για τα γερμανικά συμφέροντα, όμως, δεν γίνονται ανεκτοί ούτε οι ψίθυροι αμφι­σβήτησης.

Το εσωτερικό παιχνίδι

Τη ρυμούλκηση του Σαμαρά στο κάρο του υψηλού πολιτικού κόστους που συνεπάγεται η πολιτική των μνη­μονίων και των δανειακών συμβάσε­ων οι Γερμανοί τη ζητούσαν από την αρχή, κάνοντας λόγο για την απαραί­τητη συναίνεση μεταξύ των κομμά­των εξουσίας. Ωστόσο το «κόλπο» της έγγραφης δέσμευσής του φαίνεται, όπως αρχίζει να διακρίνεται στο ρε­πορτάζ από τις Βρυξέλλες, ήταν ελλη­νική πατέντα.

Για την ακρίβεια, μια ιδέα του Ευ. Βενιζέλου, ο οποίος είχε κάθε πολιτι­κό συμφέρον να (μα)ζέψει τα παιδιά τα ατίθασα της Ν.Δ. με το κόστος που συνεπάγεται η επερχόμενη λαίλαπα των νέων μέτρων.

Με τον τρόπο αυτόν τα δύο κόμμα­τα εξουσίας, κάτω από το καπέλο του τεχνοκράτη και κοινής αποδοχής πρω­θυπουργού, θα εισέπρατταν εξ αδιαι­ρέτου τη φθορά και το κόστος και θα έδιναν, σε γενικές γραμμές, επί ίσοις όροις τη μεταξύ τους μάχη όταν θα ερχόταν η ώρα των εκλογών.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η υπο­γραφή που ζητούν από τον Σαμαρά σημαίνει:

Για το ΠΑΣΟΚ, τον Γιώργο και τον Βενιζέλο μια ανάσα ανακούφισης.

Για τους Γερμανούς μια απαραίτητη διαβεβαίωση ότι κανείς Σαμαράς δεν πρόκειται να δυσκολέψει το σχέδιό τους.

Για τη Ν.Δ. και τον Σαμαρά απώλεια αξιοπρέπειας και πολιτικού πλεονε­κτήματος.

Συμπέρασμα; (Και) με την υπογρα­φή Σαμαρά ολοκληρώνεται μια διαδι­κασία για τη δημιουργία και στήριξη μιας κυβέρνησης η οποία είναι προο­ρισμένη να αναλάβει δεσμεύσεις και να υλοποιήσει αποφάσεις που θα κα­θορίσουν την τύχη της χώρας για δε­καετίες, ερήμην του ελληνικού λαού, ο οποίος, όταν άρχισε αυτή η ιστορία, έδωσε την ψήφο του σ’ αυτούς που τον διαβεβαίωσαν ότι «λεφτά υπάρ­χουν»...

Πηγή : Το Ποντίκι

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ συλλ. «ο Αριστοτέλης»

www.paremvasis.gr                                                                                                              24-11-2011

Οι κεφαλικοί φόροι και τα χαράτσια δεν θα περάσουν!!!!

Η τρομοκρατία δε μας πτοεί!

Η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, των τραπεζιτών και της απεχθούς δανειακής σύμβασης δείχνει  για μια ακόμη φορά το πραγματικό της πρόσωπο, με την επέμβαση των ΜΑΤ στο κτίριο του Κέντρου Έκδοσης Διακοπών Ρεύματος και στην κατάληψη  που πραγματοποιεί η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ υποστηριζόμενη  από χιλιάδες  εργαζόμενους  από όλη την Αθήνα.

Η κατάληψη του Κέντρου και οι άλλες ανάλογες κινητοποιήσεις εκφράζουν την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου της εργασίας  ενάντια στα χαράτσια και γενικότερα στο σφαγείο ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου καθώς και την αποφασιστικότητα των εργαζομένων να ανατρέψουν τα χαράτσια και τα αντιλαϊκά μέτρα με αποφασιστικούς αγώνες, καταλήψεις, απεργίες, διαδηλώσεις.

Ο αυταρχισμός και η καταστολή είναι απαραίτητος όρος για να εφαρμόσουν την αντιλαϊκή και αντεργατική τους πολιτική. Η αστυνομοκρατία και η τρομοκρατία, ο εκφοβισμός και ο εκβιασμός της εργαζόμενης πλειοψηφίας είναι αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της ΤΡΟΪΚΑ.  Είναι η χούντα της συγκυβέρνησης που θέλει να υπογράψει την νέα απεχθή δανειακή σύμβαση, να ψηφίσει τον προϋπολογισμό της κοινωνικής βαρβαρότητας. Είναι η χούντα της συγκυβέρνησης, των αγορών, των τραπεζών που στέλνει σήμερα τα ΜΑΤ στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων της ΔΕΗ όπως και στις 19 και 20 Οκτώβρη, αιματοκύλησε και προσπάθησε να διαλύσει τις  μεγαλειώδεις απεργιακές συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων απεργών.

Ο αυταρχισμός και η τρομοκρατία δεν θα περάσουν

Να πέσει τώρα η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου

και της απεχθούς δανειακής σύμβασης

Άρνηση διαγραφή του χρέους τώρα!!

Δεν πληρώνουμε κανένα χαράτσι.

Να αφεθούν ελεύθεροι οι συλληφθέντες εργαζόμενοι της ΔΕΗ